MENU

2010-17: Οκτώ καλοκαίρια η διάκριση για την Εθνική ομάδα αγνοείται. Ενίοτε δε, γνωρίζουμε την ταπείνωση (Βενεζουέλα 2012)… Πέντε προπονητές (Καζλάουσκας, Ζούρος, Τρινκιέρι, Κατσικάρης, Μίσσας) δεν κατόρθωσαν να οδηγήσουν την ομάδα σε μια επιτυχία και η Εθνική σε αυτά τα χρόνια έχασε δύο Ολυμπιακά τουρνουά, ήρθε 11η (2010) και 9η (2014) στον κόσμο, 5η (2015), 6η (2011), 11η (2013) και εφέτος έφθασε στα προημιτελικά, στην Ευρώπη.

Κοινώς η Εθνική ομάδα συνέχισε να ακροβατεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Όμως το εφετινό καλοκαίρι, επιτρέψτε μου, αλλά η «επίσημη αγαπημένη» μας παρουσίασε τη χειρότερη εικόνα από όλες τις προηγούμενες φορές! Ειδικά τις ημέρες στο Ελσίνκι ήταν απογοητευτική. Ήταν και τα όσα είχαν προηγηθεί, με τα επεισόδια στο Κάραβελ και τη στάση που κράτησαν οι πρωταγωνιστές τους, η διαχείριση της υπόθεσης Γιάννη Αντετοκούνμπο, ο απαξιωτικός για το ρόλο του προπονητή τρόπος επιλογής του Κώστα Μίσσα για κόουτς της ομάδας, οπότε η εικόνα ήταν καταθλιπτική.

Σου δημιουργούσε ακριβώς τα αντίθετα συναισθήματα από ότι όταν παρακολουθούσες τη Σλοβενία (1), τη Σερβία, τη Λετονία ακόμη και την Ισπανία που μολονότι η κορυφαία ομάδα του τουρνουά έχασε το 4ο χρυσό σε πέντε Ευρωμπάσκετ, ενδεχομένως επηρεασμένη από την απώλεια του Γιουλ στους αγώνες προετοιμασίας και του Αμπρίνες μετά την πρώτη αγωνιστική… Χαιρόσουν να τις βλέπεις αυτές τις ομάδες. Και ιδιαίτερα τη Σλοβενία που σκορπούσε τη φρεσκάδα της απ’ άκρη σ΄ άκρη του αγωνιστικού χώρου και των… αποδυτηρίων της. Για το φρέσκο μπάσκετ που έπαιξε, για τον φρέσκο σούπερ-σταρ, Λούκα Ντόντσιτς που είναι φαινόμενο του μπασκετικού οικοσυστήματος, για τον Γκόραν Ντράγκιτς που έπαιζε σαν έφηβος, για τον ήρεμο αλλά άκρως επιβλητικό, Ίγκορ Κοκόσκοφ…

Η ερώτηση του εκατομμυρίου

Από την άλλη; Αναλογιστήκατε τι παρουσίασε η Εθνική; Μπορείτε να κάνετε αντιδιαστολή των δύο εικόνων; Δεν είναι απογοητευτική η σύγκριση;

Όμως πλέον δεν είναι αυτή η ερώτηση του 1.000.000 για την Εθνική ομάδα. Το ερώτημα, ή η απορία αν προτιμάτε, που αναζητά απάντηση μετά την επιλογή της ΕΟΚ το δίδυμο Μίσσα-Σκουρτόπουλου να το διαδεχθεί το δίδυμο Σκουρτόπουλου-Μίσσα είναι το εξής: Τι διδάχθηκε η ομοσπονδία από το Ευρωμπάσκετ;

Η πρώτη απάντηση, η άμεση είναι: ΤΙΠΟΤΑ! Τίποτα απολύτως…

Όμως επειδή δεν θέλω να βιάζομαι, θα περιμένω να διαπιστώσω από τη διαχείριση των καταστάσεων και τον τρόπο που θα δημιουργηθεί η Εθνική των «παραθύρων» για να επιβεβαιώσω (ή όχι) την πρώτη απάντηση στο καυτό ερώτημα που έβαλαν στο ελληνικό μπάσκετ το Ελσίνκι, το Κάραβελ, το τουρνουά της Σερβίας, η Κίνα του Αντετονκούνμπο, η διάθεση και η μαχητικότητα της ομάδας στα περισσότερα ματς –γεγονός που ορθώς (κατά τη γνώμη μου) οδήγησε τον Κώστα Μίσσα στο μικρό rotation που έφερε τις νίκες με Πολωνία, Λιθουανία και την καλή, έστω κι αν δεν ήταν αρκετή, εικόνα στο ματς με τους Ρώσους.

Το Ευρωμπάσκετ, μέσω του κοντράστ που προκαλεί η σύγκριση των όσων έβγαλε η Εθνική ομάδα με τα όσα έδειξαν οι Εθνικές της Σλοβενίας, της Σερβίας, της Ισπανίας, της Λετονίας κ.α. μας επιβεβαίωσε τα εξής:

Α) Οι Εθνικές ομάδες θέλουν προπονητή που να εμπνέει τους παίκτες. Ακόμη κι αν δεν είναι ο καλύτερος προπονητής που υπάρχει, αν η ιστορία του, η προσωπικότητα του, οι περγαμηνές του εγγυώνται πως θα αποτελεί έμπνευση για τους παίκτες, τότε είναι χωρίς άλλο καλύτερη επιλογή από τον πιο ικανό και συστηματικό προπονητή.

Β) Οι Εθνικές ομάδες, αν δεν έχουν προπονητή που θα εμπνεύσει τους παίκτες (βλέπε το Α) πρέπει να έχουν προπονητή που εφόσον χρειαστεί θα «σπάσει αβγά». Θα επιβάλλει την πειθαρχία και θα τον σέβονται όλοι οι παίκτες. Πρώτα και κύρια ο αρχηγός και οι ηγέτες της ομάδας, που θα δίνουν το παράδειγμα στους υπόλοιπους. Η συμπεριφορά και η νοοτροπία των αρχηγών και των ηγετών, χαρακτηρίζει την ομάδα. Αποτελεί οδηγό για τους υπόλοιπους.

Γ) Αν συνδυάζονται τα Α και Β ακόμη καλύτερα!

Δ) Ξεκάθαρους ρόλους, τους οποίους θα έχει επιβάλλει ο προπονητής και θα έχουν αποδεχτεί όλοι στην ομάδα. Από τον αρχηγό μέχρι τον φροντιστή.

Ε) Ηγέτες, που θα ξεχωρίσουν από το ίδιο το παιχνίδι ή την προσωπικότητα των πιο ποιοτικών, ή που μέχρι να συμβεί αυτό θα ορίσει ο προπονητής σύμφωνα με την αξιολόγηση που θα κάνει και η οποία πρέπει να είναι απολύτως σεβαστή από τον πρόεδρο της ομοσπονδίας μέχρι τον φροντιστή!

ΣΤ) Καλό κλίμα. Συνοχή, ομόνοια, κοινό στόχο, αλληλοσεβασμό. Όρεξη για δουλειά και επιθυμία για αυτοθυσία σε κάθε φάση, μέχρι όρεξη για χαβαλέ και πλάκα όποτε δεν υπάρχει υποχρέωση στο πρόγραμμα (αγώνα, προθέρμανση, προπόνηση, βίντεο, φαγητό, συγκέντρωση…).

Για λόγους που έχω αναλύσει σε προηγούμενα post η Εθνική του Ευρωμπάσκετ 2017 δεν είχε τα παραπάνω, μολονότι διέθετε παίκτες με ποιότητα, παρότι παίκτες της μέσα από τη διαδικασία των αγώνων βγήκαν μπροστά και ανέλαβαν ηγετικό ρόλο (Σλούκας, Καλάθης), έστω κι αν μπορούσε να διαθέτει μεγαλύτερο rotation παικτών. Όμως δεν είχαν ρόλους, ή δεν είχαν όλοι αποδεχτεί το ρόλο τους. Διότι οι ηγέτες της ομάδας, έχουν περισσότερες αδυναμίες από άλλους ή είχαν καταπονηθεί από τους αγώνες και τραυματισμούς. Διότι η ποιότητα δεν φθάνει, αν δεν υπάρχει διάθεση και αυταπάρνηση για κάθε αγώνα, κάθε φάση, κάθε προπόνηση.

Ντουγρού στα βράχια (Νο2)

Αν η αλλαγή που εμπνεύστηκε η ομοσπονδία με τον συνεργάτη του προπονητή σε ρόλο προπονητή που θα έχει σύμβουλο τον προπονητή, δώσει στην Εθνική ομάδα όλα τα παραπάνω, τότε η επιλογή του Θανάση Σκουρτόπουλου είναι εξαιρετική. Αν ο προπονητής του «Γυμναστικού Λάρισας Φάρου», καταρτίσει χωρίς παρεμβάσεις το ρόστερ επιλέγοντας μόνο όσους θεωρεί ότι του κάνουν αγωνιστικά και από θέμα νοοτροπίας, αν ορίσει ρόλους και πείσει όλους τους παίκτες να τους αποδεχτούν, αν επιβάλλει την πειθαρχία, τότε μπορούμε να ελπίζουμε για ένα καλύτερο «αύριο».

Αν όμως ο ρόλος του απαξιωθεί όπως συνέβη, με διαφορετικούς τρόπους, με κάθε έναν από τους προκατόχους του και διαδόχους του Παναγιώτη Γιαννάκη, τότε "Love Boat" της σύγχρονης αθλητικής ιστορίας μας θα πάει ντουγρού για τα βράχια.

ΥΓ.1: Για το ρόλο του προπονητή και την έμπνευση που πρέπει να προσφέρει στους παίκτες, το παράδειγμα του Παναγιώτη Γιαννάκη και του Σάσα Τζόρτζεβιτς στην Σερβία είναι χαρακτηριστικό. Τα παιδιά που ανέλαβαν στις Εθνικές ομάδες που διαχειρίστηκαν, μεγάλωσαν παρακολουθώντας τους να θριαμβεύουν. Αποτέλεσαν έμπνευση για να παίξουν μπάσκετ και βρέθηκαν να είναι παίκτες τους… πχ αν σε 10 χρόνια ανατεθεί στον Παπαλουκά, ή τον Διαμαντίδη, ή τον Σπανούλη η Εθνική, τις μάχες θα δώσουν οι σημερινοί 18αρηδες που θα μεγάλωσαν με αυτούς ως ινδάλματα.

ΥΓ2: Στη Σλοβενία, ο ηγέτης της ομάδας Γκόραν Ντράγκιτς έδωσε τον μέγιστο σεβασμό στον προπονητή της ομάδας, Ίγκορ Κοκόσκοφ και επίσης αποδέχτηκε τον ηγετικό ρόλο του 18χρονου, Λούκα Ντόντσιτς. Οι υπόλοιποι τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν; Στο τέλος σήκωσαν τον μικρό στα χέρια, επειδή δεν μπορούσε να περπατήσει.

ΥΓ3: Στη Σερβία, ο Σάσα Τζόρτζεβιτς πέρυσι εξέδωσε ανακοίνωση 1.000 λέξεων για τον Μαριάνοβιτς. Ο Σέρβος ομοσπονδιακός προπονητής έκανε «σκουπίδι» τον σέντερ των Πίστονς, καθώς η ομοσπονδία της Σερβίας άφησε σε εκείνον να διαχειριστεί τις παλινωδίες του Σέρβου «κύκλωπα». Εφέτος, με την ουρά στα σκέλια, συμμετείχε στην αποστολή και υπάκουε σε κάθε εντολή του προπονητή.

ΥΓ4: Τρεις εικόνες ήταν εκπληκτικά δυνατές από το Ευρωμπάσκετ. Α) Η αποχώρηση των τεσσάρων, εκ των πέντε, παικτών της καλύτερης 5αδας να περπατούν και να συνομιλούν αγκαλιασμένοι. Αυτός είναι ο αθλητισμός. Β) η είσοδος του Ντόντσιτς για την απονομή των μεταλλίων στη Σλοβενία. Εξηγησα στο ΥΓ2 το γιατί. Γ) Η ανύψωση του Ναβάρο στον αέρα από όλους τους παίκτες της Εθνικής Ισπανίας, αμέσως μετά τον μικρό τελικό. Κανείς δικό μας παίκτης δεν αποχώρησε με τέτοιες τιμές από τους συμπαίκτες του…

(1): Για τη Σλοβενία, μετά το ματς με την Εθνική μας, έγραψα πως δεν είναι κάτι το εκπληκτικό. Και το επανέλαβα κι ύστερα από την πρώτη φάση των νοκ-άουτ. Εξακολουθώ να πιστεύω το ίδιο, μολονότι από τα προημιτελικά κι ύστερα έπαιξε καταπληκτικό μπάσκετ και στέφθηκε πανάξια πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ποσοτικά δεν είχε πολλούς ποιοτικούς παίκτες, ήταν χειρότερη από στα τρίποντα, στη δημιουργία (ασίστ), στα ριμπάουντ. Όμως, όπως έγραψα, ομοψυχία, ρόλους, ηγετικές προσωπικότητες και ξεκάθαρο προσανατολισμό, πειθαρχία και κατέκτησε δικαίως το Ευρωμπάσκετ με ασύλληπτες ματσάρες με αντιπάλους τη Λετονία, την Ισπανία και τη Σερβία.

(Α, και κάτι τελευταίο. Ο τραυματισμός του Ντράγκιτς στο τελευταίο 3λεπτο του τελικού, περισσότερο επηρέασε το μυαλό των Σέρβων που ένιωσαν το «πρέπει» και πήραν λάθος αποφάσεις παρά τους Σλοβένους που έβαλαν «μεγάλα» σουτ και απογειώθηκαν την ώρα που οι Σέρβοι έχαναν το παρκέ κάτω από τα πόδια τους. Είναι από τις σπάνιες φορές που μια απροσδόκητη απώλεια μπορεί να επηρεάσει τον αντίπαλο. Για αυτό είναι απρόβλεπτος και ωραίος ο αθλητισμός)

Μηδέν εις το πηλίκον!
EVENTS