MENU

Έμοιαζε με πρόωρο τελικό για τον Παναθηναϊκό το παιχνίδι με τη Βίρτους. Και ξέρετε ότι δεν πρόκειται για δημοσιογραφική υπερβολή, αλλά για πραγματικότητα. Όπως «τελικός Νο2» είναι και το αυριανό παιχνίδι στο ΟΑΚΑ απέναντι στη Βιλερμπάν. Έτσι όπως διαμορφώθηκε το κλίμα –κυρίως εις βάρος του Ράντονιτς- μετά τη συντριβή από τη Φενέρ, η «διαβολοβδομάδα» θεωρήθηκε «της κρίσης». Αν αυτό είναι σωστό ή όχι; Μη τα ξαναλέμε. Την άποψή μου την κατέθεσα στο προηγούμενο blog

Το βράδυ της Τετάρτης στο ΟΑΚΑ ο Παναθηναϊκός έφτασε μια ανάσα από την καταστροφή. Σωστότερα ένα (χαμένο) λέι απ της Βίρτους που θα πήγαινε τη διαφορά στους 4 και… αντίο ζωή. Αυτό όμως ουδόλως μειώνει την τεράστια αξία της νίκης αλλά και του ιδρώτα που άφησαν οι παίκτες του στο παρκέ. Το αντίθετο.

Ο Εξάστερος ΠΟΛΕΜΗΣΕ ως όφειλε. Όπως πρέπει να κάνει σε ΚΑΘΕ παιχνίδι, ανεξάρτητα αν κερδίζει ή χάνει. Όχι να τα παρατάει και να τον παίρνει η κατηφόρα.

Κόντρα στη Βίρτους η ομάδα του Ράντονιτς έδωσε και την ψυχή της. Κι αυτό έφτασε στο φινάλε για να της χαρίσει το οξυγόνο που είχε τόσο ανάγκη.

Τούτο όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Ο εγωισμός, το πάθος, η άρνηση για ήττα, ήταν τα στοιχεία του πολεμιστή που θέλουν να βλέπουν πάντα οι οπαδοί του. Και τα αναγνωρίζουν όπως φάνηκε στο ΟΑΚΑ που αγκάλιασε την προσπάθεια με τον κόσμο που πήγε στο γήπεδο.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη πλευρά. Εκείνη που ρεαλιστικά «λέει» ότι ο πόλεμος δεν κερδίζεται μόνο με μία μάχη. Και για να έχει συνέχεια και καλή κατάληξη, ο Παναθηναϊκός βλέπει να βρει εκτός από πολεμιστές και σκόρερς. Όχι μόνο τους συνηθισμένους.

Στο ματς με τη Βίρτους οι 88 πόντοι ήρθαν ουσιαστικά από 5 παίκτες: 26 ο εκπληκτικός Ουίλιαμς, 18 ο «κομπιούτερ» Ουόλτερς, 15 ο «δαίμονας» Λι, 14 ο μετριότατος για την κλάση του Μπέϊκον και 10 ο μαχητής Γκουντάιτις. Αυτοί οι πέντε μαζί σκόραραν 83 από τους 88 πόντους. Εμ, έτσι μόνο η δουλειά δεν «βγαίνει».

Δεν γίνεται ο Παναθηναϊκός να παίρνει μόλις 2 πόντους από τον βασικό του σέντερ, τον Γιώργο Παπαγιάννη. Δεν γίνεται τα αδέλφια Καλαϊτζάκη να μένουν συνολικά στο παρκέ σχεδόν 18 λεπτά και να δίνουν μόνο 1 πόντο! Καλή, χρυσή η άμυνα, αλλά στο μπάσκετ η μπάλα πρέπει να μπαίνει στο καλάθι. Και πάνω απ΄όλα δεν γίνεται ο Πονίτκα να παίζει 27 λεπτά και να σκοράρει μόλις ένα καλάθι. Ήμαρτον και έλεος, μαζί. Στο τέλος θα του ταιριάζει γάντι το πάλαι ποτέ σύνθημα «Βάλε ένα γκολ και ας πεθάνω, Καπετάνο»!

83 πόντοι από 5 παίκτες και μόλις 5 από άλλους 5 (μαζί και τα δύο λεπτά που έπαιξε ο Μποχωρίδης). Η ομάδα του Ράντονιτς πρέπει να πάρει βοήθεια στο σκοράρισμα κι από αλλού.

Ο προπονητής βρήκε τη βοήθεια χάρη στην έμπνευσή του να παίξει με Ουόλτερς και Λι μαζί, όμως ο Παναθηναϊκός γίνεται προβλέψιμος όσο δεν έχει συνεισφορά και από άλλους στο σουτ. Ο αντίπαλος θα στοχεύσει πάνω σε συγκεκριμένους κι όταν ο Ουίλιαμς ή ο Ουόλτερς δεν είναι σε καλό βράδυ, ο Μπέικον δεν θα μπορέσει να βγάλει τα κάστανα μόνος του από τη φωτιά.

Αυτά έχουν να κάνουν, προφανώς, με τις επιλογές που έχουν γίνει στο χτίσιμο του ρόστερ. Με τα χαρακτηριστικά των παικτών. Υπάρχουν δηλαδή εκείνοι που επιλέχθηκαν για να στηρίξουν κυρίως αμυντικά το πρότζεκτ. Όμως δεν γίνεται να βλέπεις έναν παίκτη με τις πληθωρικές μπασκετικές ικανότητες του Πονίτκα να «αντικρύζει» το καλάθι λες και είναι δαχτυλήθρα.

Κι όλα αυτά τα γράφω έπειτα από νίκη-οξυγόνο του Παναθηναϊκού, όχι από συντριβή που είναι και το εύκολο. Γιατί; Μα γιατί όπως έγραψα και στο προηγούμενο blog και δύο νίκες να κάνουν οι πράσινοι τη «διαβολοβδομάδα» δε σημαίνει ότι θα έχουν λύσει όλα τα προβλήματά τους. Ούτε πάλι αν χάσουν ένα ματς θα σημαίνει πως είναι για πέταμα ο προπονητής…

Για να κερδίσει (όχι μία μάχη αλλά) τον πόλεμο χρειάζεται να σκοράρουν κι άλλοι
EVENTS