MENU

Woke up on a good day

And the world was wonderful

A midnight summer dream

Had me in its spell…

Το πρωινό της 12ης Αυγούστου του 1995, ένας απόκοσμος θόρυβος συντάραξε το προσωπικό της ΒΙΑΝΕΞ. Ένας ήχος που δεν είχε ακουστεί ξανά, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, συγκλόνισε τους υπαλλήλους της εταιρείας, οι οποίοι διέκοψαν για λίγη ώρα την εργασία τους και έντρομοι βγήκαν στους διαδρόμους για να ανακαλύψουν την προέλευσή του. Οι πρώτοι διάλογοι είχαν ως εξής:

- Το άκουσες αυτό; Τι ήταν;

- Ένα μεγάλο μπαμ!

- Κι ένα «ζζζζόιντ» αμέσως μετά!

Ο Παύλος Γιαννακόπουλος, εμφανώς ανακουφισμένος και σκουπίζοντας το μέτωπό του με ένα χαρτομάντιλο, αποφασίζει να καθησυχάσει τους εργαζομένους: «μην ανησυχείτε, μόλις έκλεισα μία σπουδαία συμφωνία δύο δισεκατομμυρίων δραχμών». «Πρόκειται για κάποιο νέο φάρμακο, κύριε Παύλο;», τον ρώτησε κάποιος εκ των προϊσταμένων της φαρμακευτικής. «Όχι. Πρόκειται για την απόκτηση του αθλητού Ουίλκινς».

- Του ποιου;;;

To συμβόλαιο του μεγαλύτερου μπασκετμπολίστα που πέρασε ποτέ τον Ατλαντικό είχε μόλις φτάσει υπογεγραμμένο και ο Παύλος Γιαννακόπουλος γινόταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος της υφηλίου...

Την ίδια ημέρα, κάποια χιλιάδες χιλιόμετρα βορειοδυτικότερα, στην πόλη Αρλ της Γαλλίας, ένα μικρό αγόρι γιορτάζει τα 14α γενέθλιά του. Τον λένε Τζιμπρίλ-Αρούν. Όνειρο του, να φορέσει τη φανέλα των «τρικολόρ» και να κατακτήσει έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Φτερά όμως δεν είχε για να πετάξει τόσο ψηλά, ούτε καν διαβατήριο. Έπρεπε να περιμένει κάποια χρόνια ακόμα...

Λίγες ημέρες αργότερα, στο νεότευκτο κλειστό των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων, περίπου 11.000 μανιασμένοι Παναθηναϊκοί γράφουν ιστορία, πραγματοποιώντας ρεκόρ προσέλευσης για μία... προπόνηση! Την επίσημη πρώτη του 35χρονου τότε Ντομινίκ Ουίλκινς. Ο γεννημένος στο Παρίσι «Νικ», κατέφθασε στη μικρή Ελλάδα, κουβαλώντας στις αποσκευές του κατορθώματα αδιανόητα για την μπασκετική Ευρώπη: 8ος σκόρερ όλων των εποχών στο ΝΒΑ με 25,8 πόντους μ.ο., με τους Μάικλ Τζόρνταν και Λάρι Μπερντ να βρίσκονται από κάτω του στη σχετική λίστα! Τον πρώτο, τον είχε κερδίσει σε διαγωνισμό καρφωμάτων το 1985 ενώ το 1988 ο ''Air'' πήρε τη ρεβάνς. Μέχρι σήμερα, δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν πως σε εκείνη τη μάχη ο ''Human Highlight Film'' αδικήθηκε από τους κριτές και έπρεπε να ήταν εκείνος ο νικητής. Όπως το 1990, όταν επανέλαβε το κατόρθωμά του, κερδίζοντας για δεύτερη φορά τον διαγωνισμό.

Πρώτος σκόρερ στο ΝΒΑ το 1986, εννέα συμμετοχές σε all star games, αρκετές φορές μέλος της πρώτης, της δεύτερης και της τρίτης καλύτερης πεντάδας του κορυφαίου πρωταθλήματος μπάσκετ του πλανήτη και αργότερα (2006) μέλος του Hall Of Fame (την ίδια χρονιά με τους Τσαρλς Μπάρκλεϋ και Τζο Ντουμάρς).

Στο λιμάνι του Πειραιά τα νερά αρχίζουν να θολώνουν επικίνδυνα. Όπως αποδείχτηκε αργότερα, ο Ουίλκινς δεν είχε έρθει για... πικ-νικ στην Αθήνα, αλλά για να παίξει μπάσκετ και να ενθουσιάσει το φιλοθεάμον κοινό, ακόμα κι αν αυτό αλληθωρίζει προς το ερυθρόλευκο. Όπως στις 12 Μαΐου 1996, στον τρίτο τελικό του πρωταθλήματος Ελλάδας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Περίπου πέντε λεπτά πριν από τη λήξη, ο Ντομινίκ αρπάζει την μπάλα με το ένα χέρι μετά από το άστοχο σουτ του Νίκου Οικονόμου και την καρφώνει με μανία στο καλάθι του Ολυμπιακού, παίρνοντας παραμάζωμα τον ύψους 2.13 σέντερ των Πειραιωτών Παναγιώτη Φασούλα. Ηχητικά, η ιστορική φάση ακολούθησε τα εξής στάδια: ένα «ζόιντ» από τον αέρα που «έσκισε» το άλμα του Ουίλκινς, ένας μεταλλικός θόρυβος από τη στεφάνη που παρ’ ολίγον να διαλυθεί, ένα μακρόσυρτο «ωωωωωω» από τους οπαδούς του Ολυμπιακού και... κάποια αμυδρά χειροκροτήματα. Ίσως είναι η μοναδική φορά στην ιστορία που χειροκροτήθηκε «πράσινος» μπασκετμπολίστας, έστω κι αυθόρμητα, στο «Παλέ»!

Έναν μήνα πριν, στις 11 Απριλίου 1996, ο Ουίλκινς έβαζε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του στο πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών που κατακτήθηκε ποτέ από ελληνική ομάδα, σε όλα τα σπορ. Αφού πρώτα, με ηγέτη τον ίδιο, ο Παναθηναϊκός ξεπέρασε το εμπόδιο της Μπενετόν Τρεβίζο (των Ουίλιαμς, Πίτις, Ρέμπρατσα) στα προημιτελικά, στο φάιναλ φορ ο ίδιος θα προσφέρει 51 πόντους στο Τριφύλλι (35 πόντους στο 81-71 επί της ΤΣ.Σ.ΚΑ. Μόσχας στον ημιτελικό και 16 πόντους στο 67-66 απέναντι στην Μπαρτσελόνα στον τελικό), χαρίζοντας στους Έλληνες το βαρύτιμο τρόπαιο. Ο ίδιος θα δηλώσει ιδιαίτερα χαρούμενος για τον δεύτερο τίτλο της καριέρας του (ο πρώτος ήταν το Κύπελλο Ελλάδας με τον Παναθηναϊκό στην Πάτρα, λίγες ημέρες νωρίτερα) επειδή η κατάκτησή του έλαβε χώρα στη γενέτειρά του, το Παρίσι!

Δεκατρία καλοκαίρια αργότερα, ακόμα ένα «πράσινο» όνειρο θερινής νυκτός έγινε πραγματικότητα. Το παιδάκι από την Αρλ ήταν πλέον άνδρας κι είχε πραγματοποιήσει τα πιο μακρινά του όνειρα. Μα αυτό που έμελλε να ζήσει στην Ελλάδα θα ήταν πρωτόγνωρο για εκείνον και θα του άφηνε ανεξίτηλα σημάδια στην καρδιά αλλά και στο... σώμα.

Οέ, οέ, οέ, Τζιμπρίλ Σισέ! Σαν χθες (12/8), την ίδια ημέρα δηλαδή που ο, επίσης γεννημένος στη Γαλλία, Ντομινίκ Ουίλκινς υπέγραφε ένα ηγεμονικό συμβόλαιο για χάρη του Μεγάλου Συλλόγου, ο λατρεμένος σε όλους τους Παναθηναϊκούς «Τζιμπρίλαρος» είχεγενέθλια! Κι αν η μεγαλύτερη μετεγγραφή στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ είχε πατέρα τον αείμνηστο «πατέρα» όλων των φίλων του Τριφυλλιού Παύλο Γιαννακόπουλο, η αντίστοιχη του πρωταθλητή Ευρώπης 2005 με τη Λίβερπουλ είχε πατέρα έναν... Πατέρα! Τον Νικόλα!

Κάπως έτσι, εκείνο το καυτό -από κάθε άποψη- καλοκαίρι του 2009, ένα ακόμα «πράσινο» ''3D'' (μετά το γνωστό σε όλους ''Dimitris Diamantidis Defense''), ολοκλήρωνε τον σχηματισμό του: Dominique - Dejan - Djibril. Τρεις από τις κορυφαίες μορφές της Παναθηναϊκής Ιστορίας, των οποίων οι αφίσες νανούρισαν χιλιάδες «πράσινα» πιτσιρίκια με χαμόγελο, μετατρέποντας τα όνειρα τους σε... ονειρώξεις. Αγωνιστική αξία που τείνει προς το άπειρο και αξέχαστες μνήμες που φωλιάζουν στο πίσω μέρος του μυαλού και δε φεύγουν ποτέ...

Don’ t remember much at all

But his words were echoing

A midnight summer dream

And then wake again.

''Midnight Summer Dream'', Stranglers, 1982.

Κλείνω τα μάτια και σαν φιλμ έρχεται η εικόνα από την Αθλητική Ηχώ και το πρωτοσέλιδό της: «Υπογράφει ο Ουίλκινς στον Παναθηναϊκό!» Ταυτόχρονα, μία άλλη ηχώ, αυτή από τη φωνή του Παύλου, μου γαργαλάει τα αυτιά, μέχρι ένα χαμόγελο ηδονής να σχηματιστεί στο πρόσωπό μου: «Ο Παναθηναϊκός ανακοινώνει την απόκτηση του αθλητή Ουίλκινς..

...Α! Και χρόνια σας πολλά!»...

ΥΓ. Είσαι ο Τζιμπρίλ Σισέ. Όχι ο Νιρέν Ντεμπά, ούτε ο Ματσέι Μπικόφσκι. Ο Σισέ. Πρωταθλητής Ευρώπης και ίσως ο μεγαλύτερος σταρ που φόρεσε ποτέ τη φανέλα με το τριφύλλι, το οποίο έχεις ήδη χαράξει πάνω στο σώμα σου. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, εκφράζεις την επιθυμία να επιστρέψεις κάποια στιγμή στον Παναθηναϊκό, δίνεις συγχαρητήρια στην ομάδα έπειτα από μεγάλες νίκες, της εύχεσαι καλή επιτυχία πριν από σημαντικά παιχνίδια, δε σταματάς να δείχνεις πόσο δεμένος είσαι με τον σύλλογο. Και έχεις γενέθλια, γίνεσαι 38.

Είσαι η Π.Α.Ε. Παναθηναϊκός ή ο υπεύθυνος επικοινωνίας της. Βρίσκεις μία φωτογραφία του, από τις αναρίθμητες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, του εύχεσαι έστω ένα ξερό «χρόνια πολλά» και τσουπ! Βγήκε η υποχρέωση! Πόση ώρα παίρνει αυτό; Ένα λεπτό, άντε δύο. Όχι παραπάνω. Δεν έκανες όμως ούτε αυτό...

Ντομινίκ Σισέ - Τζιμπρίλ Ουίλκινς...
EVENTS