MENU

Παραμονές της βάπτισης του γιου μου

κάθομαι και πίνω απολαυστικά χωρίς

παιδικές φωνές τον καφέ μου με την

παιδική μου φίλη, Άννα. Ξεκουράζοντας

το μυαλό μου απο τις ετοιμασίες και τα

τρεξίματα για τη βάφτιση , συζητούσαμε

περι ανέμων και υδάτων και εκεί πιάσαμε

τη κουβέντα για το πώς φτάσαμε ως εδω.

 -Ρε βλάκα , (όπως αποκαλούμαστε μεταξύ

μας αυθόρμητα) μου λέει η Άννα έχεις

κάτσει να σκεφτείς πόσα χρόνια έχουν

περάσει απο τότε που παίζαμε στις αλάνες

και τώρα είσαι παντρεμένη μ ένα παιδί

και τόσο μακριά; Αρχίζω να φρικάρω είναι

η αλήθεια όταν κάθομαι και σκέφτομαι

πόσο γρήγορα έγινα ολα! Εμείς που τρέχαμε

σε κάθε αγώνα του ΠΑΟΚ μπουλούκι μαζί

με παρέες και υπόλοιπους φιλάθλους και

βρίζαμε και συμπεριφερόμασταν εντελώς

αντίθετα απο αυτό που υποστηρίζουμε

-Χριστέ μου! Το παιδί μου δεν πρέπει

να τα μάθει τα χουνέρια μας! Θα μας κράζει

μια ζωή , άσε που δεν θα έχω κανένα λόγο

να του απαγορεύω να τριγυρνάει στα

γήπεδα αφού τα έκανα εγώ! -Έλα ρε Ειρήνη

κόψε τα χαζά το παιδί θα κάνει αυτό που

γουστάρει! Έτσι κ αλλιώς εαν είναι στο

χέρι του Λευτέρη θα γίνει φανατικό

Παοκτσάκι και πού τους χάνεις πού τους

βρίσκεις θα είναι στα γήπεδα!

Μερικές φορές πράγματα που δεν θες ή

δεν πίστευες ποτέ οτι θα συμβούν κι όμως

τα ζεις! Ποιός θα μου το έλεγε εμένα οτι

10 χρονών εκεί που έπαιζα στη παιδική

χαρά με τις φίλες μου και κάναμε χαζοόνειρα

για το ποιόν θα παντρευτούμε όταν

μεγαλώσουμε θα έβγαινε αλήθινό; Απέναντι

απο τη παιδική χαρά είχε ένα μαγαζί με

υδραυλικά και έξω είναι δυο τύποι με

μηχανές και συζητάνε. Με ρωτάει η φίλη

μου: Eαν σου έλεγα ποιόν θα παντρευόσουν

απο αυτούς τους δύο ποιον θα διάλεγες;

-Σίγουρα τον Λευτέρη! Που είναι φίλος

του αδερφού μου και τον ξέρουμε! Έρχεται

στο σπίτι και κάθε φορά όταν είμαι έξω

μου χαιδεύει τα μαλλιά και μου λέει να

φωνάξω τον αδερφό μου για να βρεθούν!

-Καλά τέλειο ε! Σίγουρα σ αγαπάει!

Με το παιδικό μας μυαλό όλα μας

φαινόντουσαν τόσο γλυκά και είμασταν

σίγουρες οτι κάποιος όταν μας χάιδευε

ή μας χαμογελούσε ήθελε να μας παντρευτεί!

Μετά απο 8 χρόνια , στη τρίτη λυκείου

μέσα στο λεωφορείο στην επταήμερη

εκδρομή μας για Ιταλία και εκεί που

ακούγαμε τα τραγούδια μας στα ακουστικά

με ρωτάει εντελώς αφνιδιαστικά η φίλη

μου: -Έμαθες; Ο Λευτέρης φεύγει με μετάθεση

Σάμο. Αν σου έλεγαν να τα παρατήσεις όλα

και πανελλήνιες και σπουδές και όλα θα

πήγαινες μαζί του; -Ιδέα δεν είχα οτι

φεύγει. Θα έφευγα μαζί του μόνο εαν μου

έδινε σημασία. Τώρα ούτε γεια μας λέει

τι να το κάνω. Άσε που έχει σχέση και μου

είπαν οτι πάει για σοβαρά. Σίγουρα η

δικιά του θα πάει μαζί του. Εγώ είμαι 12

χρόνια μικρότερή του και δεν έχω τίποτα

να του προσφέρω.

Ειλικρινά το πίστευα , άσε που δεν

υπήρχε περίπτωση να γυρίσει να με

κοιτάξει , αυτός είναι κοσμογυρισμένος

εμένα τι να με κάνει; Κι όμως μετά την

επταήμερη εκδρομή μας, ήρθε η ημέρα της

γιορτής μου και βγήκαμε φίλοι έξω για

καφέ. Περνάει μπροστά απο το μαγαζί που

καθόμασταν και ξαφνικά τα μάτια μου

άρχισαν να γεμίζουν δάκρυα. Όχι οτι τον

σκεφτόμουν εκείνη τη περίοδο αλλά το

δίλημμα που μου έβαλε η φίλη μου νομίζω

έκανε και τη καρδιά μου να σκιρτήσει

ολίγον τι για πάρτη του. Πιάνω το αφεντικό

και φίλο μαγαζάτορα και του λέω.

-Πες του φίλου σου που περνάει απροκάλυπτα

απο εδώ οτι είναι πολύ γαιδούρι που δεν

κατέβηκε τουλάχιστον να μου ευχηθεί!

Έντεκα η ώρα το βράδυ έρχεται ένα κατεβατό

μήνυμα και γράφει πολλαπλές ευχές για

το μέλλον και πολλές γλυκιές κουβέντες.

Στο τέλος με μεγάλα κεφαλαία γράμματα

Λ Ε Υ Τ Ε Ρ Η Σ. Δεν είχα καν τον αριθμό

του και ένιωσα ενα ρεύμα να διαπερνά

όλο μου το σώμα. Μεγάλο σοκ. Εκανα μισή

ώρα να του απαντήσω, μη τυχόν κάνω κανένα

ορθογραφικό απο τη ταραχή μου και

υποσχέθηκα οτι πάση θυσία δε θα χάσω

επαφή μαζί του.

Ήμουν ερωτευμένη και άργησα να το

καταλάβω. Μου υποσχέθηκε καφέ τις

επόμενες μέρες , σκαστός απο τη δουλειά

για να μου φέρει και το δώρο μου. Ένα

βραχιόλι με χαραγμένα τα αρχικά μας και

πολλές υποσχέσεις για το κοινό μας

μέλλον. Ήταν μεγάλο σοκ , άνθρωπος που

δεν σου λέει καλημέρα καλά καλά να είχε

τόσο όμορφα συναισθήματα για σένα. Τον

ευχαρίστησα και εκεί έγινε μια παύση.

Σκάει μύτη ο απίστευτος την επόμενη

μέρα στο μαγαζί και ούτε σημασία! Νευρίασα

τόσο πολύ και του λέω.

 -Καλά με δουλεύεις; Ούτε ένα γεια

τιποτα; Τι στο διάολο πια; Δεν σε αφήνει

η δικιά σου να μας μιλάς;

Είπε οτι όντως ήταν απαράδεκτος και

πως κάθε φορά που θα με βλέπει θα με

χαιρετάει και θα επανορθώσει το λάθος

του. Κανονίζουμε δεύτερο καφέ. Ξεκινάει

η συζήτηση μ ένα κρύο ανέκδοτο σαν αυτά

του Παναγιωτόπουλου στο Ράδιο Αρβύλα,

ξεκαρδίστικα για να μην τον προσβάλλω

και μου σκάει το παραμύθι. Ειρήνη δεν

μπορώ να προχωρήσω σε μια σχέση απο

απόσταση. Εγώ τώρα φεύγω , δεν μπορώ να

έχω το μυαλό μου πίσω και να σκέφτομαι

τι κάνεις. Λυπάμαι. Ε εντάξει ούτε εγώ

το ήθελα, του απάντησα με περισσή

αδιαφορία και έδειξε την ενόχλησή του.

Μετά απο λίγες μέρες και ενώ έφυγε ,

μιλούσαμε ατελείωτες ώρες και λαμβάνω

το εξής μήνυμα.

“Έρχομαι με άδεια , απο

εκεί και πέρα θα είμαστε μαζί και δεν

με νοιάζει τίποτα.”

Απο το 2009 μέχρι τώρα δεν χωρίσαμε

λεπτό. Με στήριξε να ξαναδώσω Πανελλήνιες

γιατί τότε με είχε φάει ο έρωτας, περνάω

εξαιρετικά μακριά και εντελώς αντίθετα

απο τη δική του κατεύθυνση και εκεί

ήμουν πεπεισμένη οτι θα χωρίζαμε. Κι

όμως, με βοήθησε να διεκδικώ και να

πραγματοποιώ τα όνειρά μου, δίπλα του

έγινα καλής στόφας μαγκάκι και αντιμετώπισα

ότι πρόβλημα υπήρχε μαζί του. Με αγάπη

και απόλυτο σεβασμό. Έγινα καλύτερος

άνθρωπος, κλάψαμε πολλές φορές παρέα,

γελάσαμε ακόμα περισσότερες και είμαστε

ακόμα εδώ. Μαζί , ενωμένοι κ πιο δυνατοί

απο ποτέ.

Στα δύο χρόνια σχέσης μας μου έκανε

μια υπερπαραγωγή πρόταση γάμου στη

παραλία πάνω σ ένα στρώμα θαλάσσης και

αντικουνουπικά φιδάκια μη μας φάνε και

τα έντομα βρε αδερφέ και γελούσαμε παρέα

! Άντε μου ΄λεγε θα πεις το ναι; Να ανάψω

τους αυτοσχέδιους πυρσούς! Τόσες ώρες

έκανα να τους φτιάξω! Μα καλά είσαι

σοβαρός του έλεγα; Αλήθεια λες; Με θες

μαζί σου για πάντα; Θα δεινοπαθήσεις!

Το 2013 παντρευτήκαμε και το 2014 κάναμε

ένα υπέροχο πλάσμα τον Άγγελο, που είναι

και Παοκτσάκι , κανονικά με τα κασκόλ

του και είμαστε στη φάση να του μάθουμε

τα συνθήματα! Αυτό είναι που λέμε κάρμα.

Δώδεκα χρόνια διαφορά μεταξύ μας και

είναι λες και είμαστε συνομίληκοι.

Καταλαβαινόμαστε με τη πρώτη ματιά,

είμαστε ο ένας για τον άλλον εκεί πάντα

και σε κάθε τρέλα μου ή και στη δική του

αντίστοιχα ο ένας συμπληρώνει τον άλλον!

Ποτέ δεν λέω οτι κάποια πράγματα κρατάνε

αιώνια και είμαστε οι μοναδικοί στον

κόσμο που ζούμε έτσι. Αλλά γιατί να μη

το ζούμε στο έπακρο αφού μπορούμε;

Το βραχιόλι και το Παοκτσάκι
EVENTS