MENU

Σε μία ένωση κρατών που υποτίθεται ότι ενδιαφέρονται για το κοινό καλό, για το καλό αυτής της Ενωσης η διαπραγμάτευση είχε εθνικά χαρακτηριστικά, δηλαδή ο καθένας φρόντιζε να είναι κερδισμένη η χώρα του στην διαδικασία του «παίρνω και δίνω».

Δεν επρόκειτο, λοιπόν για μία Ενωση που θα απορροφούσε τα μέρη που την αποτελούσαν σταδιακά, για να μεταβληθεί σε μία νέα οντότητα. Με μία κεντρική κυβέρνηση στην οποία θα μεταφέρονταν οι περισσότερες εξουσίες που είχαν οι κυβερνήσεις των χωρών μελών, με ένα κοινοβούλιο που θα είχε τον αποκλειστικό ρόλο του νομοθέτη, με ένα ανώτατο και ανεξάρτητο δικαστήριο. Αυτό, θεωρητικώς, θα μπορούσε να συμβεί αν τα συμβαλλόμενα μέρη της Ενωσης ενδιαφέρονταν να δημιουργήσουν μία πολιτική Ενωση, με ένα καταστατικό χάρτη, ένα σύνταγμα που θα κατοχύρωνε δικαιώματα, ελευθερίες και υποχρεώσεις.

Ομως, δεν είχαν τέτοια πρόθεση ή αν κάποιοι είχαν, χάθηκε στο δρόμο προς την κόλαση που βιώνει σήμερα όλη η Ε.Ε. Εμείς, βέβαια, βρισκόμαστε στην πλευρά της κόλασης με την υψηλότερη θερμοκρασία και αυτό είναι μία δοκιμασία, που αποτελεί μέρος της όλης εικόνας. 

Η Ε.Ε. επιλέγοντας την πριμοδότηση της οικονομικής ένωσης εις βάρος της πολιτικής, πέτυχε το εξής. Να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τον ρόλο των ισχυρών κρατών αφού η πολιτική ένωση θα περιόριζε ένα τέτοιο ρόλο. Και παράλληλα να ροκανίζει όλο και περισσότερο την εθνική ανεξαρτησία των λιγότερο ισχυρών, αφού στην οικονομία, ο ισχυρός επιβάλλει τις επιλογές του χωρίς να είναι υποχρεωμένος να υπακούσει σε κανόνες ή περιορισμούς. 

Και τα συντάγματα, οι ισχυροί –δηλαδή το κεφάλαιο, επί της ουσίας- τα απεχθάνονται διότι αποτελούν ένα σύνολο περιοριστικών κανόνων. Η μόνη περίπτωση να υποστηρίξουν ένα τέτοιο σύνταγμα θα ήταν να το φτιάξουν στα μέτρα τους. Αυτό πήγε να γίνει με το ευρωσύνταγμα ( όπου ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός αναγορευόταν στο μόνο αποδεκτό οικονομικό δόγμα) αλλά δεν πέρασε. Αυτά, σε ότι αφορά την εθνικοποίηση του «παζαριού». 

Σε ότι αφορά τον κυνισμό, οι συζητήσεις και η διαπραγμάτευση δεν γίνονται στην βάση των αναγκών των ανθρώπων αλλά των αριθμών. Και οι αριθμοί, στο όνομα των οποίων παίρνονται αποφάσεις καταστροφικές για τους ανθρώπους, είναι κατασκευασμένοι. 

Δεν μου κάνει εντύπωση που πολλοί ανακάλυψαν, τώρα, τα προβλήματα της «αρχιτεκτονικής» του ενιαίου νομίσματος. Προβλήματα που είχαν επισημανθεί από την συνθήκη που προετοίμασε την δημιουργία του. Τα προβλήματα ανακαλύφθηκαν γιατί η περίοδος της ανεμελιάς, της ανευθυνότητας, πέρασε. 

Το προβληματικό ενιαίο νόμισμα, «δούλεψε» για μιά δεκαετία αποφέροντας κέρδη σε χώρες και αγορές, οι οποίες όσο καιρό κέρδιζαν δεν ενδιαφέρονταν για την διόρθωση των αδυναμιών του. Το κόστος αυτών των αδυναμιών, τώρα, δεν το πληρώνουν εκείνοι που κέρδιζαν αλλά οι ευρωπαικοί λαοί. Που τόσο καιρό είχαν πεισθεί ότι κρατούσαν στα χέρια τους ένα αποδεικτικό ευημερίας ενώ επρόκειτο για μία ωρολογιακή βόμβα. Που τώρα έσκασε. 

Η τραγωδία ή το έγκλημα, αν θέλετε, συνίσταται στο ότι αυτοί που θα έπρεπε να φροντίσουν για την εξάλειψη των συνεπειών της κρίσης, είτε δεν έχουν καμία διάθεση να το κάνουν είτε δεν γνωρίζουν πώς, να το κάνουν. Και επιπλέον, επιλέγουν ένα τρόπο δράσης που ευνοεί εκείνους που δημιούργησαν το πρόβλημα και καταδικάζει όλους τους άλλους. Στους οποίους, επιπλέον, αφαιρείται κάθε δυνατότητα αντίδρασης.

Το χειρότερο από όλα είναι πως για αυτά, δημόσια συζήτηση δεν θα γίνει. Βλέπετε, αν γινόταν, η προπαγάνδα δεν θα εβρισκε έδαφος να φυτρώσει. Και ο φόβος, επίσης. 

Ανθρωποι και αριθμοί
EVENTS