MENU

Γνωριζόμασταν μεταξύ μας, συναντιόμασταν, τρωγαμε και πίναμε σε ταβέρνες, τσακωνόμασταν και μιλάγαμε ΜΟΝΟ για τα blogs σε μια γλώσσα τίνγκα στους τεχνικούς όρους που καταλαβαίναμε μόνο εμείς… Οσοι είχαν την ατυχία να παρευρίσκονται και δεν ξέρανε το σπορ απλώς χασμουριόντουσαν.

Δεν ήταν ευκολα τα πράγματα.

Ηταν πολύ διασκεδαστικά, αλλά όχι ευκολα.

Ο κόσμος δεν ήταν καθόλου εξοικιωμένος με υπολογιστές… τα κινητα δεν έμπαιναν στο διαδίκτυο… η ανωνυμία (βλ. trolls) κάνανε πάρτι.

Φυσικά οι πολιτικοί ήταν εξαγριωμένοι μαζί μας…1ον γιατι τους αλλάζαμε τον αδόξαστο μιας και είχαμε βρει την ευκαιρία και 2ον δεν ειχε εμφανισθεί ακόμα το twitter για να μπορούν να γράφουν/απαντούν τις παπαριές τους.

Και τι κάνει η εξουσία όταν απειλείται;

Βαράει κάτω από τη ζώνη. Παλιά τους τέχνη κόσκινο.

Τότε λοιπόν εγω είχα σκεφθεί ότι η "αντισταση" μου θα ήταν ΚΑΙ η εικονογράφηση των κειμένων μου.

Ετσι σε Ο,ΤΙ και να έγραφα έβαζα φωτογραφίες… κώλων.

Ομορφους κώλους που εύρισκα στο internet.

To μνμ μου (νόμιζα) ότι ήταν σαφές.

Ημουν ρούκι σε τέτοιου είδους επικοινωνία … ρούκι είμασταν ολοι μας…. 

Δεν υπολογισα ότι θα μου την πέσουν ΟΛΟΙ οι πολιτικοί αντίπαλοι του αδελφού μου, που εκείνη την εποχή ηταν κυβερνητικός εκπρόσωπος στις κυβερνήσεις Καραμανλη…

Ε, ρε μπινελίκι που έφαγα!!!!

Θέλοντας να βαρέσουν εκείνον βαραγανε εμένα…

Και οι κώλοι ήταν πρώτης τάξεως στόχος.

Δεν θα το πιστέψετε…αλλά έγινα επερωτηση στην… Βουλή!

Ναι στη Βουλή!

Γιατί αδελφός του κυβ.εκπροσώπου είναι blogger και δημοσιεύει κώλους;

Το τί έγραφα κανείς δεν ενδιαφερόταν… 

Το μόνο θέμα ήταν οι κώλοι.

Πέρασε ο καιρός ήρθαν τα σόσιαλ μίντια και  τα blogg-άκια ξεφούσκωσαν.

Tωρα πια ολοι δημοσιεύουν κώλους…βασικά τους δικούς τους.

Το άρθρο μου αυτο…δειτε το λοιπόν σαν πολιτικό….

Σε προεκλογική περίοδο βρισκόμαστε…

Εχω την ίδια άποψη που είχα και τότε!

προε-ΚΩΛΟ-γικά
EVENTS