MENU

Η χρονιά είναι ένα νόμισμα. Η μία πλευρά έχει την επιτυχία, η άλλη πλευρά την αποτυχία. Η κορόνα είναι το στέμμα, τα… γράμματα είναι όσα πρέπει να αναλύσεις για να πας παρακάτω, να διορθώσεις προβλήματα και να επανέλθεις.

Ακόμα κι αυτό, όμως, δεν είναι γραμμένο στην πέτρα και ο λόγος είναι απλός: η οπτική στα πράγματα, η αντίληψη του καθενός βάσει της προσδοκίας που υπάρχει και που του έχουν δημιουργήσει.

Ο Ολυμπιακός στο μπάσκετ για παράδειγμα: πέτυχε ή απέτυχε εφέτος; Υπάρχουν αυτοί που λένε ότι πέτυχε. Πήρε Κύπελλο και Σούπερ Καπ, ήταν άτυχος σε όλη τη διάρκεια της σεζόν (Μιλουτίνοφ και Φαλ), ενώ είχε χαμηλό μπάτζετ για τα δεδομένα της Ευρώπης. Παρόλα αυτά, έφτασε στο final-4 της Euroleague και φυσικά στους τελικούς της Basket League με μειονέκτημα έδρας, το οποίο λίγο έλειψε να εξαφανίσει.

Όμως…

Μήπως αυτό το «λίγο» είναι που κάνει την πολλή δουλειά, την πολλή… διαφορά τελικά; Για να μη μασάμε τα λόγια μας, ναι. Αυτό το «παραλίγο» έχει αιτία, έχει λόγους κι έχει και κάμποσες απαντήσεις. Ο Ολυμπιακός μια χαρά τα πήγε και θα μπορούσε ακόμα καλύτερα αν δεν ήταν άτυχος, αλλά κι αν είχε λίγη περισσότερη ποιότητα και προσωπικότητα.

Αν τα είχε αυτά, δε θα έγραφε αρνητική ιστορία, ως η μία από τις δύο ομάδες που κερδίζει 2-0, αλλά χάνει το πρωτάθλημα με 3-2. Αυτή είναι η αλήθεια και αυτή πρέπει να αντιμετωπίσει, διότι ξέρει πάρα πολύ καλά πως το μπάσκετ είναι δίκαιο άθλημα. Και θα τιμωρηθείς όταν χάνεις καμιά δεκαπενταριά βολές, ή όταν το γκαρντ σου δε μπορεί μόνος του να σκοράρει από τα 3 μέτρα εκείνη τη μεγάλη ώρα που θέλει μεγάλους ώμους για να γράψεις το 81-82. Θα «τιμωρηθείς» όταν περιμένεις από έναν Πίτερς να βγάζει μόνιμα τα κάστανα από τη φωτιά, γιατί ο Κάνααν είναι με τις μέρες του και στο κρίσιμο τρίποντο στο ΣΕΦ δε μπορεί αμαρκάριστος να φέρει το ματς στα ίσια (83-86 στα 23 δλ).

«Μα με αυτούς το έχασε, για ένα σουτ (σ.σ. του Γκος)» είναι η απάντηση. Ακριβώς αυτό: με αυτούς το έχασε ο Μπαρτζώκας που όλοι –ας μην κρυβόμαστε- αναγνωρίζουμε την τεράστια αξία του. Διότι αν ο Μπαρτζώκας είχε Ναν, Σλούκα, Γκραντ, δεν θα το έχανε το πρωτάθλημα.

Άρα, πού καταλήγουμε; Όπως είπα και πιο πάνω, το μπάσκετ είναι εκνευριστικά δίκαιο, έως και «βαρετά» θα έλεγα. Ο Ολυμπιακός πλήρωσε τις αστοχίες του στον σχεδιασμό που έγινε εξαρχής και με βάση τη σχέση ταλέντο/προσωπικότητα στο παρκέ πανηγύρισε εφέτος αυτά ακριβώς που του αναλογούσαν. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Ακριβώς αυτά που εδικαιούτο, απέκτησε/κατέκτησε ο Παναθηναϊκός του Αταμάν. Άστοχος ο Ναν; Καθάριζε ο Σλούκας. Δεν του βγαίνει του Σλούκα; Υπάρχει ο Γκραντ να το μπουμπουνίσει ακόμα κι απ’ το κέντρο του γηπέδου!

Οι μεγάλες ομάδες έτσι στήνονται: αναβαθμίζονται όσο περισσότερο γίνεται για να μπορεί ο προπονητής να κάνει τα κουμάντα του και να δείξει τι μπορεί να πετύχει. Κοτζάμ Γκουαρντιόλα κι έχει απαιτήσει από τα «φτωχαδάκια» της Σίτι τον καλύτερο σε κάθε θέση.

Ο Ολυμπιακός δεν πήρε αυτή τη λεωφόρο, της μπασκετικής λογικής, όταν ξέμεινε από Σλούκα και Βεζένκοφ. Πήγε σε ένα δικό του μονοπάτι και το αποτέλεσμα δεν τον δικαίωσε σε μια χρονιά που θα έπρεπε να είναι πολύ πιο προσεκτικός λόγω του νέου πράσινου οικοδομήματος, αλλά και με τον τρόπο που έχασε πέρυσι την Euroleague. Διότι όλα θα ήταν διαφορετικά, αν δεν το έχανε πέρυσι με τον τρόπο που το έχασε, από μια μεγάλη προσωπικότητα σε σχεδόν νεκρό χρόνο. Δεν έμαθε από αυτό, ούτε εκτίμησε τη φαρέτρα που γεμίζει ο αιώνιος αντίπαλός του.

Άραγε, ποιος από τους Σλούκα, Ναν, Γκραντ, Μήτογλου, Γκριγκόνις θα έχανε το σουτ του Γκος; Κανένας τους. «Άγγιχτο» θα πήγαινε που λέγαμε και στο σχολείο. Κι αυτό, διότι ο εφτινός Παναθηναϊκός με τον εφετινό Ολυμπιακός είναι σαν ένα τραγουδάκι που τα σπάει αυτό τον καιρό: είναι σαν «ανισόπεδη ντίσκο»!

Μαντέψτε ποιος έχει το καλύτερο τραπέζι και τραγουδάει μεθυσμένος από την επιτυχία το κοληματικό στιχάκι «τι να κάνω, τον εαυτό μου χάνω»…

YΓ: Απίθανη η πώληση Πόνσε για 8 εκατ. Και κορδελάκι του βάζεις με τόσα…

ΥΓ για Euro: Ισοπεδωτική η Γερμανία, αλλά ψυχραιμία. Για λύπηση ήταν οι Σκωτσέζοι και βλέποντάς τους μελαγχολούσες για την απουσία της Εθνικής μας.

Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός είναι σαν… ανισόπεδη ντίσκο