MENU

Βλέπω ειδικά στο facebook ή στον δρόμο ή γενικότερα , ζευγάρια που ξεκίνησαν γεμάτα ενθουσιασμό, πάθος και έρωτα και τώρα απλά κοιμούνται σε ξεχωριστά κρεβάτια, κατηγορούν τον συντροφό τους οτι δεν τους καταλαβαίνει και οτι περνάνε μια κόλαση. Οι πιο συχνές φράσεις που ακούω τον τελευταίο καιρό είναι: 

Tί ήθελα και παντρεύτηκα, μα τι άχρηστος!

 Α καλά ακόμα στην αρχή είσαι , κάτσε να περάσουν τα χρόνια, ούτε να την βλέπω θέλω.

Σεξ; τι είναι αυτό;

Μη κάνεις πολλά παιδιά, εγώ το μετάνιωσα. Μπλα μπλα μπλα. 

Και έρχομαι και λέω εγώ τώρα. Γενικά, το πιστεύω ακόμα , πως όλα όσα γίνονται έχουν και κάποια εξήγηση. Στην αρχή, είναι η αλήθεια, σκεφτόμουν μωρε μπας και έχουν δίκιο; Είναι πολλοί όσοι τα λένε. Μετά απλά άρχισα να τους αγνοώ. Θεωρώ απαράδεκτο να ρίχνεις το φταίξιμο μονίμως στον σύντροφό σου. Πρέπει να ψάχνεις τον λόγο που σου συμβαίνουν δυσάρεστα γεγονότα στη ζωή σου. Για παράδειγμα, στη φράση τι ήθελα και παντρεύτηκα , στην απόλυτα μίζερη έννοια αυτής της φράσης πρέπει σαν ακροατής να απαντήσω. Χώρισε. Απλό. 

Δεν μπορώ να ακούω ανθρώπους να μετανιώνουν αλλά να συνεχίζουν να ζούνε στην ίδια κατάσταση. Να μην προσπαθούν να αλλάξουν κάτι. Μάλλον , θα τους βολεύει. Κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους να υποστηρίζουν για όλα οτι είναι τα θύματα. Τον/την βαρέθηκες; Χώρισε. Απλό. Γιατί δεν το κάνεις; Θα βρουν μια δικαιολογία και γι αυτό. Να γιατί τα παιδιά δεν θα το αντέξουν, να γιατί συνήθισα αυτή τη βαρετή ρουτίνα. 

Ποτέ δεν αναφέρουν οτι θα κάνουν κάτι για την πάρτη τους και μόνο. Όλα για τους άλλους. Οι περισσότεροι θεωρούν (συνήθως οι παντρεμένοι που σκυλομετάνιωσαν που άφησαν την εργένικη ζωή) ότι όλοι θα γίνουν τόσο μίζεροι και βαρετοί σαν αυτούς.

 Όχι ρε άνθρωπε , ξεκόλλα. Η φράση : κάτσε να περάσουν τα χρόνια ακούγεται τόσο κλισέ και απαράδεκτη στα αυτιά μου. Όχι ρε φίλε, δεν θα κάτσω να καταδικάσω το μέλλον μου επειδή εσύ στη ζωή σου μπορεί να μην ήσουν τόσο τυχερός ή πολύ απλά να μη προσπάθησες για κάτι καλύτερο. Υπάρχουν τόσα πολλά ζευγάρια που και μετά απο είκοσι χρόνια γάμου είναι τόσο παθιασμένοι μεταξύ τους. Και ναι. Γνωρίζω τέτοια ζευγάρια. Προσωπική εμπειρία; Έξι χρόνια κοινής συμβίωσης μ'εναν άνθρωπο , δώδεκα χρόνια μεγαλύτερό μου και δεν βαρεθήκαμε λεπτό. 

Η ζωή μας με το μωρό ακόμα πιο συναρπαστική. Αλήθεια τώρα όχι μαλακίες. Επίσης, είμαι μακριά απο κάθε είδους οικογενειακή βοήθεια , μακριά απο τον τόπο καταγωγής μου και μακριά απο τους φίλους μου. Αυτό θα μπορούσε να με κάνει αυτόματα δυστυχισμένη. Και καταθλιπτική Μα δεν με μελαγχολεί. Γιατί υπάρχουν ισορροπίες στη σχέση μας και αρμονία. Μας έλεγαν οτι μετά το μωρό ότι είχαμε μεταξύ μας θα καταστρεφόταν.

Προτεραιότητά μας το παιδί. Οκ, ναι είναι το παιδί στη πρώτη γραμμή αλλά δεν ξεχνάμε και εμάς. Συνδυάζουμε τα πάντα μαζί του αλλά περνάμε τέλεια και όταν κοιμάται. Με τις παρέες μας, με τα κρασάκια μας , τις ατελείωτες συζητήσεις μας. Για σκεφτείτε... Έναν άνθρωπο που τον γνωρίζεις πολλά χρόνια, τον αγάπησες, τον λάτρεψες, περνούσες υπέροχα μαζί του. Μετά απο καιρό τι σε χάλασε; Η ρουτίνα προφανώς. Άρα, το κύριο μέλημα ενός ζευγαριού είναι να μη ρουτινιάζει.

 Δεν είναι θέμα οικονομικής άνεσης το να περνάς καλά με τον σύντροφό σου. Απο τη στιγμή που αποφασιζεις να κάνεις οικογένεια μαζί του και αυτόματα στο μυαλό σου μπαίνει η ιδέα οτι θα είστε μια ζωή μαζί μέχρι να σας θάψουν σε διπλανούς τάφους ,το έχασες το παιχνίδι. Σημαντικός παράγοντας είναι να νιώθεις και μερικές φορές οτι μπορεί να σου φύγει. Να μην τον έχεις δηλαδή σίγουρο. 

Δεν δένουμε τον γάιδαρό μας ποτέ, γιατί θα έρθει μια μέρα που θα σου ρίξει μια τόσο δυνατή κλωτσιά και θα έχεις να την θυμάσαι καιρό. Δεν καταστρέφεται τίποτα λοιπόν εαν δεν το θέλουμε εμείς. Όλα είναι στο χέρι μας. Εγώ, είμαι έξι χρόνια με τον άντρα μου, περάσαμε τόσες πολλές αφραγκίες και φρίκες μακριά απο τα μέρη μας, τόσες αγωνίες και μονίμως ήμασταν ο ένας στη μια άκρη της Ελλάδος και ο άλλος στην άλλη , μα καταφέραμε ,νομίζω, το λίγο ακατόρθωτο στις μέρες μας. 

Να ξυπνάμε το πρωί και να νιώθουμε πολύ τυχεροί που δεν έχουμε τη δυνατότητα να απλωθούμε στο εναμισάρι κρεβάτι μας γιατί δεν είμαστε μόνοι μας, νιώθουμε πολύ εντάξει που έχουμε ενα μικρό ανήσυχο πλασματάκι να μας ξυπνάει τα βράδια, νιώθουμε πολύ εντάξει που οκ πάλι κ αυτή τη χρονιά δεν μετατεθήκαμε στα μέρη μας και συνεχίζεται η ζωή μας για έκτη χρονιά μακριά απο τους δικούς μας και σε ένα μέρος που δεν μας προσφέρει απολύτως τίποτα. Ελπίζω αυτό το όμορφο συναίσθημα να συνεχιστεί μέχρι τα βαθιά γεράματα.

 Όλη η ζωή μας μια προσπάθεια είναι. Ειδικά, όταν αξίζει ο σύντροφός μας, κάνεις τα αδύνατα δυνατά. (Αν δεν πάρουμε και φέτος μετάθεση , θα νευριάσω πολύ, να το ξέρετε).

Ο γάμος ΔΕΝ σκοτώνει τον έρωτα!
EVENTS