MENU

Με τον Παναθηναϊκό στο 5-3 όλοι λέγαμε άντε να πάρει τα δύο επόμενα να πάει και να φτάσει στις εφτά νίκες. Στο 7-4 το 99% έλεγε «ας πάρουμε τα δύο επόμενα ματς στο ΟΑΚΑ και ένα μακριά από αυτό και είμαστε πολύ καλά». Ε, τώρα φτάσαμε στο 10-5 που είναι μια συγκομιδή για τον πρώτο γύρο που αγγίζει τα όρια του ιδανικού σε μια Ευρωλίγκα που πάντα κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις, σε μια διοργάνωση που θα πάει σαν μια μάχη σώμα με σώμα μέχρι τέλους.

Την πρώτη μέρα της 15ης αγωνιστικής αποδείχθηκε ξανά αυτό με τις ήττες του Ολυμπιακού, της Φενέρ και του Παναθηναϊκού. Άρα, παίρνουμε μια βαθιά ανάσα πριν μιλήσουμε για το παιχνίδι και βλέπουμε τη μεγάλη εικόνα που λέει πως διανύοντας το πρώτο μισό οι «πράσινοι» είναι στις θέσεις που οδηγούν στο πλεονέκτημα της έδρας.

Τώρα θα μου πείτε: «Μα καλά γιατί να μην πάρεις το ματς στη Βαλένθια και να ξεφύγεις ακόμη πιο πολύ», δεκτό αλλά σκεφτείτε πόσο θα βαράει το κεφάλι και η Φενέρ για παράδειγμα που έχει χάσει δύο ματς στην έδρα της και έχει μείνει στις εννέα νίκες. Είπαμε, έτσι είναι η Ευρωλίγκα.

Τώρα για την εικόνα στην Ισπανία έχουμε πολλά να πούμε. Καταρχήν, να συμφωνήσουμε με τον Τσάβι που είπε πως ήταν η χειρότερη εμφάνιση της ομάδας. Πραγματικά, μαζί με αυτή στη Βαρκελώνη θα πρέπει να λογίζονται ως τα φετινά ναυάγια. Σαφώς και δικαιούται η ομάδα να έχει κακές βραδιές, ωστόσο, είναι αμαρτία από τον Θεό να χάνεις από αυτή τη Βαλένθια που είσαι πέντε φορές καλύτερος. Ξαναλέμε από αυτή τη Βαλένθια και όχι αυτή με όλους τους παίκτες ετοιμοπόλεμους.

Σε αυτό το παιχνίδι χωρίς Καλάθη δεν έβλεπες …καλάθι. Τρομερά νεκρά διαστήματα και μηδέν δημιουργία που αποτυπώνεται στις δέκα ασίστ που μοιράστηκαν. Αν σε αυτό προσθέσουμε την κατάπαυση του πυρός από τον κακό Ρίβερς και την «απόντα» Γκιστ θα εξηγήσουμε πολλά από αυτά που είδαμε. Ο Κέι Σι έχει κάθε δικαίωμα στην κακή βραδιά και κανείς δεν μπορεί να του προσάψει το παραμικρό. Όσο για τον Τζέιμς οι δικές του κακές νύχτες κοστίζουν περισσότερο γιατί σπάνε τη ραχοκοκαλιά της ομάδας. Το 90% των ηττών έχουν έρθει με τον Γκιστ κάτω του μετρίου. Κόντρα στη Βαλένθια είχε ΜΗΔΕΝ ριμπάουντ και αυτό είναι ένα στοιχείο που τα λέει όλα.

Και επειδή όταν ένα παιχνίδι σου στραβώνει ή δεν τον τελειώνεις όταν είσαι στο 36-46 πάντα γυρίζει ανάποδα υπάρχουν στιγμές που ο Παναθηναϊκός φάνηκε πως πάει για στραβοπάτημα. Κάτι που κορυφώθηκε όταν ο Παππάς έβαλε το πρώτο του σουτ (μεγάλο και κρίσιμο) και στα καπάκια έφυγε υποβασταζόμενος από το παρκέ. Εκεί λες «είναι στραβό το κλίμα το έφαγε και ο γάιδαρος». Έτσι, η ομάδα μετά τον Καλάθη έχασε και τον άνθρωπο που μπορεί να πάρει καλύτερα από τον καθένα (μαζί με τον Ρίβερς αλλά υπό άλλες συνθήκες) τη μπάλα στα χέρια όταν αυτή …τσουρουφλάει.

Δεν είναι μομφή για τον Ντένμον, αντιθέτως κράτησε την ομάδα νωρίτερα, αλλά στη φάση των 30 δευτερολέπτων δεν κατάφερε να εφαρμόσει αυτό που σχεδιάστηκε. Δεν είναι, όμως, ο ρόλος του αυτός. Εκεί, έχεις τη μπάλα στα χέρια του Καλάθη, αν λείπει στου Παππά και έπεται συνέχεια. Με τα «αν», όμως, δεν γράφτηκε ποτέ η ιστορία. Γι’ αυτό υπομονή και δεν θέλει ακόμη ούτε πολλά δάκρυα, ούτε πολλά πανηγύρια.

ΥΓ: Στο 57-57 η μπάλα είναι πεντακάθαρα για τον Παναθηναϊκό και δίνεται ανάποδα με τον Ντόρνεκαμπ (σκότωσε τους πράσινους) να σκοράρει το ένα από τα δύο μεγάλα του τρίποντα.

ΥΓ2: Η Ρεάλ όταν επιστρέψουν οι τραυματίες θα είναι το πρώτο φαβορί για την κούπα. «Ψήνεται» κάτω από δύσκολες συνθήκες και έχει τρομερό ρόστερ.

ΥΓ3: Ακολουθούν δύο εντός στο ΟΑΚΑ με Εφές και Μπαρτσελόνα. Οι νίκες θα είναι από χρυσάφι.

ΥΓ4: Τις επόμενες ώρες θα υπάρχει πιο καθαρή εικόνα για τις μέρες που θα λείψει ο Νίκος οπότε καλό είναι να μη λέμε πολλά.

ΥΓ5: Για τον Νικ θα ξέρουμε αύριο αν θα παίξει ή όχι την Κυριακή στη Ρόδο.

Τρώγοντας έρχεται η όρεξη αλλά μη ξεχνιόμαστε!
EVENTS