MENU

Τα βλέπεις σε ταινίες. Κάτι σαν το «Hustle» με πρωταγωνιστή τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ. Και τότε είναι που λες αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες και όχι στην πραγματικότητα. Not...

Η φετινή σεζόν του Παναθηναϊκού εύκολα θα μπορούσε να γίνει ταινία. Μία ιστορία που παρόμοιά της δεν υπάρχει στον παγκόσμιο αθλητισμό. Μία ομάδα που στις 16 Ιουνίου του 2023 έβλεπε ένα ΟΑΚΑ να καταστρέφεται, απόρροια των τραγικών και ντροπιαστικών εμφανίσεων της. Έναν χρόνο μετά όμως ζει την απόλυτη «πράσινη» παράνοια.

Η διοίκηση του «τριφυλλιού» το είχε προαναγγείλει. Είχε δηλώσει πως όλα όσα ζούσαν οι φίλοι του Παναθηναϊκού τα προηγούμενα χρόνια θα αποτελούσαν παρελθόν. Και προφανώς και υπήρχαν οι δεύτερες σκέψεις, γιατί πως να μετατρέψεις έναν συνονθύλευμα σε ομάδα, αλλά οι πρώτες κινήσεις έδωσαν την σπίθα.

Πρώτα από όλα ήταν τα λόγια του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Άπαντες γνωρίζουν πως αν βάλει κάτι στο μυαλό του ο ιδιοκτήτης της «πράσινης» ΚΑΕ μετακινεί και βουνά. Και το φετινό κάπως έτσι έμοιαζε. Η νέα τάξη πραγμάτων θεωρούσε πως είχε δέσει τον γάιδαρό της αλλά υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο. Χωρίς αυτόν που μιλάει πάντα στο τέλος.

Η δεύτερη κίνηση ήταν αυτή του Εργκίν Αταμάν. Του κορυφαίου προπονητή στην Ευρώπη στην παρούσα φάση. Ενός ανθρώπου που έχει το μαγικό ραβδί. Που δεν κρύβεται. Που δεν μασάει τα λόγια του. Που είναι αληθινός και που κυρίως είναι αυτό που βλέπεις. Τίποτα άλλο.

Ακολούθησαν παίκτες όπως ο Λεσόρ, ο Χουάντσο, ο Βιλντόζα κλπ. Η κίνηση όμως που έφερε σεισμό στην Ευρώπη ήταν η απόκτηση του Σλούκα. Ο Μπαρτζώκας έκανε το μεγαλύτερο λάθος στην ιστορία του Ολυμπιακού. Άφησε ελεύθερο τον κορυφαίο Έλληνα πλέι μέικερ στην Ευρώπη και μάλιστα άκρως πεινασμένο και με κίνητρο. Αυτή η απόφαση πάντα θα τον στοιχειώνει.

Και ο Παναθηναϊκός δεν ήταν λάτρης του δόγματος χαμηλά η μπάλα. Ο Αταμάν δεν επέλεξε τον εύκολο δρόμο. Δεν πήγε στα σίγουρα με βήμα-βήμα κλπ. Έθεσε εξ αρχής τους στόχους. Όταν ακόμα οι παίκτες δεν είχαν ανταλλάξει καλά-καλά τις πρώτες κουβέντες μεταξύ τους. Euroleague και πρωτάθλημα.

Τα όσα συνέβησαν μέσα στη σεζόν έμοιαζαν σαν ένα παραμύθι. Σαν την πιο χρυσή σελίδα στην ιστορία του Παναθηναϊκού. Το τρίπτυχο ομάδα-κόσμος-διοίκηση τέθηκε πάλι σε λειτουργεία. Οι φίλοι του «τριφυλλιού» πίστεψαν στην προσπάθεια, στήριξαν Αταμάν και παίκτες και ήταν δίπλα τους σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Και στα εύκολα και στα δύσκολα. Εκεί.

Στη διάρκεια όλων αυτών τα πάντα άλλαζαν. Ο Παναθηναϊκός σηκωνόταν. Ο γίγαντας που είχε πέσει κάτω, άρχισε να συνέρχεται και σταδιακά έβρισκε τις δυνάμεις του. Καταλάβαινε ποιος είναι και τι σημαίνει. Το ΟΑΚΑ γινόταν το καλύτερο γήπεδο στην Ευρώπη και ο κόσμος δεν έχανε ματς, ακόμα και με ομάδες όπως το Περιστέρι, ο Προμηθέας και ο Άρης. Γιατί σημασία δεν είχε ο αντίπαλος. Αλλά το «τριφύλλι».

Και οι δυσκολίες ήρθαν. Ήρθε το Σούπερ Καπ. Ήρθε το Κύπελλο. Και τα πράγματα κάπως μπλέχτηκαν. Ο Αταμάν όμως όχι μόνο δεν μπλέχτηκε, αλλά ήξερε και που πάει και κυρίως πως θα πάει. 

Ο Παναθηναϊκός είχε να αντιμετωπίσει όλο το σύστημα στα πλέι οφ της Euroleague. Και τα έβαλε και με αυτό. Για να πάει στο Final Four και να μετατρέψει την φορμαρισμένη Φενέρμπαχτσε σε σάκο του μποξ και την πρωτοπόρο Ρεάλ σε μία απλή ομάδα.

Θα έλεγε κάποιος πως η σειρά με τον Ολυμπιακό θύμιζε την αντίστοιχη με τη Μακάμπι. Οι «πράσινοι» στον δρόμο για το πρωτάθλημα είχαν να αντιμετωπίσουν ένα πολύ καλά δομημένο σύστημα, μία νέα τάξη πραγμάτων και μία διαιτησία που μέχρι και σε καταγγελίες έφτασε εις βάρος του.

Αυτό ήταν όμως το λάθος. Τον Παναθηναϊκό δεν τον τσιγκλάς. Δεν του δίνεις επιπλέον κίνητρο την στιγμή που στο πρώτο ματς έδειχνε να είναι αλλού. Μέσα σε όλα ίσως το «τριφύλλι» να χρωστάει κι ένα ευχαριστώ σε ΕΟΚ/ΚΕΔ γιατί τον αφύπνισαν. Γιατί του έβαλαν ακόμα ένα εμπόδιο στον δρόμο για την κορυφή της Ελλάδας.

Στο πρώτο παιχνίδι ο Παναθηναϊκός μπήκε στο παρκέ από συνήθεια. Ήταν εμφανώς ανέτοιμος. Και δίκαια έχασε. Αν και η διαιτησία έβαλε το χεράκι της. Στο δεύτερο όμως τα όσα συνέβησαν στο ΣΕΦ ήταν το καμπανάκι. Ήταν το σύνθημα της αντεπίθεσης. Οι «πράσινοι» ακόμα κι αν έχασαν, ήταν σαν να κερδίζουν. Ήττα σαν νίκη που έλεγε και μία ψυχή. Γιατί αυτό είναι η πραγματική έννοια της ήττας σαν νίκη.

ΕΟΚ και ΚΕΔ είχαν καταφέρει να κάνουν το μάτι των παικτών του Παναθηναϊκού να γυαλίζει. Στο Game 3 φάνηκε και στο 4ο ματς έδωσε απαντήσεις σε όλους. Κέρδισε Ολυμπιακό, ΕΟΚ, Λιόλιο και διαιτητές. Κι άλλους αν τους έβαζαν κι αυτούς θα τους κέρδιζε. Δεν θα είχε πρόβλημα.

Και κάπου εκεί κρίθηκαν όλα. Μία ομάδα που έχει στην πλάτη της ένα 6-0 σε ματς «do or die» έχει πλέον και το «know how». Και ήταν και το παιχνίδι που περίμενε ο ηγέτης του. Ο Σλούκας έκανε διαστημικά πράγματα στο παρκέ. Για να απαντήσει σε αυτούς που έπρεπε. 

Ήταν η δική του απάντηση σε όσα άκουσε όλη αυτή τη σεζόν από την πλευρά του Ολυμπιακού. Τα οποία κρατούσε μέσα του κι έβγαλε όταν έπρεπε. Χωρίς αλαζονεία, δίχως έπαρση και με την κούπα στα χέρια κόντρα σε όλους και σε όλα.

Το πόσο άλλαξαν όλα μέσα σε μία χρονιά στον Παναθηναϊκό είναι απίστευτο. Είναι κάτι πρωτόγνωρο στον παγκόσμιο αθλητισμό. Κάτι που δεν έχει ξαναγίνει και δύσκολα θα συμβεί ξανά. Και να φανταστεί κάποιος πως αυτή ήταν η πρώτη σεζόν της νέας προσπάθειας. 

Ήταν η βάση των όσα θα χτιστούν τα επόμενα χρόνια. Όταν θα αλλάξουν όλα. Θα αλλάξει το ΟΑΚΑ, η ομάδα θα γίνει ακόμα πιο δυνατή, με τον Παναθηναϊκό μετά από χρόνια να μην βιάζεται. Θα μπει χαλαρός στις μεταγραφές, αφού κορμό έχει και θέλει κάποιες πινελιές.

Έτσι κι αλλιώς όποιον κι αν επιλέξει ο Αταμάν, αυτός γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα. Όπως γνώριζε όταν έφερε τον Γκραντ και όλοι μιλούσαν για έναν παίκτη Eurocup. Πλέον στον Παναθηναϊκό υπάρχει το «In Ataman we trust».

Το φετινό καλοκαίρι δεν έχει καμία σχέση με το προηγούμενο. Όλα άλλαξαν. Όλα ήρθαν τούμπα. Η κανονικότητα επέστρεψε. Ο Παναθηναϊκός είναι νταμπλούχος. Το «τριφύλλι» είναι στην κορυφή σε όλα. Και πλέον επιζητά την παραμονή του εκεί. Αλλά προς το παρόν ο κόσμος των «πράσινων» χαίρεται. Πανηγυρίζει και χαμογελάει ξανά. Κι όλα αυτά μέσα σε μόλις μία σεζόν. Σε έναν χρόνο μέσα στην παράνοια.

Σε έναν χρόνο ακριβώς επιστροφή στην κανονικότητα