Στο πέρασμα των ετών, οι Παναθηναϊκοί έχουν ακούσει πολλά. Συνήθως είναι απέναντι στην προπαγάνδα που κάνει το άσπρο-μαύρο. Το ξεκάθαρο, βαφτίζεται αμφισβητούμενο για να δικαιολογηθεί. Τίτλοι πηγαίνουν περίπατο. Κόποι χαμένοι. Προσπάθειες στο βρόντο. Με τους ίδιους να αντιμετωπίζονται σαν τους… τρελούς του χωριού.
Μετά από χρόνια, οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές των καταστάσεων αυτών, έρχονται να δικαιώσουν τους «τρελούς». Ηθικά. Γιατί οι τίτλοι έκαναν «φτερά». Οι χαρές στερήθηκαν. Και μέσα σε αυτές τις διαδικασίες, γαλουχήθηκαν γενιές φιλάθλων στην Ελλάδα, οι οποίες θεωρούν φυσιολογική την ξεκάθαρη εύνοια και την απρόκλητη αδικία.
Η διατήρηση της ψυχραιμίας εν μέσω τέτοιων καταστάσεων, μη γελιόμαστε δεν είναι εύκολη. Θα αναφερθούμε σε κάτι που δεν σας κρύβουμε πως μας ξάφνιασε ευχάριστα. Αναγκάζοντάς μας να βγάλουμε το καπέλο στους Παναθηναϊκούς. Γιατί παρά τα όσα βαραίνουν τις «πλάτες» τους και τις ψυχές τους εδώ και τόσα χρόνια, έχουν την ψυχραιμία και την ικανότητα να μην παρασύρονται. Αντιλαμβανόμενοι πλήρως τι «παίζει» γύρω τους.
Στο μπάσκετ συμβαίνει ό,τι γινόταν στο ποδόσφαιρο πριν κάποια χρόνια. Είναι ξεκάθαρο, αυτοί που δεν το αναγνωρίζουν και δεν το αποδέχονται, είναι οι ίδιοι που είχαν πειστεί από Κύπριους καθηγητές διαιτησίας πως το πέναλτι του Παπουτσέλη ήταν σωστό, ή στη Λεωφόρο δεν αδικήθηκε ο Παναθηναϊκός γιατί το πέναλτι που έδωσε ο Ευθυμιάδης ήταν καθαρό.
Έχουμε και την «παράγκα», έχουμε και τον «Θωμά», έχουμε και τους «Αρετόπουλους», τους «Καλόπουλους», μπορείτε να βάλετε πολλά ονόματα στη λίστα. Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός πλέον, βιώνει αυτού του είδους την αδικία και την αντιμετώπιση. Αν δεν θέλετε να αλλάξουμε άθλημα, μπορούμε να πάμε στα μπασκετικά χρόνια του μακαρίτη του Ιωαννίδη στον Ολυμπιακό.
Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κάνει κάτι. Η απλή παρακολούθηση των ξεκάθαρων γεγονότων, συνιστά αποδοχή από τους αρμοδίους και τα «κέντρα». Ο Παναθηναϊκός λοιπόν, πληρώνει αυτή την κατάσταση. Σε μια περίοδο που έχει πολλές απογοητεύσεις για διάφορους λόγους.
Οι φίλαθλοι του Τριφυλλιού, τα γνωρίζουν καλά όλα αυτά. Έζησαν ένα Final Four στο T-Center που θύμιζε ταινία του σινεμά. Με γνωστό τέλος. Πέρασαν δύο τελικοί πρωταθλήματος εκτός έδρας, με διαιτησίες που θα έκαναν τον Ράντοβιτς να κρεμάσει τη σφυρίχτρα σίγουρος για την επόμενη μέρα στο χώρο. Στο εντός έδρας πάλεψαν φιλότιμα για τιμωρίες, τις πέτυχαν ως ένα βαθμό. Παράλληλα, πέραν της αντιμετώπισης της ομάδας τους, οι Παναθηναϊκοί άκουσαν και ύβρεις. Για τις οποίες ζητήθηκε συγγνώμη όσο είχε ζητηθεί από τη FIBA για την τάπα του Βράνκοβιτς.
Η ζωή του καθενός είναι πολύτιμη. Έχει προτεραιότητες. Η οικογένειά του, η επιβίωσή του, η υγεία του, η καλύτερη ποιότητα στην καθημερινότητά του. Ο αθλητισμός δεν είναι στις βασικές προτεραιότητες. Όμως όσο εύκολα το λέμε, τόσο εύκολα ξεχνάμε πόσο επηρεάζει την ψυχολογία του κόσμου.
Η απογοήτευση για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό, ήταν μεγάλη. Τόσο για τον ίδιο σε επίπεδο EuroLeague, όσο και για την αντιμετώπισή του. Πλέον έρχεται αυτό που βιώνει ο καθένας στους τελικούς της Α1. Εδώ λοιπόν, θα έμοιαζε εύκολο να μπει ο κόσμος σε διαδικασία… τα παρατάω. Να μην αντέχει άλλο. Να πάψει να ασχολείται. Κάτι που θα βόλευε υπερβολικά τους πρωταγωνιστές των «ληστειών».
Η μαγκιά των φιλάθλων, είναι ακριβώς σε αυτή τη στιγμή. Οι Παναθηναϊκοί με την οργή τους, με τη στεναχώρια τους, δεν τα παράτησαν. Δεν τα έβαλαν με την ομάδα τους. Δεν αγανάκτησαν με όσα τους συμβαίνουν. Σήκωσαν το κεφάλι και συσπειρώθηκαν.
Η ανακοίνωση της Θύρας 13 συζητήθηκε από πολλούς, στη λογική «μα καλά παίρνουν πολιτική θέση για τον αθλητισμό, ενώ δεν μιλούν για τα σοβαρά θέματα της ζωής;». Πρώτα απ’ όλα, έχουν πάρει θέση για τα σοβαρά θέματα της ζωής. Γι’ αυτό έχουν αναφερθεί μέχρι και στη βουλή. Από εκεί και πέρα, μιλάμε για οπαδικό κίνημα. Ανθρώπους που αγαπούν ένα σύλλογο. Άρα ως τέτοιο, στις ανακοινώσεις τους θα αναφερθούν σε τέτοια ζητήματα. Στα υπόλοιπα κοινωνικά θέματα, έχει αποδειχθεί στην πορεία του χρόνου αν παίρνουν θέση κι αν είναι ενεργοί. Όποιος δεν πιστεύει, ας κάνει μια πρόχειρη αναζήτηση και θα βρει πολλά παραδείγματα κοινωνικών δράσεων. Ως αντίδραση, διαμαρτυρία, στήριξη σε συνανθρώπους που το έχουν ανάγκη, σε πυρκαγιές, θέματα υγείας, τα πάντα.
Εκφράστηκε λοιπόν μια θέση. Η οποία έδειχνε τη συσπείρωση με την ομάδα. Κόντρα στην αδικία. Απ’ όπου κι αν προέρχεται αυτή.
Ισχυρό ήταν το μήνυμα συσπείρωσης και με την παρουσία στο ξενοδοχείο πριν την αναχώρηση της αποστολής. Τόσος κόσμος, μέσα στη ζέστη, εργάσιμη μέρα. «Ασπίδα» πραγματική. Όπως κάποτε έγραφε το πανό στην Καβάλα…
Έχοντας τραβήξει τόσα. Ζώντας σε περίεργους καιρούς. Το να επιλέγεται μια τέτοια στάση δυναμικής συσπείρωσης και ταυτόχρονης αντίδρασης προς όσους στερούν απ’ τον Παναθηναϊκό έστω το δικαίωμα στη διεκδίκηση, είναι το λιγότερο συγκινητικό. Ειδικά σε ένα σωματείο όπου αυτές οι έννοιες, πραγματικά έχουν ξεχωριστή αξία.
Βγάζεις το καπέλο και αξίζουν μπράβο. Ειδικά όταν έχουμε την τάση και την ευκολία να καταδικάζουμε το παραμικρό αρνητικό, αλλά «τσιγκουνευόμαστε» τα μπράβο εκεί που αξίζουν.
Υ.Γ. Όσα αναφέραμε με παράδειγμα αυτό που συμβαίνει στο μπάσκετ, ισχύουν για όλα τα τμήματα του μεγαλύτερου συλλόγου της χώρας. Ο Παναθηναϊκός με αυτή την αντιμετώπιση, δεν έχει να φοβάται ποτέ και κανέναν.
Υ.Γ.1: Καλύτερα «αγράμματοι», παρά όπου φυσάει ο άνεμος και το συμφέρον…
