MENU

Οι πρώτες τρεις αγωνιστικές και παράλληλα η πρώτη… διαβολοβδομάδα, ολοκληρώθηκε με τον Ολυμπιακό να έχει ρεκόρ 2-1. Σαν απολογισμός με δύο δύσκολα εκτός έδρας παιχνίδια και ένα «πονηρό» εντός, είναι άκρως ικανοποιητικός, αφού όπως είχαμε επισημάνει και στις βραδιές των δύο «διπλών», έχουμε να κάνουμε με μία νέα ομάδα, που ακόμα ψάχνεται και προσπαθεί να αφομοιώσει τη φιλοσοφία του προπονητή. Το θερμό χειροκρότημα του κόσμου, παρά το «βαρύ» -24 της ήττας από το Μιλάνο στο ΣΕΦ, δείχνει πως οι περισσότεροι έχουν καταλάβει τις ιδιαιτερότητες του νέου format της Ευρωλίγκας και δίνουν τον απαραίτητο χρόνο σε προπονητή και παίκτες.

Διότι όπως δήλωσε και ο Ντέιβιντ Μπλατ στη συνέντευξη Τύπου, ο Ολυμπιακός αυτή την εποχή, δεν είναι ούτε τόσο καλός όσο έδειξε στη Μόσχα και στη Βιτόρια, ούτε τόσο κακός όσο χθες. Θα ήταν αφύσικο να ισχύει το ένα ή το άλλο και κυρίως ανησυχητικό για την προετοιμασία που έχει γίνει, αν για τέταρτο παιχνίδι σε οκτώ ημέρες, ήταν το ίδιο «φρέσκος» σε αποθέματα ενέργειας, όπως για παράδειγμα στην Ισπανία, που για τριάντα λεπτά έτρεχε ανελέητα σε άμυνα και επίθεση. Η μπασκετική λογική και ο νέος τρόπος παιχνιδιού, επιτάσσουν αυτά τα σκαμπανεβάσματα για μία νέα σε όλα της ομάδα, που θα συνεχίσει να έχει ανάλογες πολύ καλές και πολύ κακές βραδιές, για τουλάχιστον ένα-δύο μήνες ακόμα. Μέχρι δηλαδή να αποκτήσει «χημεία» και διορθώσει τις αδυναμίες της.

Κόντρα στο πολύ ταλαντούχο, απρόβλεπτο, δύσκολα αναγνώσιμο στο scouting λόγω του μπάσκετ… αλάνας που παίζει το Μιλάνο (πιο γεμάτο και ταλαντούχο από ποτέ), ο Ολυμπιακός πέραν των όσων τραγικών επιδόσεών του θα αναφέρουμε παρακάτω, δεν είχε τον τρόπο και τις δυνάμεις να παίξει αποτελεσματική και σκληρή άμυνα. Προσπάθησε να πάρει το ματς από την επίθεση με αρκετά καλές επιλογές και κοντά στο πλάνο του, όμως δυστύχησε να είναι απελπιστικά άστοχος και να έχει σε κακή μέρα παίκτες κλειδιά, κυρίως στην περιφέρειά του. Αγγίζοντας το… μηδέν σε εύστοχα τρίποντα (2/13 που είναι η τρίτη χειρότερη εντός έδρας επίδοση στην ιστορία του), με τουλάχιστον δέκα χαμένα λέι απ, τα περισσότερα σε καταστάσεις transition, 9 χαμένες βολές (τέταρτο χειρότερο ποσοστό σε εντός έδρας ματς) και τον Σπανούλη με -4 ranking (δεύτερη χειρότερη επίδοση της καριέρας του), ακόμα και καλή άμυνα να είχε παίξει, δύσκολα θα έκανε το 3/3.

Ίσως να είχε περιορίσει το εύρος της διαφοράς και να μην παρουσίαζε αυτή την κακή εικόνα της… παράδοσης στο τέλος του αγώνα, όμως όταν θα γίνει ο τελικός απολογισμός του μαραθωνίου, αυτό που θα μετρήσει είναι οι νίκες και οι ήττες και όχι οι διαφορές. Η ουσία, είναι πως ο Ολυμπιακός μέχρι να σταθεροποιηθεί, θα συνεχίσει να είναι μία ομάδα εκτός… προγράμματος. Στον βαθμό που επιτρέπει βέβαια η δομή της Ευρωλίγκας να χαρακτηρίζουμε έτσι μία νίκη ή μία ήττα. Όλοι (ή τουλάχιστον σχεδόν όλοι) μπορούν να κερδίσουν όλους σε οποιαδήποτε έδρα και αυτό είναι άλλωστε που κάνει τη διοργάνωση την κορυφαία σε ενδιαφέρον και ομορφιά μακράν της δεύτερης.

ΥΓ.1: Το παιχνίδι με τη Μακάμπι την Πέμπτη κρύβει σχεδόν τις ίδιες «παγίδες» διότι οι ισραηλινοί παίζουν ανάλογου στυλ μπάσκετ με το Μιλάνο. Το συγκεκριμένο παιχνίδι έχει περισσότερο «πρέπει» από το χθεσινό και θα είναι το πρώτο κρας τεστ για το αν ο Ολυμπιακός μαθαίνει τα λάθη του και βελτιώνεται.

ΥΓ.2: Μετά από μεγάλο διάστημα ο Βαγγέλης Μάντζαρης έπαιξε καλό και ουσιαστικό μπάσκετ, κάνοντας αυτά που μπορεί και χρειάζεται από αυτόν η ομάδα. Το θέμα είναι καθαρά ψυχολογικό και οφείλει να το τιθασεύσει για να επανέλθει μόνιμα στην κανονικότητά του.

ΥΓ.3: Ο Μπόγρης με την καλή παρουσία του στη Βιτόρια, δικαιούταν τουλάχιστον ένα πέρασμα στο χθεσινό παιχνίδι, όχι μόνο ως ανταμοιβή, αλλά και γιατί ταίριαζε περισσότερο από τον αρνητικό ΛεΝτέι στους ψηλούς της Αρμάνι.

ΥΓ.4: Οι νέοι ξένοι παίκτες θέλουν ακόμα χρόνο και παραστάσεις για να κριθούν. Δεδομένα είναι καλύτεροι απ’ ότι δείχνουν, αλλά όσο πιο γρήγορα το δείξουν και σταθεροποιηθούν, τόσο το καλύτερο.

ΥΓ.5: Ήθελα να ‘ξερα πόση… υπερηφάνεια νιώθει ο γονιός του πιτσιρικά που (με παρότρυνσή του, όπως αναφέρουν αυτόπτες μάρτυρες) φώναξε κατά τη διάρκεια της τήρησης ενός λεπτού σιγής στη μνήμη του Πάτρικ Μπάουμαν την εμετική και άρρωστη φράση «άντε και στου Διαμαντίδη». Ας του πει κάποιος ότι με τον τρόπο του «μεγαλώνει» έναν κακό «άνθρωπο» και κάφρο. Θλίψη. Το λιγότερο που είχαν να κάνουν οι γύρω του (υπάρχουν τέτοιοι σε όλα τα γήπεδα) είναι να τον πετάξουν έξω.

Ολυμπιακός εκτός… προγράμματος
EVENTS