MENU
Χρόνος ανάγνωσης 7’

Γκόραν, ο μύθος του δράκου!

Ανανεώθηκε: 23-09-2019 01:06
0

Στην Αμερική, εκεί όπου μετακόμισε και ζει από το 2008, λατρεύουν την αλητεία. Την καλώς εννοούμενη αλητεία. Την αλητεία που επιδείκνυε χθες στο παρκέ για περισσότερα από 30 λεπτά. Το άθλημα είναι συνήθως για εκείνους - παρά τη… βαριά βιομηχανία του ΝΒΑ - ένα παιχνίδι. Θέλουν το trash talking, θέλουν το μπάσκετ της αλάνας, θέλουν να βλέπουν φάσεις βγαλμένες από τα ανοικτά γήπεδα της ανομίας και του αυτοσχεδιασμού. Επιζητούν την… εκλεπτυσμένη χυδαιότητα που μπορεί να προσφέρει μια στιγμή έμπνευσης, η οποία δε διδάσκεται, δε δουλεύεται, δεν προσχεδιάζεται… Είναι πηγαία!

Ο Γκόραν Ντράγκιτς είχε ένα χρόνο στο ΝΒΑ. Ήταν 23 ετών τον Νοέμβριο του 2009, όταν ο Τζαμάαλ Τίνσλεϊ σκέφτηκε να τον γελοιοποιήσει. Δεν ήταν προμελετημένο, ήταν πηγαίο. Όπως και η αντίδραση του Σλοβένου. «Φυσικά και το θυμάμαι. Παίζαμε στην έδρα μας και όταν το έκανε, κατάφερε να κερδίσει το κοινό. Ομολογώ ότι δεν σκέφτηκα εκ των προτέρων να αντιδράσω έτσι, όμως όταν συνέβη όλο το γήπεδο ξέσπασε λες και είχα βάλει το πιο σημαντικό καλάθι». Η αλητεία του Γκόραν Ντράγκιτς, ενός Ευρωπαίου ρούκι που είχε επιλεχθεί στο νούμερο 45 του ντραφτ, ερχόταν για να αποδείξει ποιος είναι. Ο ηγέτης, που γεννιέται και σε καμία περίπτωση δεν γίνεται!

Κι αφού συστηθήκαμε, ας γνωριστούμε και καλύτερα…

Σλοβενία, τρεις γενιές αργότερα!

Είναι εκείνο που ονομάζουμε σήμερα viral. Η φωτογραφία του μικρού Λούκα Ντόντσιτς να πανηγυρίζει κοντά στον Γκόραν Ντράγκιτς αναδημοσιεύτηκε χιλιάδες φορές, συγκέντρωσε εκατομμύρια σχόλια και likes, συνόδευε τη Σλοβενία στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν και αυτή μια λεπτομέρεια του παραμυθιού. Μια παρόμοια φωτογραφία υπάρχει κάπου κρυμμένη, αλλά είναι ικανή να πει ακόμα καλύτερα την ιστορία αυτής της εκπληκτικής ομάδας, την οποία θαύμασε για είκοσι μέρες όλη η Ευρώπη.

«Θυμάμαι πόσο σημαντικό ήταν για μένα όταν ήρθε ο Ράσο Νεστέροβιτς να μας δει σε μια προπόνηση. Τον κοιτούσα σαν Θεό. Μου είπε λίγα λόγια και σήμαιναν τα πάντα τότε για μένα. Και μου έδωσε ένα αυτόγραφο, το οποίο είχα κολλημένο στην ντουλάπα μου μέχρι είκοσι χρονών». Ο Νεστέροβιτς, σημερινός γενικός γραμματέας της σλοβένικης ομοσπονδίας μπάσκετ είναι δέκα χρόνια μεγαλύτερος του Γκόραν Ντράγκιτς. Ο Γκόραν Ντράγκιτς είναι 13 χρόνια μεγαλύτερος του Λουκά Ντόντσιτς. Και οι τρεις τους ήταν χθες στο γήπεδο και πανηγύριζαν την κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, στον ίσως πιο φιλειρηνικό και πράο λαό της πρώην ενωμένης Γιουγκοσλαβίας.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος δέκα ημερών για την ανεξαρτησία της Σλοβενίας, ο Γκόραν ήταν πέντε ετών. Ο, δε, Ζόραν θα γιόρταζε εκείνες τις μέρες τα δεύτερα γενέθλιά του. Ο Μαρίνκο Ντράγκιτς ήταν Σερβοβόσνιος και εκείνη την εποχή η εθνικότητα, η θρησκεία και οι πολιτικές απόψεις μπορούσαν με την παραμικρή αφορμή να είναι αιτία θανάτου. «Όταν μεγάλωνα υπήρχαν προβλήματα, κυρίως λόγω θρησκείας. Για μας ο πόλεμος κράτησε λίγο, ωστόσο συνεχιζόταν στη Βοσνία, στην Κροατία και στην Σερβία και έπρεπε πάντα να προσέχεις με ποιον κάνεις παρέα. Κανείς δεν φιλικός και υπήρχαν οικογένειας που απαγόρευαν στα παιδιά τους να κάνουν παρέα με μένα».

Ο Γκόραν Ντράγκιτς θυμάται τον πόλεμο. Έχει αναμνήσεις από τις σειρήνες που διέκοπταν την αθωότητά του και από το καταφύγιο που έτρεχε με τη μητέρα του. «Είσαι παιδί. Φοβάσαι, γιατί δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Κάθεσαι σε ένα σκοτεινό υπόγειο, όπου όλοι τρέμουν. Δεν μπορείς να νιώσεις ασφαλής και αυτό είναι ένα απαίσιο συναίσθημα σε αυτή την ηλικία». Ευτυχώς για τον ίδιο και την Σλοβενία, ο φόβος δεν κράτησε πολύ. Σύντομα αντικαταστάθηκε με εκείνα τα… σοβαρά διλήμματα, που αντιμετωπίζει κάθε παιδί.

«Η μαμά μου έπαιζε μπάσκετ και ο μπαμπάς μου ποδόσφαιρο. Έτσι, αυτά ήταν τα δύο αθλήματα που με απασχόλησαν περισσότερο», διηγείται ο Γκόραν Ντράγκιτς, ο οποίος παράλληλα με τα δύο δημοφιλέστερα σπορ δοκίμασε μπέιζμπολ, χόκεϊ, πινγκ-πονγκ και τένις. Φαινόταν ότι τον προσέλκυε περισσότερο να έχει τη μπάλα στα πόδια του, μέχρι που ένας τραυματισμός στα έντεκά του χρόνια, ανάγκασε την Μόγιτσα Ντράγκιτς να σηκώσει απαγορευτικό. «Έσπασα το πόδι μου και οι γονείς μου έπαθαν σοκ. Μου ξεκαθάρισαν ότι δεν πρόκειται να παίξω ξανά ποδόσφαιρο».

Η αλήθεια είναι και πρέπει να ειπωθεί πως αν ο Γκόραν δεν σταματούσε τη μπάλα λόγω τραυματισμού, μάλλον θα τον… σταματούσαν σύντομα οι συμπαίκτες του. «Με βοήθησε πολύ το ποδόσφαιρο στην κίνηση των ποδιών μου. Βέβαια, δεν μπορώ να πω ότι με βοήθησε πολύ για να παίξω πλέι μέικερ, γιατί ήμουν επιθετικός και δε συνήθιζα να δίνω πάσες», διηγείται και ξεσπάει στα γέλια ο Ντράγκιτς, ο οποίος σύντομα θα αντιλαμβανόταν ότι θα ήταν καλύτερος από το μέσο όρο των συμπαικτών του στο μπάσκετ. Κι όχι μόνο επειδή κέρδιζε τον μικρό του αδερφό (και παράλληλα ένα παγωτό) στις οικογενειακές διαμάχες.

«Στην αρχή ένιωθα ότι είμαι αρκετά καλός για να παίζω με τους φίλους μου. Στην πορεία, αντιλήφθηκα ότι αυτό είναι το άθλημα για μένα. Χρειάστηκα μερικά χρόνια να μάθω τα βασικά του παιχνιδιού και σύντομα άρχισαν να με προβιβάζουν σε ομάδες μεγαλύτερων ηλικιών. Κατάλαβα, τότε, ότι μπορώ να παίξω». Το είδωλό του ήταν πάντα ο Ράσο Νεστέροβιτς, άντε λίγο και ο Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς σε κάτι πιο κοντινό στις δικές του παραστάσεις. Υπήρχε, όμως, και το όνειρο. Το όνειρο που τον κρατούσε ξύπνιο τα βράδια και… κοιμισμένο τα πρωινά στο σχολείο!

American Dream!

Ο Γκόραν Ντράγκιτς έγινε επαγγελματίας πριν ενηλικιωθεί. Η Ιλιρίγια Λιουμπλιάνας τού πρόσφερε το πρώτο συμβόλαιο πριν παίξει για δύο χρόνια στην Σλόβαν και γίνει γνωστός στην Ευρώπη. Η Ρεάλ Μαδρίτης φλέρταρε το 2006 έντονα με την απόκτησή του, ωστόσο τελικά κέρδισε την ανώφελη – όπως θα εξελισσόταν - μάχη η Μπασκόνια. Οι Βάσκοι πήραν ελάχιστα από τον Σλοβένο, όμως εκείνος πήρε πολλά από την Ισπανία. «Ήμουν 18 ετών και για πρώτη φορά έφευγα για ξένη χώρα. Έπρεπε να μάθω χωρίς την οικογένειά μου, χωρίς τον αδερφό μου, χωρίς τους φίλους μου. Έγινα πιο δυνατός, πιο σκληρός», εξηγεί και είναι από τις φορές που δεν το γνωρίζεις όταν γίνεται, όμως η ζωή σε προετοιμάζει για κάτι καλύτερο.

Αυτό έμοιαζε η Ισπανία για τον Γκόραν Ντράγκιτς. Μια ψυχολογική προετοιμασία για τα καλύτερα. Στο γήπεδο δεν έκανε πολλά, αφού όπως διηγείται «πέρασα περισσότερο καιρό στο νοσοκομείο παρά στο παρκέ», αναρρώνοντας κατά σειρά από διάστρεμμα, σπασμένο χέρι, τραυματισμένο γόνατο και ραγισμένη μύτη! Μετά από αυτά, τι να φοβηθεί; Σίγουρα όχι εκείνο που ονειρευόταν από παιδί…

«Η μαμά μου θύμωνε πολύ μαζί μου. Ξυπνούσα στις δύο ή τρεις το πρωί για να δω τα παιχνίδια του ΝΒΑ. Ήθελα να παρακολουθώ τον Μάικλ Τζόρνταν, στον Στιβ Νας και τον Άλεν Αϊβερσον. Ονειρευόμουν ότι μια μέρα θα παίξω κι εγώ σε αυτή τη λίγκα. Το πρόβλημα ήταν ότι κοιμόμουν το πρωί στο σχολείο και αναγκάστηκε να πάρει την τηλεόραση από το δωμάτιο μου».

Στο ΝΒΑ μετράει, πλέον, εννέα χρόνια. Από το καλοκαίρι του 2008 μέχρι και φέτος έχει κάνει εξαιρετικές σεζόν και έφτασε κάποια στιγμή στο Φοίνιξ να συγκρίνεται με τον σπουδαίο Στιβ Νας, εξαιτίας παραλληλισμών που υπήρχαν στη ζωή τους. «Στην πρώτη μου χρονιά ήθελα να φύγω. Αναρωτιόμουν τι κάνω στην Αμερική, αφού δεν παίζω και ίσως πρέπει να γυρίσω στην Ευρώπη. Ο Στιβ με έπιασε και μου είπε να κάνω υπομονή, να περιμένω την ευκαιρία μου και να την εκμεταλλευτώ», θα πει ο Ντράγκιτς που έζησε και την ίντριγκά του τo 2010 με τον κατά τα άλλα συμπατριώτη του Σάσα Βούγιατσιτς. Έναν σούπερ σταρ που δεν είχε θέση στο σλοβενικό παραμύθι.

Ο μύθος του δράκου!

Το Φοίνιξ, όπου έπαιξε για έξι χρόνια με ένα διετές διάλειμμα για το Χιούστον και πριν μετακομίσει το 2014 στο Μαϊάμι δεν δυσκολεύτηκαν να του βγάλουν παρατσούκλια. Ο Γκόραν μπορεί να ήταν «Tragic» στις κακές του βραδιές, αλλά ήταν ο «δράκος» τους. «Για μένα είναι τέλειο. Ξέρετε, προέρχομαι από μια μικρή πόλη που τη λένε Λιουμπλιάνα και το σήμα της πόλης είναι ο δράκος. Δεν υπάρχουν πολλοί παίκτες στο ΝΒΑ από τη Σλοβενία, οπότε είναι κάτι ξεχωριστό. Είμαι περήφανος για τη χώρα μου και περήφανος να εκπροσωπώ τον δράκο».

Περήφανος για τη χώρα του. Εκεί, όπου παίζει τα καλοκαίρια μπάσκετ με τους φίλους του (σ.σ. έστω και στο 5% για να μην τραυματιστεί), εκεί όπου περνάει γαλήνιες στιγμές με την Μάγια και τα δύο τους παιδιά, εκεί όπου έγινε best seller η αυτοβιογραφία του, η οποία κυκλοφόρησε πριν από δύο χρόνια. «Δώστε στο Γκόγκι μια μπάλα», τιτλοφορούταν και στις 300 σελίδες της περιέγραφε όλη τη διαδρομή της ζωής του. Μια διαδρομή που είχε την αποθέωση του 2013, την απουσία του 2015 και το παραμύθι του 2017. Κυριολεκτικά!

Στις 25 Αυγούστου ο Γκόραν Ντράγκιτς ξεφύλλιζε γελώντας το εικονογραφημένο παραμύθι που γράφτηκε για εκείνον από τον Πρίμοτζ Σουχοντολτσάν. Κυκλοφόρησε στη Σλοβενία σε 5.000 αντίτυπα.

«Γκόραν, ο μύθος του δράκου». Ούτε να το ήξερε ο συγγραφέας…

Γκόραν, ο μύθος του δράκου!
EVENTS