MENU

Η σεζόν τελείωσε. Μια ομάδα με τον ίδιο προπονητή εδώ και σχεδόν τέσσερα χρόνια. Μια ομάδα που έχασε την περασμένη σεζόν την Euroleague για ένα σουτ, παρότι μπασκετικά ήταν ανώτερη απ’ όλους όπως έδειξε όλη την αγωνιστική περίοδο. Ένα σύνολο που αντί να αντιδράσει βλέποντας το τεράστιο κύμα που σηκώθηκε από δύο πλευρές, αφέθηκε στην τύχη του στηριζόμενο στην αλαζονεία και την έπαρση. Βασίστηκε στην επικοινωνία, θεωρώντας πως έτσι θα πετύχει. Τελικά, απέτυχε παταγωδώς.

Ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα, έφτασε στο τέλος του. Το περίφημο «my way», η ομάδα που χαρακτηριζόταν με το «refuse to lose», μετατράπηκε σε loser. Μάλιστα το έκανε μέσα στις δικαιολογίες. Τη μία έφταιγε το μπάτζετ, την άλλη οι τραυματισμοί, την τρίτη… το κούνημα του κεφαλιού ενός αντιπάλου. Όλο κάτι άλλο έφταιγε, πέρα απ’ την ίδια. Ποτέ δεν έκανε λάθη ο Μπαρτζώκας. Ποτέ δεν έφταιγαν οι Αγγελόπουλοι που δεν ανέβασαν το μπάτζετ. Ποτέ δεν αντιμετώπισαν κάποιον καλύτερο απ’ αυτούς.

Αποκορύφωμα το... χαστούκι στο πρωτάθλημα, ενώ βρέθηκαν μπροστά με 2-0 νίκες. Ο Ολυμπιακός των Αγγελόπουλων, του Μπαρτζώκα, έγραψε ιστορία. Αρνητική. Άφησαν τον Σλούκα να φύγει σε ένα απ’ τα μεγαλύτερα λάθη ever. Τον μείωσαν τόσο που απ’ τη μία τον πείσμωσαν κι απ’ την άλλη η αλαζονεία τους φάνηκε ακόμη και στο σχεδιασμό. Να θυμίσουμε πως η… καραμέλα ένα καλοκαίρι πριν, ήταν πως ο Σίκμα θα γίνει ο πλέι μέικερ που θα λύσει το πρόβλημα της φυγής Σλούκα. Έδειχναν πως η εμπάθειά τους ουσιαστικά, δεν τους επιτρέπει να αντιληφθούν τις ίδιες τις ανάγκες της ομάδας τους.

Κρίνονταν οι μεταγραφές «βόμβες» όπως τις χαρακτήριζαν οι δημοσιογράφοι, προκειμένου να μειωθούν κι αυτές. Στα λόγια, στην επικοινωνία, πάλευαν να λοιδορήσουν παίκτες, ομάδες, την ίδια ώρα που η αναζήτηση δικαιολογιών για την κακή μπασκετική εικόνα του Ολυμπιακού -συγκριτικά με τις δύο προηγούμενες σεζόν- δεν σταματούσε.

Μεταγραφικά αρχικά... στηρίζονταν οι παίκτες με τους οποίους πορεύτηκε η ομάδα τα προηγούμενα χρόνια και σε λίγους μήνες αποκτήθηκαν τέσσερις παίκτες (Μπραζντέικις, Μήτρου-Λονγκ, Πετρούσεφ, Ράιτ). Η αλαζονεία ασταμάτητη, η έπαρση το ίδιο, προπαγανδιστικά εντοπίζοντας διαρκώς εχθροί που δεν υπήρχαν. Η πρόκριση στο Final Four θεωρήθηκε ως κάτι ιστορικό επειδή έγινε για τρίτη σερί φορά, χωρίς όμως να έχει κατακτηθεί κανένας τίτλος.

Ακόμη και πριν το Final Four, η αλαζονεία ήταν στα ύψη, με τους παίκτες του Ολυμπιακού να δηλώνουν ανοιχτά πως θέλουν αντίπαλο στον τελικό τον Παναθηναϊκό. Τελικά ο Παναθηναϊκός πέρασε, οι ίδιοι ούτε πλησίασαν. Και το πρώτο «χαστούκι» ήταν η κατάκτηση απ’ τους «πράσινους».

Εκεί ήρθε η συνέχεια στην αλαζονεία, με την περίφημη... δικαιολογία στην ατμόσφαιρα: «Σε ένα ματς νικάνε όλοι, σε μια σειρά να τους δούμε». Είχαν την ευκαιρία τους. Απέναντι σε έναν… αδειασμένο ψυχολογικά Παναθηναϊκό, λόγω της υπερπροσπάθειας και της πνευματικής ανισορροπίας που φέρνει μια κατάκτηση Euroleague ειδικά τέτοιου μεγέθους.

Το 2-0 του Ολυμπιακού τον έκανε φαβορί ακλόνητο. Σε μια σειρά όπου η διαιτησία και συνολικά το μπασκετικό σύστημα ήταν 100-0 υπέρ του Ολυμπιακού. Κι όμως... κατάφερε να χάσει τον τίτλο. Γιατί; Επειδή είναι χειρότερη ομάδα. Επειδή ποιοτικά ο Παναθηναϊκός... δεν τους βλέπει. Τα δυνατά σημεία των «ερυθρόλευκων» ακυρώθηκαν λόγω της αλαζονείας και των άστοχων/προκλητικών αντιδράσεων παικτών του.

Ο Κάνααν έκανε κίνηση δείχνοντας λεφτά στον Σλούκα. Ο Ουόκαπ ειρωνεύτηκε τον πρώην συμπαίκτη του (και νυν στην Εθνική), ενώ έκανε το ίδιο απέναντι στον Αταμάν. «Αγρίεψαν» τον Παναθηναϊκό στο σημείο που δεν έπρεπε. Γιατί στα δικά τους μυαλά, ήταν ανώτεροι, καλύτεροι ατομικά, ομαδικά, πνευματικά. Δεν αντιλαμβάνονταν πως απέναντί τους είχαν μια καλύτερη ομάδα. Την πρωταθλήτρια Ευρώπης και δεν το σεβάστηκαν ούτε αυτό.

Η νοοτροπία της διοίκησης και του Μπαρτζώκα, «καθρεφτίστηκε» σε όλη την ομάδα. Η αποτυχία ήταν τεράστια. Παταγώδης. Κάζο απ’ τα λίγα. Ένα σύνολο τόσο νέο, κάποιων μηνών, απέναντι σε ομάδα τετραετίας. Ίδιος προπονητής, ίδιος κορμός παικτών. Με το «μέχρι τέλους» να τους παρέχει κάθε… μαξιλαράκι ασφαλείας. Με τη γραμμή προπαγάνδας να τους θυματοποιεί σε κάθε επίπεδο, ειδικά όταν έφταιγαν.

Τελικά τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί. Ούτε τα... άστρα φταίνε, ούτε το «site της αλήθειας» όπως είπε ο Μπαρτζώκας. Το SDNA άλλωστε, έγινε αντιπαθές στον οργανισμό του Ολυμπιακού, επειδή ανέφερε όλη τη σεζόν αυτά που τελικά έγιναν. Το αποτέλεσμα δεν κρύβεται κάτω απ’ το χαλάκι.

Πλέον η ρότα πρέπει να αλλαχτεί τελείως για το αύριο του Ολυμπιακού. Άλλωστε ακόμη και τα ίδια τα ρεπορτάζ της ομάδας, αυτό δείχνουν. Τέλος τα «η φιλοσοφία μας», το «my way». Τέλος μιας εποχής που κατάφερε να δώσει στην ομάδα του λιμανιού, εγχώριους τίτλους απέναντι σε έναν Παναθηναϊκού που ήταν στα έσοδα-έξοδα και τρεις συμμετοχές σε Final Four με μηδέν τίτλους.

Ακόμη και η δικαίωση του «μέχρι τέλους» που διαρκώς αναφερόταν, ακόμη και σε άσχετες στιγμές, σμπαραλιάστηκε απ’ τον Παναθηναϊκό. Ξεφτιλίστηκε στα μάτια των φιλάθλων και ηττήθηκε σε κάθε επίπεδο. Φανερώνοντας το άσχημο πρόσωπο της αλήθειας, όσο κι αν πάλευε να το κρύβει η προπαγάνδα του Ολυμπιακού.

Το παν είναι να αντιληφθούν οι ίδιοι τα αυτογκόλ της αλαζονείας, της εμπάθειας και της έπαρσής τους. Αν και η αναφορά σε... άστρα, στην απουσία του Φαλ και στο SDNA στη συνέντευξη Τύπου, φανερώνει το ακριβώς αντίθετο.

Τα άστρα και τα ζώδια, του φέρανε εμπόδια