MENU

Στον αθλητισμό ποτέ και κανένας δεν μπορεί να σου εγγυηθεί πως θα πάνε τα πράγματα. Αυτό είναι ένας απαράβατος κανόνας που διέπει όλα τα σπορ. Κατανοώ πως πολλοί από εσάς που διαβάζετε αυτές εδώ τις γραμμές «βράζετε» με την εικόνα του Παναθηναϊκού, κατανοώ όλους εσάς που λέτε «κοίτα τον μαλάκα τι μας λέει τώρα», σκεπτόμενοι πως το καλοκαίρι θεωρήσαμε πως αυτή η ομάδα θα τα πάει καλύτερα (ποτέ δεν έγραψα προσωπικά πως θα πάρει την Ευρωλίγκα αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα αυτό το πράγμα). Κατανοώ επίσης αυτούς που διψούν για …αίμα και απόδοση ευθυνών (προσωπικά τους απεχθάνομαι όταν το κάνουν μεσούσης της περιόδου). Γουστάρω επίσης απίστευτα αυτούς που τώρα τραγουδούν πιο δυνατά το «κερδίζεις χάνεις ΠΑΟ δεν πειράζει θα ‘μαι κοντά σου για να τραγουδώ», που έμοιαζε με σήμα κατατεθέν μιας εποχής των MAD BOYS. Όλα αυτά και άλλα πολλά περικλείουν τον συναισθηματισμό αυτών που αγαπούν την ομάδα και αυτών φυσικά που αγαπούν μόνο τις νίκες (και είναι αρκετοί).

Συγχωρήστε με για τον πρόλογο αλλά ήταν μια απλή εξωτερίκευση των σκέψεων μου στην Ασιατική πλευρά της Πόλης. Πολλοί λέτε επίσης «τι μας έγραφες το καλοκαίρι». Η απάντηση είναι πως σας έγραφα αυτά που πίστευα και σε πολλά έπεσα έξω. Αλλά στο τέλος της ημέρας αν πέσει ο ρεπόρτερ έξω δεν τρέχει και κάστανο, το θέμα είναι όταν πέφτει έξω ένας προπονητής και ο σχεδιασμός του. Εκτός και αν πιστεύετε πως όταν ένας προπονητής στήνει την ομάδα το κάνει γνωρίζοντας πως θα αποτύχει ή θέλει να καταστραφεί. Άρα, όταν πέφτει έξω αυτός που ξέρει 200 φορές περισσότερο το μπάσκετ από εμάς τι να συζητάμε. Και μην αρχίσετε τα «εμείς τα λέγαμε», γιατί υπάρχουν πλείστες φορές που τα ξαναλέγατε και δεν βγήκανε.

Πάμε στην ταμπακιέρα τώρα. Η κατάσταση στον Παναθηναϊκό είναι πάρα πολύ δύσκολη και αυτό πρέπει να το χωνέψουμε. Είναι τόσο δύσκολη που το φάσμα του αποκλεισμού από την επόμενη φάση (έχει να γίνει από το 2010 που υπήρχε ομάδα 40 εκατομμυρίων) είναι πιο κοντά από ποτέ. Και αυτό δεν έχει να κάνει με την ήττα από τη Φενέρ που ούτως ή άλλως δεν αποτελούσε κυκλωμένο ματς αλλά από τη γενική εικόνα. Κακά τα ψέματα ο Παναθηναϊκός δεν βελτιώνεται συνολικά παρά σε μερικούς τομείς και όχι με συνέπεια.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν και πάρα πολλά προβλήματα τραυματισμών που πλήττουν τα αποδυτήρια με τελευταία τη θλάση του Λοτζέσκι που θα τον κρατήσει λογικά για μεγάλο διάστημα εκτός δράσης. Για τον αγώνα τι να πούμε; Τα τελευταία τρία λεπτά του ημιχρόνου ήταν σκέτη καταστροφή (14-1 σερί) ενώ κάπου στο 35’ ο Παναθηναϊκός έχανε με 18 πόντους έχοντας ακριβώς τα ίδια δίποντα και τις ίδιες βολές με τη Φενέρ αλλά έξι εύστοχα τρίποντα λιγότερα. Απλή …αριθμητική.

Μπροστά μας υπάρχει ένα πολύ μεγάλο ματς με τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο που λογικά θα κρίνει έναν τίτλο και επειδή ο Παναθηναϊκός είναι η μόνη ομάδα στην Ευρώπη που από το 1995-96 κερδίζει τουλάχιστον έναν ανά σεζόν θα πρέπει πάση θυσία να κερδηθεί. Σαφώς και δεν είναι πανάκεια αλλά ιερή υποχρέωση να το κάνει ως το μίνιμουμ ανταπόδοσης στον κόσμο του.

Στις 14/2 ακόμη και με νίκη επί του Ολυμπιακού τα πράγματα θα είναι και πάλι δύσκολα. Όχι, γιατί ελλοχεύει ο κίνδυνος του αποκλεισμού από την Ευρώπη αλλά επειδή η ομάδα δεν βελτιώνεται. Για την ώρα τουλάχιστον. Επειδή, λοιπόν, έχουμε μπροστά μας τέσσερις ολόκληρους μήνες καλό είναι να κατέβουν οι τόνοι και να δούμε όλοι μας (ο καθένας από το μετερίζι του) πως θα ολοκληρωθεί αυτή η σεζόν με τις μικρότερες δυνατές απώλειες.

ΥΓ: Το τελευταίο κομμάτι του πρώτου μέρους ήταν απλά καταστροφικό με το κερασάκι να είναι το τρίποντο του Γκούντουριτς μετά από τάιμ άουτ όπου η άμυνα άλλαξε.

ΥΓ2: Ο Πέιν έμεινε λίγο στο παρκέ.

ΥΓ3: Ο τραυματισμός του Λοτζέσκι ήταν μαχαιριά, αλλά από την άλλη είδαμε περισσότερο Κιλπάτρικ.

ΥΓ4: Ο Λάνγκφορντ αν όλα πάνε καλά θα γυρίσει την κατάλληλη στιγμή.

Τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα
EVENTS