MENU

Μόνον ο Πινοσέ λείπει, για να ‘ναι στο κάδρο ό,τι τότε ο Βιδέλα. Και, βέβαια, λείπει ένας Μενότι. Ο Σαμπαόλι δεν είναι, ούτε στο μικρό δαχτυλάκι, Μενότι.

Γενικώς δεν νοείται, προπονητής σε τέτοιο πρότζεκτ να εμφανίζεται ένα κακομοίρικο ανθρωπάκι του Θεού. Ο Σαμπαόλι δίνει το πειστικό δείγμα ότι, αν σε κάτι η σύγχρονη Νότια Αμερική πρωτίστως υποφέρει, αυτό είναι οι αληθινά σημαντικοί προπονητές. Εδώ μόνον η Αργεντινή, χάρη σε δυο-τρεις επιφανείς που είναι η καθαρή εξαίρεση αλλά γεννούν μόδα, έχει μια κάποια πέραση.

Η Αργεντινή έχει δημιουργήσει πεποίθηση, ότι οι δικοί της επαγγελματίες ευρίσκονται ένα βήμα μπροστά στο να ξέρουν πώς να είναι ανταγωνιστικοί. Αυτή τη στιγμή, έξι στα δέκα έθνη της ηπείρου έχουν (και κατέβηκαν στο Κόπα Αμέρικα με) Αργεντινό εθνικό προπονητή. Η Κολομβία, η Παραγουάη, το Περού, η Χιλή, το Εκουαδόρ, φυσικά η Αργεντινή. 

Οι τέσσερις απ’ τους έξι «κατέλαβαν» τους ημιτελικούς, ποσοστό 100%. Το αποτέλεσμα έρχεται να γιγαντώσει την πεποίθηση. Και η…Βραζιλία; Είναι ώριμη, η χαοτική κοινωνία του ποδοσφαίρου της, να υποδεχθεί ένα Αργεντινό; Ακούγεται αδιανόητο. Μια προσχώρηση-ταπείνωση. Αδιανόητο για τους Βραζιλιάνους που θα προσλάβουν, αδιανόητο ακόμη και για τον Αργεντινό που θα προσληφθεί.

Η ανακύκλωση των ντόπιων προπονητών, όμως, τους οδήγησε στη χρεοκοπία. Οι παίκτες τους, ένας εδώ δύο εκεί άλλος ένας παραδίπλα, στην Ευρώπη μπαίνουν στη γραμμή. Σαν ξένοι σπουδαστές, σε αυστηρό κολλέγιο. Λειτουργούν, με τους κανόνες. Αλλά στην Εθνική, είναι κλασική τάξη που περιμένουν να γυρίσει ο δάσκαλος την πλάτη για ν’ αρχίσει ο καθένας να κάνει ό,τι θέλει.

Ένα χρόνο μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο, ο προπονητής άλλαξε, ο αρχηγός άλλαξε, ο τερματοφύλακας άλλαξε, ο σέντερ-φορ άλλαξε (ο δύστυχος Φρεντ που πέρυσι του έσφιξαν όλο το κρίμα, σαν θηλιά, στον λαιμό…) και, πάλι, τίποτα δεν άλλαξε. Η Βραζιλία εξακολουθεί να είναι μια μεσαία, καθόλου ξεχωριστή, περίπου αδιάφορη, ομάδα.

Οι Αργεντινοί φαίνεται πως μπορούν, με κάποιον τρόπο, να μεταφέρουν στην Εθνική τη νοοτροπία από τα ευρωπαϊκά κλαμπ στα οποία (όλοι οι πρώτης γραμμής παίκτες) έχουν τα συμβόλαιά τους. Κι ο Τάτα Μαρτίνο επιδεικνύει την ελάχιστη ευφυία να επαφίεται στον επαγγελματισμό των συγκεκριμένων. Αντί να κολακεύει, με προσκλήσεις, το εθνικό πρωτάθλημα της χώρας.

Ο Τάτα έχει, βέβαια, «από χέρι» τον τζόκερ δικό του. Ο Μέσι δείχνει όσο ποτέ συνειδητοποιημένος, ότι δεν πήγε στην άλλη άκρη της Γης για να καταπλήξει τα πλήθη με τα επιτεύγματά του. Δεν έχασε (μετά τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ) ένα ολόκληρο μήνα απ’ τη ζωή του, ούτε αφήνει να περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα απ’ τη Σερένα στη Βίνια ντελ Μαρ κι απ’ την Κονσεπσιόν στο Σαντιάγο, για πλάκα!

Ο Μέσι παίζει, στο Κόπα Αμέρικα, για ένα και μοναδικό λόγο. Όχι να βγει πρώτος σκόρερ, όχι να σπάσει ρεκόρ, όχι να πάρει αγαλματάκια. Ο Μέσι παίζει στο Κόπα Αμέρικα, συγκεντρωμένος σαν να φορά παρωπίδες, μονάχα για να γίνει η δουλειά για την οποία πήγε η ομάδα ως εκεί. Στην άκρη της Γης. Εντελώς (αυτο)υποταγμένος, πιο πολύ κι από Μπαρσελόνα δεύτερου γύρου, στο «εμείς».

Οι δε άλλοι δύο, της μπλαουγράνα συμμορίας; Στο τουρνουά, κατάλαβα την απουσία του Σουάρες για πιο αισθητή απ’ την βραχύβια παρουσία του Νεϊμάρ. Πιο αισθητή, κι απ’ την ολοκληρωμένη παρουσία του Μέσι. Η Ουρουγουάη εμφανίστηκε ξεδοντιασμένη. Είναι πιο σημαντικός ο Σουάρες, για την Ουρουγουάη. Απ’ όσο ο Μέσι για την Αργεντινή ή ο Νεϊμάρ για τη Βραζιλία.

Τους έμεινε το μάλλον πικρό κέρδος του επιχειρήματος. Ότι ο στόχος-Σουάρες κλείστηκε σε Γουαντάναμο. Ο Γοδίν είπε ένα σωστό. Η ποινή του Χάρα, να είναι στοιχειωδώς ανάλογη της ποινής του Σουάρες. Δεν ήταν, ούτε κατά διάνοια. Ηταν τέτοια ώστε να τα ξαναπούν, Χάρα και Ουρουγουανοί, κάποια στιγμή στα προκριματικά του Μουντιάλ! Για να διαιωνίζεται η κουλτούρα των ζόρικων κόλπων.

Νούμερο-ένα απογοήτευση; Ξεκάθαρα, η Κολομβία. Στη θεωρία, ένα γκρουπ απαράλλακτο και κόμπακτ. Κυρίως, έχεις τέσσερις σέντερ-φορ (Φαλκάο, Γουτιέρες, Μαρτίνες, Μπάκα), έχεις γύρω-γύρω απ’ τους τέσσερις σέντερ-φορ Ροδρίγες, Ιμπάρμπο, Κουαδράδο, Μουριέλ, και κάνεις σε τέσσερις αγώνες…ένα γκολ. Ποτέ ένας ορισμός της αποτυχίας δεν ήταν τόσο, μα τόσο, προφανής.       

Το κάδρο του Κόπα Αμέρικα
EVENTS