MENU

Ο Ολυμπιακός νίκησε την Αλμπα το βράδυ της Πέμπτης και έφτασε στο 7-3. Πλησιάζουμε στο 1/3 της κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκας και θα λέγαμε ότι οι νταμπλούχοι από πλευράς αποτελεσμάτων είναι μία χαρά. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσαν να έχουν κάτι λιγότερο. Θα μπορούσαν, όμως, να έχουν κάτι περισσότερο. Και αυτό θα ήταν η νίκη στο ματς με την Βαλένθια. Δεν μιλάμε για τους αγώνες με την Μονακό και την Μακάμπι. Η Μονακό και πέρυσι τους στρίμωξε για τα καλά, φέτος, που είναι ισχυρότερη, τους κέρδισε στο ΣΕΦ, άρα δεν είναι κάτι αφύσικο. Η Μακάμπι δεν έχει την δυναμική παλαιότερων χρόνων, είναι, όμως, μία ομάδα με ποιότητα, πολύ καλά κόμπο-γκαρντ και «καυτή» έδρα. Ναι, ο Ολυμπιακός το είχε το ματς στα χέρια του, αλλά ο συντελεστής δυσκολίας του παιχνιδιού στο Τελ Αβίβ ήταν μεγάλος. Κάτι, που αποδείχθηκε με την ήττα, που ήρθε.

Το ματς, όμως, με την Βαλένθια δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Ηταν στο ΣΕΦ, η Βαλένθια δεν είναι από τις υπερδυνάμεις της Ευρωλίγκας, ο Ολυμπιακός βρέθηκε να προηγείται και με 16 πόντους. Ναι, πάντα παίζει και ο άλλος, συμφωνούμε. Μάλλον, όμως, ήταν από τα ματς εκείνα, που λέμε ότι περισσότερο έχασε ο Ολυμπιακός παρά νίκησε η Βαλένθια. Δεν μειώνουμε προς Θεού την προσπάθεια των Ισπανών, που ήταν μεγάλη και νίκησαν δίκαια οι άνθρωποι. Αλλά οι Πειραιώτες θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει αυτή την αυτοκτονία. Γίνονται, όμως, κι αυτά τα πράγματα στον επαγγελματικό αθλητισμό, άλλωστε κατά το παρελθόν και ο Ολυμπιακός έχτισε μεγάλες επιτυχίες του σε τρομερές υπερβάσεις και ανατροπές.

Αυτά, λοιπόν, με τα αποτελέσματα. Καλό το 7-3, θα μπορούσε να είναι 8-2.

Σχετικά με την αγωνιστική εικόνα της ομάδας του Μπαρτζώκα, τα θετικά είναι πάρα πολλά και φαίνονται διά γυμνού οφθαλμού. Είναι μία ομάδα με αρχή, μέση και τέλος, με εμπειρία, με ποιότητα, με τον ίδιο προπονητή εδώ και χρόνια. Με τον ενθουσιασμό επίσης να είναι σε υψηλά επίπεδα

Τα αρνητικά έχουν να κάνουν μέχρι στιγμής με φυσιολογικά πράγματα. Μετά από ένα σημείο όμως αυτά τα φυσιολογικά αρνητικά πράγματα θα πρέπει να ελαττωθούν γιατί τα παιχνίδια θα γίνουν πιο δύσκολα και κυρίως πιο κρίσιμα.

Το μεγαλύτερο θέμα της ομάδας του Πειραιά έχει να κάνει με τον Αϊζάια Κάνααν. Και οι Πίτερς, Μπολομπόι και Μπλακ δεν έχουν γίνει ακόμη ένα με το υπόλοιπο σύνολο, αλλά αυτό δεν επηρεάζει και τόσο. Ο ένας λόγος είναι ότι οι ψηλοί δεν σου αλλάζουν και τόσο τη ζωή. Ο άλλος έχει να κάνει με το ότι στην φροντ-λάιν υπάρχει πολύς κόσμος. Και μπροστά από τον Πίτερς υπάρχει ο τρομερός Βεζένκοφ, μαζί με τον Μπολομπόι και τον Μπλακ, υπάρχει η ασφάλεια, που ακούει στο όνομα του Μουσταφά Φαλ.

Στην περιφέρεια, όμως, υπάρχει θέμα. Την ίδια ώρα μάλιστα που δεν έχει πάρει ακόμη μπροστά και ο Σακίλ ΜακΚίσικ. Να είναι καλά, δηλαδή, για τους Πειραιώτες ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης, ο οποίος καλύπτει όσα περισσότερα κενά μπορεί.

Ο Κάνααν, λοιπόν, είναι το μεγαλύτερο ζήτημα, παίζοντας σε μία κομβική θέση. Που γίνεται ακόμη πιο κομβική αν αναλογιστούμε ότι εκεί ήταν πέρυσι ο Τάιλερ Ντόρσεϊ. Αρκετοί ήταν εκείνοι, που έβλεπαν με…μισό μάτι τον ομογενή γκαρντ, αλλά ο περί ου ο λόγος ήταν λίρα εκατό. Πάνω από όλα για αγωνιστικούς λόγους. Και από κει και πέρα το ελληνικό του διαβατήριο βόλευε αφάνταστα.

Ο Κάνααν, λοιπόν, είναι μακριά ακόμη από αυτό, που έδινε ο Ντόρσεϊ. Προσοχή: ο Μπαρτζώκας δεν ζητάει από τον Κάνααν ακριβώς τα ίδια πράγματα που ζήταγε από τον Ντόρσεϊ. Την ίδια ώρα, όμως, ο βασικός σούτινγκ-γκαρντ του Ολυμπιακού δεν μπορεί να παίζει επτάλεπτα και οκτάλεπτα. Δεν φτάνουν. Και αν φτάνουν τώρα, λογικά δεν θα φτάνουν στη συνέχεια.

Μπορεί ο άνθρωπος να χρειάζεται κι άλλο χρόνο προσαρμογής. Εννοείται αυτό. Δεν το συζητάμε. Μαζί του είμαστε. Αλλωστε έχει δείξει κατά το παρελθόν ότι ποιότητα έχει. Την είδαμε στο ΝΒΑ, την είδαμε στην Ούνιξ Καζάν, προλάβαμε και την είδαμε και προς το τέλος πέρυσι στην Γαλατά.

Αυτός ο παίκτης, που βλέπουμε στον Ολυμπιακό δεν είναι ο παίκτης, που βλέπαμε. Αυτό είναι το πλέον σίγουρο. Αν θα δούμε βελτίωση, δεν μπορούμε να το ξέρουμε. Η βελτίωση, όμως, αυτή είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική την στιγμή, που η ομάδα του Πειραιά έχει πολύ υψηλές βλέψεις και φέτος.

Κλείνοντας να τονίσουμε κάτι σημαντικό ή μάλλον να απαντήσουμε σε αυτό που λένε ορισμένοι: «Γιατί Κάνααν το καλοκαίρι και όχι κάτι άλλο». Η απάντηση είναι απλή: όταν γνωστοποιήθηκε ότι ο Ντόρσεϊ θα συνεχίσει στο ΝΒΑ, μόνο ο Κάνααν υπήρχε στην αγορά. Ηταν το μόνο «2άρι», που υπήρχε, όσον αφορά σε παίκτες με εμπειρία, με θητεία στην Ευρωλίγκα, με ικανότητα στο σκοράρισμα.

Αν ο Ολυμπιακός δεν τον έπαιρνε τότε, το λογικό ήταν ότι θα περίμενε αρκετό καιρό για να αποκτήσει σούτνγκ-γκαρντ. Για τον λόγο, που είπαμε: ότι δεν υπήρχε διαθέσιμος γκαρντ των χαρακτηριστικών, που είχαν θέσει οι Πειραιώτες.

Μην ξεχνάμε ότι τότε και η Φενέρ έψαχνε «2άρι» και ήθελε και τον Κάνααν. Τελικώς ο παίκτης προτίμησε τον Ολυμπιακό και η ομάδα του Ιτούδη πήγε και πήρε 20 μέρες μετά παίκτη κατευθείαν από τις ΗΠΑ. Τον Κάρσεν Εντουαρντς. Οι «ερυθρόλευκοι» δεν ήθελαν να μπουν σε διαδικασία ρούκι, παιδιού, δηλαδή, κατευθείαν από την Αμερική, και για αυτό πήραν τον Κάνααν. Τις μέρες, που πήγαν να τον αποκτήσουν, δεν υπήρχε ούτε Μπάρον, ούτε Λόιντ, ούτε τίποτα. 

Αυτά τα καταγράφουμε για να ξέρουμε τι λέμε ή μάλλον για να αποτυπώσουμε την πραγματικότητα, όπως ήταν αυτή το καλοκαίρι.

Μην το ξεχνάμε: ο Κάνααν ήταν ο μοναδικός, που μπορούσε να πάρει ο Ολυμπιακός όταν έχασε τον Ντόρσεϊ
EVENTS