MENU

Είναι η μαγεία των Ολυμπιακών Αγώνων. Να χαίρεσαι χωρίς να γνωρίζεις. Να αφήνεις την τηλεόραση να παίζει για οκτώ ώρες και να ρίχνεις κλεφτές ματιές. Να μαγνητίζεται κάποιες φορές το βλέμμα σου από προσπάθεια αθλητών που δεν έχεις ακούσει ποτέ στη ζωή σου και δε θα ακούσεις ποτέ ξανά στη ζωή σου. Να βάζεις υπενθύμιση για να θαυμάσεις ορισμένους από τους κορυφαίους αθλητές του κόσμου. Να ακούς τον Εθνικό Ύμνο. Να ακούς Εθνικούς Ύμνους. Να ξυπνάς το πρωί και πριν καλά-καλά πιεις την πρώτη γουλιά καφέ να προσπαθείς να καταλάβεις τι στο καλό είναι η δίκωπος άνευ...

Στοπ. Μισό λεπτό. Γουλιά καφέ και Wikipedia. Ολυμπιακό Άθλημα από το 1904 στους άνδρες και από το 1970 στις γυναίκες, η δίκωπος άνευ πηδαλιούχου είναι περίπου ό,τι περιγράφει το όνομα. Ένα κουπί αριστερά του σκάφους, ένα κουπί δεξιά του σκάφους και κατά το κοινώς λεγόμενο τραβάμε κουπί! Και όχι, αυτή την πληροφορία δεν τη βρήκαμε στην εγκυκλοπαίδεια των gen Zs, αλλά στο πρόγραμμα των δύο κοριτσιών που ξημερώματα Τετάρτης έκαναν παγκόσμιο ρεκόρ και ανάγκασαν όλη την Ελλάδα να ξυπνήσει με απορίες!

«Η μέρα στο κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά ξεκινάει στις 6:30 το πρωί. Η προπόνηση συνήθως διαρκεί από τις 7 μέχρι τις 12 στο πρώτο της μέρος και στη συνέχεια από τις 4 ως τις 7 το βράδυ γίνεται το δεύτερο μέρος. Μετά το τέλος της προπόνησης το μόνο που απομένει είναι η ξεκούραση και ένας καλός ύπνος το βράδυ. Μόνο δυο φορές την εβδομάδα δεν κάνουμε απογευματινή προπόνηση».

Και τώρα οι συστάσεις. Αν και φαντάζουν περιττές… Μαρία Κυρίδου, γεννημένη στις 26 Απριλίου του 2001 στη Θεσσαλονίκη. Ζώδιο, Ταύρος. Χριστίνα Μπούρμπου, γεννημένη στις 21 Οκτωβρίου του 2000 στη Θεσσαλονίκη. Ζώδιο, Ζυγός. Ταύρος με Ζυγό ταιριάζουν; Ταιριάζουν 85% σύμφωνα με το myastro.gr κι αφού σας προσφέραμε το wow factor που ψάχνατε σε αυτό το θέμα, πάμε παρακάτω. «Αυτή η σχέση μπορεί να ξεκινήσει με αργούς ρυθμούς, καθώς εκ πρώτης όψεως, μοιάζουν να έχουν λίγα κοινά ενδιαφέροντα. Ωστόσο, μόλις συνηθίσει ο ένας τον άλλο θα συνειδητοποιήσουν πως έχουν πολύ περισσότερα κοινά από αυτά που αρχικά πίστευαν».

Πφφφ... γυναίκες!

Ο Τζιάνι Ποστιλιόνε είχε μια ιδέα. Θα έκανε τη Μαρία Κυρίδου και τη Χριστίνα Μπούρμπου ζευγάρι. Ομάδα. Σε εκείνον ανήκουν όλες οι αποφάσεις για τα πληρώματα και εκείνος είχε την έμπνευση πριν μερικά χρόνια. Τα δύο κορίτσια γνωρίζονταν καλά. Αθλήτριες αμφότερες του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης, όπως και μαθήτριες στο ίδιο σχολείο, δέχτηκαν την απόφαση του Ιταλού ομοσπονδιακού κωπηλασίας και προσπάθησαν να μπουν στο πετσί του νέου τους ρόλου. Πλήρωμα στη δίκωπο άνευ. Άνευ πηδαλιούχου, όπως πολύ καλά έχουμε μάθει μέχρι τώρα.

Εύκολο; Χμ, όχι και τόσο. Πρέπει να ταιριάζεις λίγο με τον άλλον, πρέπει να βρεις τρόπο να συνυπάρχεις, γιατί θα προπονείσαι περίπου εφτά ώρες την ημέρα, δε θα έχεις τριγύρω σου φίλους ή οικογένεια, θα είσαι σε ένα κοινόβιο, όπως στο Σχοινιά για παράδειγμα, και δε θα ήθελες να είναι αφόρητο όλο αυτό. Στην αρχή, όμως, μάλλον ήταν.

«Με την Μαρία στην αρχή αντιμετωπίσαμε πολλά προβλήματα. Τους πρώτους μήνες δεν υπήρχε χημεία μεταξύ μας. Δουλέψαμε παρά πολύ σκληρά και πολλές φορές φτάναμε σε αδιέξοδα, καβγάδες και κλάματα. Όμως και οι δυο προσπαθήσαμε πολύ γιατί θέλαμε παρά πολύ να πάμε καλά και να δουλέψει αυτό το πλήρωμα. Με την στήριξη και βοήθεια των προπονητών και τις αμέτρητες ώρες προπόνησης φτάσαμε μετά από περίπου ένα χρόνο να πηγαίνουμε πολύ γρήγορα με καθημερινή πλέον βελτίωση», θα πει η Χριστίνα και θα έρθει η συναθλήτριά της να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές.

«Η συνεργασία μας με την Χριστίνα ξεκίνησε πολύ δύσκολα. Στην αρχή ξεκινήσαμε να γίνουμε πλήρωμα για τους Ολυμπιακούς Νέων και καθώς η Χριστίνα ήταν η μια από τις δύο αθλήτριες που είχε πάρει την πρόκριση, ήθελα να της αποδείξω ότι αξίζω να είμαι μαζί της στην βάρκα, όπως και ότι την εκτιμάω και την σέβομαι για όσα έχει καταφέρει. Στην αρχή είχαμε πολλές διαφωνίες, αλλά και πολλούς ανθρώπους που μας στήριζαν και μας βοήθησαν να δέσουμε και σαν πλήρωμα, αλλά και σαν άνθρωποι. Πλέον η σχέση μας με την Χριστίνα είναι αρκετά καλή και όπως κάθε υγιής σχέση συνεχίζουμε να έχουμε μικροδιαφωνίες τις οποίες λύνουμε κατευθείαν, καθώς και οι δύο ξέρουμε πως έχουμε έναν κοινό στόχο»

Ουφ, πάει αυτό. Το λύσαμε! Εξάλλου αν δεν το είχαν λύσει όσοι ήταν γύρω από τα κορίτσια προφανώς και δε θα τις βλέπαμε παγκόσμιες πρωταθλήτριες κάτω των 23 ετών, ούτε πρωταθλήτριες Ευρώπης κάτω των 23 ετών, ούτε με χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων και προφανώς δε θα τις βλέπαμε στο Τόκυο. «Για αρχή, θέλουμε να μπούμε στην οκτάδα. Να γίνουμε δηλαδή, Ολυμπιονίκες. Προφανώς και το ιδεατό σενάριο είναι να εμφανιστούμε στον τελικό. Αλλά δεν αφήνουμε το μυαλό μας να «τρέξει» εκεί. Προέχουν άλλα. Είμαστε μικρές σε ηλικία, για τα δεδομένα του αθλήματος, αλλά έχουμε αποδείξει ήδη πως, όταν θες κάτι πραγματικά και το διεκδικήσεις με όλο σου το είναι, με θυσίες, πείσμα και πολύ σκληρή δουλειά, μπορείς να το κατακτήσεις».

Μέχρι τώρα έχουμε τα εξής: Πρόκριση στον τελικό, Παγκόσμιο Ρεκόρ και ένα ραντεβού τα ξημερώματα της Πέμπτης στις 3.30. Πριν δέκα χρόνια τα ραντεβού τους ήταν λίγο πιο απλά.

Αμφότερες προέρχονται από αθλητικές οικογένειες και αμφότερες πέρασαν τη διαδικασία δοκιμάζω και επιλέγω. Σπάνιο, αλλά επέλεξαν την κωπηλασία. Η Μαρία ακολουθώντας τη μεγάλη αδερφή της, Αννέτα, που επίσης αγωνίζεται στο Τόκυο, η Χριστίνα ακολουθώντας τον μπαμπά. «Όταν ήμουν μικρή, έκανα πάντα ότι έκανε η αδερφή μου. Την ακολούθησα σε πολλά αθλήματα και, στο τέλος, καταλήξαμε και οι δύο μαζί στην κωπηλασία και συνεχίζουμε απ’ το 2010 μέχρι και σήμερα στηρίζοντας η μία την άλλη», έχει εξομολογηθεί η Μαρία, που χρειάστηκε λίγη ώθηση παραπάνω να ξεκινήσει, καθότι φοβόταν τους καρχαρίες, όμως σύντομα βρέθηκε να απολαμβάνει το νερό περισσότερο απ’ όσο φανταζόταν.

«Ομολογώ πως είμαι λάτρης της φύσης. Από την πρώτη μέρα που πήγαμε στον κωπηλατικό όμιλο, μόλις πάτησα το πόδι μου μέσα στη βάρκα, ένιωσα ενθουσιασμένη. Τελείωνε η προπόνηση και δεν ήθελα να βγω από το νερό».

Η Χριστίνα δεν ακολούθησε (μόνο) την αδερφή της. Είχε και την εμπειρία του πατέρα της, πριν καταλήξει ότι αυτό είναι το άθλημα που της ταιριάζει. «Από όταν ήμασταν μικρές, οι γονείς μας προσπαθούσαν να εντάξουν τα σπορ στην καθημερινότητά μας. Δοκιμάσαμε πολλά. Δεν είχαμε ξετρελαθεί, όμως, με κάποιο. Τότε, ο πατέρας μας έκρινε πως είχε έρθει η ώρα να μας πάει σε κωπηλατικό όμιλο. Δεν το έκανε ευθύς εξαρχής, γιατί δεν ήθελε να μας επηρεάσει ώστε να διαλέξουμε αυτό στο οποίο είχε διακριθεί ο ίδιος. Θυμάμαι παρά πολλά πράγματα από τις πρώτες προπονήσεις. Πιο χαρακτηριστικά θυμάμαι την πρώτη μέρα που μπήκα στο γυμναστήριο του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης και είδα τους αθλητές να κάνουν προπόνηση. Όλοι είχαν τέτοιο πείσμα και αποφασιστικότητα στα μάτια τους, που δεν τους ένοιαζε αν πονούσαν ή αν ήταν εξαντλητικά τα όσα έκαναν. Μου φαινόταν εξωπραγματικό».

Αυτό το βλέμμα το κράτησε και η ίδια. Αυτό το βλέμμα το καλλιέργησε και η Μαρία, αυτό είναι το βλέμμα που οδηγεί το πλήρωμα στην επιτυχία. Στην επιτυχία του δικώπου άνευ… Για να μην ξεχνιόμαστε, τώρα που έχει τελειώσει και ο πρωινός καφές!

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Τραβώντας κουπί, δικώπου άνευ...
EVENTS