MENU

Στο χωριό όλα κυλούν σε άλλους ρυθμούς. Πιο βαθιές οι ανάσες, πιο ράθυμες οι κινήσεις, πιο ονειροπόλο (σε βαθμό αποχαύνωσης ώρες ώρες) το βλέμμα, πιο έντονες οι μυρουδιές, πιο χαλαρές οι αισθήσεις, πιο εκκωφαντικός ο ήχος από τη γαμημένη την τηλεόραση του γείτονα που παίζει όλη μέρα σκάι.

Κι επειδή είμαι σε επικίνδυνη για εγκεφαλικό ηλικία (για την πρόκληση των οποίων -στατιστικά τεκμηριωμένο- παίζουν αποφασιστικό ρόλο τα πολιτικά σχόλια του Άρη του Πορτοσάλτε και οι οικονομικές αναλύσεις του Μπάμπη του Παπαδημητρίου) την κοπάνησα άρον άρον πριν λίγο από το σπίτι και πήγα να πιω καφέ στο καφενείο.

Από εκεί γράφω τώρα. Από ένα απαρχαιωμένο νέτμπουκ, το οποίο κουβάλησα μαζί μου, καθότι έχουμε και το βραχνά του SDNA κι άμα σκάσει καμιά γερή είδηση και δεν την περάσω αυτοστιγμεί στο τουίτερ ποιος τον ακούει μετά τον Παπαθεοδώρου.

(Παρένθεση) Όλοι οι θαμώνες με κοιτάνε περίεργα. Όχι επειδή πήγα στο καφενείο με ηλεκτρονικό μαραφέτι, αλλά επειδή το νέτμπουκ μου είναι της εποχής του χαλκού. Όλοι εκεί μέσα έχουν από Apple και πάνω. (Κλείνει η παρένθεση).

Είχα καιρό να πιω καφέ σε καφενείο χωριού, έπαθα και την πλάκα μου. Έχει ανέβει το επίπεδο, πλέον μαζεύονται από οικονομολόγοι και πάνω.

Να εδώ, από το διπλανό τραπέζι, για παράδειγμα, ακούω μια μεταγλωττισμένη αντιπαράθεση μεταξύ του Πολ Κρούγκμαν και του Πολ Τόμσεν.

Μεταφέρω τον διάλογο:

-Το χρέος δεν είναι βιώσιμο, κοντεύει να φτάσει το 200% του ΑΕΠ.

-Το τελευταία εξάμηνο έγινε μη βιώσιμο, δε φταίνε γι’ αυτό οι creditors.

-Μα τι λες τώρα, οι πιστωτές πάγωσαν τον ELA και το γεγονός αυτό  προκάλεσε το capital control.

-Διαφωνώ ριζικά, ο ΣΥΡΙΖΑ με την αντιευρωπαϊκή πολιτική του προκάλεσε το bank run.

Πληρώνω τον καφέ μου και φεύγω.

Χίλιες φορές Πορτοσάλτε και Παπαδημητρίου.#o_tweeteras

Τόμσεν και Κρούγκμαν συζητούν στο καφενείο
EVENTS