MENU

“Λένε πως συμβαίνει μονάχα μία φορά. Μία. Και δεν έχει επανάληψη. Το αποκαλούν «έρωτας με την πρώτη ματιά» και γίνεται κάπως έτσι: τη βλέπεις να κάθεται εκεί, στο βάθος, μία σάρκινη θεότητα ανάμεσα στους θνητούς, και η κεραμίδα αρχίζει να σχηματοποιείται μπροστά στα μάτια σου, βρίσκει το δόξα πατρί σου και κατευθύνεται με μαθηματική ακρίβεια προς τα κει. Σε χτυπά κι εσύ ενεργοποιείσαι. Την πλησιάζεις και, θέλοντας να την εντυπωσιάσεις, βγάζεις την ευφυέστερη ατάκα από τη λεξική σου φαρέτρα και την εκσφενδονίζεις προς το μέρος της: «Βυζάρες», της λες αφοπλιστικά αντί χαιρετισμού και… 

Και μετά το παραμύθι συνεχίζεται ανάλογα με τα κέφια του αόρατου γραφιά. Το μόνο που μένει στο τέλος, όμως, είναι αυτή η μεταλλική γεύση στο στόμα σου, της απαισιόδοξης επίγνωσης: ο έρωτας, μ’ αυτή τη θεά, δεν επαναλαμβάνεται. Συμβαίνει μονάχα μία φορά. 

Κάπως έτσι την πάτησα κι εγώ. Μ’ ένα θηλυκό. Που, μάλιστα, τις είχε τις καμπύλες της: ήταν μια μπάλα. Ο έρωτάς μου μαζί της ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία- «μπάλα» ήταν η πρώτη κουβέντα που ξεστόμισα ποτέ μου (στην τρυφερή ηλικία των 11)- και ήταν, φυσικά, κεραυνοβόλος. 

Αρχικά, δεν έκανα καμία διάκριση. Παρά το γεγονός πως τασσόμουν απερίφραστα ενάντια της κακοποίησης των γυναικών, εγώ κλωτσούσα τη δικιά μου, τη σφαλιάριζα, την πετούσα στους τοίχους. Κι όμως, αυτό δε με γέμιζε. Αισθανόμουν μισός: το έτερόν μου ήμισυ, η μπάλα, δεν μπορούσε να συνεχίσει να συμπεριφέρεται σαν πόρνη μηδενικής πολυτελείας και να «παίρνει» όλα τ’ αθλήματα. Έπρεπε να κατασταλάξει, κι εγώ μαζί της, σε ένα. 

Και, μετά από περιπλάνηση στο μαγικό χώρο του αθλητισμού που κράτησε πολύ λιγότερο από την Οδύσσεια, πήραμε, αυτή κι εγώ, την ιδεατή απόφαση: μπάσκετ. Βρήκα, λοιπόν, την πλησιέστερη μπασκέτα της γειτονιάς και υπό το άγρυπνο βλέμμα του παππού μου (που λαγοκοιμόταν ακόμα και σε όρθια στάση), σούταρα για πρώτη φορά. Έπειτα για δεύτερη. Για τρίτη. Μέχρι να νυχτώσει, εκεί, στο ανοιχτό γηπεδάκι της γειτονιάς, για χιλιοστή. Έρωτας. 

Είχα ανακαλύψει- ως «παίκτης»- το καλύτερο άθλημα του κόσμου. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν η ερωμένη μου και μια μπασκέτα. Έπειτα, η μαγεία αναλάμβανε να φέρει εις πέρας το ρόλο της και ο χρόνος έμοιαζε να λιώνει σαν τα ρολόγια του Νταλί, κάθε φορά που έβγαινα για να παίξω μπάσκετ. Τα δευτερόλεπτα γίνονταν λεπτά, τα λεπτά ώρες, οι ώρες μέρες. Φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι- εγώ πάντα εκεί, σε μια ιδιόμορφη «εκτέλεση» των τεσσάρων εποχών του Βιβάλντι. 

Ναι, ξέρω, κοιτάζω τον πατέρα μου στα μάτια και καταλαβαίνω: «ποδόσφαιρο», μου λέει, χωρίς να κινήσει καν τα χείλη του. Σύμφωνοι, είναι το λαϊκότερο άθλημα, ο αδύνατος μπορεί να κερδίσει το δυνατό και ως εκ τούτου- με το στοιχείο της έκπληξης να ελλοχεύει σε κάθε 90λεπτο- γίνεται περισσότερο αρεστό από τις μάζες, έχει αρκετά απλούς κανόνες, και τα παιχνίδια (με την εξαίρεση της υπέροχης, για τους διεστραμμένους, Superleague) μπορούν να είναι επαναλαμβανόμενο χάρμα ιδέσθαι, αλλά δείτε με τα μάτια της ψυχής σας στην υποκειμενική καρδιά μου: δεν είναι μπάσκετ. 

Ο Μαρανόντα (ω του θαύματος! Το μπουκάλι αναπαρήγαγε ακόμα και βίντεο)

ο Πελέ, 

ο Μέσι, 

ο Ρονάλντο, 

https://www.youtube.com/embed/5z5BiCA9_iA

 μπορούσαν να συντροφεύουν τα πράγματα που έκαναν στον αγωνιστικό χώρο με θαύματα, όμως το υπέροχο θέαμα που παρουσίαζαν δεν καλυπτόταν από θελκτική χρυσόσκονη. 

Ύστερα υπάρχει και το τένις. Εδώ ναι, μπορείς να δεις το μεγαλύτερο καλλιτέχνη του αθλήματος, να ζωγραφίζει εντός των κορτ σα βελτιωμένη έκδοση του Πικάσο ή να εκτελεί άψογα τις προσχεδιασμένες του χορογραφίες, τοποθετώντας το όνομα «Φέντερερ» δίπλα σ’ αυτό του «Νουρέγιεφ». 

Μπορείς, ακόμα, να διαπιστώσεις πως η ψυχή, παρόλο που δεν είναι κάτι υλικό, ίσως τελικά να έχει φτιαχτεί από αδιάσπαστο ατσάλι (όπως του Ναδάλ), 

όμως ακόμα κι αυτό το 5ωρο, πολλές φορές, χορταστικό υπερθέαμα θα στέκει πάντα μισό κλικ κάτω από το μπάσκετ. 

Αν θέλεις να παρεκκλίνεις τόσο πολύ από τον κανόνα και, σαν άλλος, αχρείαστος Τσε Γκεβάρα, να επαναστατήσεις στέλνοντας την μπάλα στο πυρ το εξώτερον, προτάσσοντας την αγάπη σου για τα μηχανοκίνητα σπορ, τότε έχεις τη δυνατότητα να δεις τον άνθρωπο που η ατυχία θέλησε- και κατάφερε- να τον πάρει αγκαλιά, τον ανυπέρβλητο Μίκαελ Σουμάχερ, να θρυμματίζει τα κοντέρ,

ή ν’ αφεθείς στα τετράτροχα κέφια του πρώτου ημίθεου μετά τον Ηρακλή (του Άυρτον Σένα), 

όμως, διάβολε, πως μπορεί ν’ απαρνηθεί κανείς μία μπάλα; 

Πως μπορείς να φερθείς τόσο βλακωδώς και να γυρίσεις την πλάτη σου σε πράγματα που σ’ έκαναν, ακόμα και αν ήσουν ο πιο ακραιφνής άθεος, να πιστέψεις πως υπάρχει Θεός και, μάλιστα, να ’τος μπροστά σου: φοράει το νούμερο 4, το λένε Νικ και σαρώνει τους πάντες στο διάβα του μέχρι να βρει ακόμα και τους φρονιμίτες της ρωσικής αρκούδας και να την ξεδοντιάσει. 

Πως γίνεται ν’ αρνείσαι να «εισπνεύσεις» τον Air και να τοποθετείς ψηλότερα άλλους, από  εκείνον που απέδειξε πως ο άνθρωπος δε χρειάζεται τεχνητά φτερά για να πετάξει; 

Πως γίνεται να μη σαγηνεύεσαι από το μεγαλύτερο Μάγο που έχει περάσει ποτέ από το παρκέ; 

Πως μπορείς ν’ αρνείσαι πως ο καλύτερος κοντός στην ιστορία ήταν ένας αλήτης με cornrows στα μαλλιά, 28 τατουάζ στο κορμί του, ελαφρύς σα φτερό που, όμως, δεν τον παρέσυρε κανένας άνεμος και που, όταν το ήθελε, πατούσε επί αγωνιστικών πτωμάτων; 

Πως, αλήθεια, μπορείς ν’ αποστρέφεις οικειοθελώς το βλέμμα και να μην το σηκώνεις ούτε για να κοιτάξεις τον Τσάμπερλεϊν, τον Μπερντ, τον Doctor J, τον Ησαΐα, τον Σακίλ, τον Κόμπε και τα υπόλοιπα ιερά τέρατα; 

Εντάξει, το καταλαβαίνω. Μπορεί να λατρεύεις το ποδόσφαιρο, το βόλεϊ, τη Φόρμουλα 1, το τένις, το μπέιζμπολ ή ακόμα και το χάντμπολ, άμα είσαι αρκετά βιτσιόζος. 

Όμως, σ’ αυτή την περίπτωση, λυπάμαι: αυτό το μπουκάλι δεν είναι για σένα. Συνέχισε τη βόλτα σου στην αμμουδιά. Απόλαυσε τον ήλιο. 

Και άσε με εμένα εδώ, στο γυάλινο μικρόκοσμό μου, να σκέφτομαι το μπάσκετ. Το καλύτερο άθλημα του κόσμου. Μαζί του καταρρίπτονται θεωρίες αιώνων, συμπαρασύροντας και κάνοντας χίλια κομμάτια ακόμα και την κοινή λογική: ο έρωτας με την πρώτη ματιά μπορεί να διαρκέσει για πάντα και να επαναλαμβάνεται μέχρι να σταματήσει η καρδιά σου να χτυπά. 

Το μόνο που χρειάζεται, πορτοκαλί μου θεά, είναι ένα σου βλέμμα. 

Κι εγώ θα σε ερωτευτώ ξανά από την αρχή”. 

Ωδή στην πορτοκαλί θεά
EVENTS