MENU

Οπότε, εφόσον εκλεγεί πρωθυπουργός, είτε  θα μας οδηγήσει σε καινούρια μνημόνια, είτε σε ρήξη με άγνωστες συνέπειες. Και δικαιωθήκαμε, με βαριά καρδιά. ΕΚΤ όπως ΕΠΟ

Ο Τσίπρας απέτυχε. Είναι τόσο ξεκάθαρο και αντικειμενικό όσο και το σκορ ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Μπορείς στο τέλος να ισχυριστείς ότι έφταιγε ο διαιτητής, ότι ήσουν άτυχος, ότι  δε σε πήγε η πουτάνα η μπάλα ή ότι σε νίκησε η στημένη ΕΠΟ.  Στην περίπτωση  μας, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, οι εκβιασμοί των  δανειστών, ο Ντράγκι και η ΕΚΤ, το ΔΝΤ, το διεθνές σχέδιο τιμωρίας και παραδειγματισμού των Ελλήνων που τόλμησαν  να εκλέξουν  αριστερό κόμμα στην εξουσία (όλα σωστά και όλα προβλεπόμενα – η δική μας δυσπιστία στο προεκλογικό σχέδιο ΣΥΡΙΖΑ περιελάμβανε αυτές τις παραμέτρους, η ανάλυση του κυβερνητικού επιτελείου δεν τις περιελάμβανε; ).

Εφόσον όμως ο ηλεκτρονικός πίνακας δείχνει 4-0, το μόνο που δεν δικαιούσαι να ισχυριστείς είναι ότι νίκησες. Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, και η νέου τύπου διαπραγμάτευση που επέλεξε (επιθετική, ανεύθυνη, υπερήφανη, τζογαδόρικη, πρώτη ουσιαστική διαπραγμάτευση, αφού οι προηγούμενοι απλώς συμφωνούσαν - δικό σας θέμα πώς θα την ονομάσετε) ηττήθηκε. Και το δημοψήφισμα – παρωδία αποτελεί κάτι σαν το σφύριγμα της λήξης.  Με  τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις

Η χρεοκοπία εντούτοις δεν είναι αποκλειστικό κατόρθωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε των Σαμαροβενιζέλων.  Η χρεοκοπία αφορά ολόκληρο το πολιτικό-μιντιακό σύστημα της Μεταπολίτευσης.  Προσέξτε κάτι απλό. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης και όλη η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχουν υποπέσει σε τόσες αντιφάσεις (κοινώς, άλλα λέω τη μία, άλλα την άλλη) μέσα σε πέντε μήνες που έχουμε χάσει το μέτρημα. Μόνο την Κυριακή, ο υπουργός οικονομικών είπε στο BBC ότι σκέφτεται capital control, μετά το διέψευσε στο twitter και μετά το έπραξε! Μέσα σε λίγες γαμημένες ώρες! Και εντούτοις πολλοί εξακολουθούν να εμπιστεύονται αυτούς τους ανθρώπους και να τους πιστεύουν όταν φωνάζουν ότι οι καταθέσεις είναι εγγυημένες και το δημοψήφισμα δεν αφορά το δίλλημα ευρώ ή δραχμή. Πώς γίνεται; Πώς γίνεται να τους ακούνε ακόμα;

Γίνεται επειδή δεν έχουν κανέναν άλλο να ακούσουν.  Επειδή δεν υπάρχει αντιπολίτευση, επειδή ο Βενιζέλος έχει συσσωρεύσει τόση αντιπάθεια ώστε ακόμα και όταν λέει σωστά πράγματα ουδείς τον παίρνει στα σοβαρά, επειδή τα κανάλια και τα μεγάλα ΜΜΕ έχουν την αξιοπιστία παπατζή στην Ομόνοια (ούτε καν), επειδή το ΠΑΣΟΚ έχει δικαίως εξαϋλωθεί, επειδή η Νέα Δημοκρατία παραμένει εγκλωβισμένη στην προσωπική φιλοδοξία του  - καταστροφικού σε όλα τα επίπεδα  -  Αντώνη Σαμαρά, επειδή δεν έχει αναδειχθεί τίποτα κεντρώο και ψύχραιμο που να μπορεί να συσπειρώσει τους εναπομείναντες μετριοπαθείς της κοινωνίας.  Πολιτική – δημοσιογραφία – πολιτισμός – σκέψη – ψυχραιμία,  όλα σε ελεύθερη πτώση. Οι πρώην κι οι επόμενες

Κι εμείς, ημιμαθείς και ημιάγριοι, κανίβαλοι και μεγαλομανείς, ζαλισμένοι και εξουθενωμένοι, φανατισμένοι οπαδοί της επικράτησης επί ορατών και αοράτων εχθρών, ήρωες μέσα στο μυαλό μας, δειλοί και τσακισμένοι στην κανονική ζωή, ενώ επιτέλους αποδομήσαμε όσους μας κορόιδευαν τόσα χρόνια, αντί να εκτοξευτούμε προς το μέλλον με όπλο την αυτοκριτική, κάνουμε γιούργια στην πραγματικότητα με πολεμοχαρείς ιαχές λες και η πραγματικότητα θα φοβηθεί και ψάχνουμε ένα ακόμα ωραίο ψέμα για να κρεμαστούμε πάνω του.  

Με τυράκι την πιο προφανή συνταγή του κόσμου: Λαγούς  με πετραχήλια προεκλογικά, «αξιοπρέπεια», «υπερηφάνεια» αντί για αποτελέσματα μετεκλογικά, εξακολουθούμε να τσιμπάμε. Διότι η αναλυτική μας ικανότητα, σε παρατεταμένο hangover μετά από τέσσερις δεκαετίες πρώτο τραπέζι πίστα, ουίσκι και τσιφτετέλι, αδυνατεί να φτάσει στο αυτονόητο συμπέρασμα: Η απάτη του προηγούμενου, δεν κάνει αυτομάτως τον επόμενο έντιμο και ειλικρινή. 

Για αυτό και η χρεοκοπία είναι βαθύτατα εθνική. Κάθε λάθος χειρισμός του Αλέξη Τσίπρα, κάθε βηματάκι προς τον γκρεμό, βαραίνει τον ίδιο μεν, αλλά βαραίνει εξίσου και όσους τον έκαναν να μοιάζει με μοναδική σανίδα σωτηρίας μέσα στη φουρτούνα. Και φυσικά, βαραίνει και όλους εμάς...

H εθνική μας χρεοκοπία
EVENTS