MENU

Επίσης, από το περασμένο Σάββατο στο Οκλαντ της Νέας Ζηλανδίας, έχει και ένα παγκόσμιο τρόπαιο. Της Εθνικής U-20. Όχι από το πουθενά, ακριβώς. Η ίδια ομάδα, ως U-19, είχε κατακτήσει και το Ευρωπαϊκό πρόπερσι στη Λιθουανία. Τώρα, με το Παγκόσμιο, έβγαλαν το Βελιγράδι στον δρόμο. Ξανά, για ένα ποδοσφαιρικό λόγο, ύστερα από κανείς-πια-δεν-θυμάται-πότε.

Ολ’ αυτά τα χρόνια, το ποδόσφαιρο στη Σερβία έχασε πολύ αίμα. Ο κόσμος στράφηκε σε ό,τι άλλο έφερνε τη χαρά της νίκης. Μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ, πόλο. Κλασικά. Και τένις, κυρίως λόγω Τζόκοβιτς. Μετά το 2010, έχουν εξαφανιστεί. Ούτε του χρόνου (EURO 2016) πρόκειται να επανεμφανιστούν. Η κατάταξη στο προκριματικό γκρουπ είναι, να κλαις.

Ισόβαθμη στον ένα πόντο, με την ουραγό Αρμενία. Στο -6 απ’ την 3η Αλβανία, που την έχουν εκτός έδρας το φθινόπωρο (κι έχει, η Αλβανία, και ματς λιγότερο). Πρακτικά, ο τελευταίος θίασος που οι παραστάσεις του άξιζαν να τις παρακολουθούν οι Σέρβοι, ήταν εκείνος στην αλλαγή του αιώνα. Γιουγκοσλαβία, ακόμη. Στόικοβιτς, Μιάτοβιτς, Στάνκοβιτς, Γιούγκοβιτς, Τζούκιτς, Μιλόσεβιτς, Μιχάιλοβιτς.

Ηταν η γενιά που «κάτι» έκανε. Εφτασε σ’ ένα ευρω-προημιτελικό, το 2000 με τον μακαρίτη Μπόσκοβ. Εκεί, έφαγε έξι στο Ρότερνταμ απ’ την Ολλανδία. Αλλά, τουλάχιστον, έφτασε. Υστερα, το σκότος. Οι επόμενοι, και στο Μουντιάλ 2006 και στο Μουντιάλ 2010, απέτυχαν να καταφέρουν ο,τιδήποτε θα μπορούσε, έστω σαν μεμονωμένο γεγονός, να μνημονεύεται.

Στους Σέρβους ανέκαθεν θαυμάζω, δεν έχει σημασία σε ποιο σπορ εκάστοτε τον ανιχνεύεις, εκείνο τον τσογλανισμό της ράτσας. Είναι τρελά τσογλάνια, στα γονίδια. Αψηφούν να τα βάζουν με υπερδυνάμεις, εκατονταπλάσιες σε μέγεθος δεξαμενής. Γενικώς, αψηφούν τα πάντα. Στο τουρνουά της Νέας Ζηλανδίας, στους τέσσερις νοκ-άουτ αγώνες, έπαιξαν τέσσερις παρατάσεις. Τις κέρδισαν, και τις τέσσερις!

Το dna και η παράδοση, εννοείται, δεν φτάνουν. Χρειάζεται πλαίσιο. Το πλέγμα των προϋποθέσεων. Και δεν είναι η διαφθορά, δικαιολογία στασιμότητας. ‘Η υπανάπτυξης. Πολύ περισσότερο, ανυπαρξίας. Τι γέννησε, λοιπόν, το νεανικό έπος Λιθουανίας/Νέας Ζηλανδίας; Εν αρχή, η πανεθνική καμπάνια της ομοσπονδίας «Το Σχολείο Μου/Η Ομάδα Μου». Το εύγλωττο μότο δηλοί την ευνόητη στόχευση.

Ξεκίνησαν απ’ το να επανεισαγάγουν το αντικείμενο-ποδόσφαιρο, το κανονικό ποδόσφαιρο, όχι το κλωτσοσκούφι της αυλής στο διάλειμμα, στο δημοτικό. Οποιος στην Ελλάδα έχει παιδιά-μαθητές, δεν χρειάζεται επεξήγηση, ξέρει τι (δεν) σημαίνει ποδόσφαιρο στο ελληνικό σχολείο. Το δεύτερο ήταν ότι έπιασαν τις διεθνείς συνεργασίες. Με σχολές, που τους ταιριάζουν στα χαρακτηριστικά.

Όχι Γερμανία, Αγγλία, Σκανδιναβία κ.λπ. Νότος. Πρωτόκολλα ανταλλαγών, σε όλα τα επίπεδα, με την Ισπανία. Εκ του σύνεγγυς παρακολούθηση της παραγωγικής διαδικασίας, στο Κοβερτσάνο (Ιταλία) και στο Κλερφοντέν (Γαλλία). Πώς βγαίνουν, όχι μόνο παίκτες, αλλ’ οι εκπαιδευτές των παικτών. Για να μη χρυσοπληρώνουν, άνευ αντικρύσματος, τους Κλεμέντε και τους Αντφοκαατ.

Στην U-20 προπονητής είναι ο Βέλικο Πάουνοβιτς, ένας παλαιός επιθετικός, συμπαίκτης του Ντέμη στην Ατλέτικο. Την U-21 στα τελικά του EURO 2015, την οδήγησε ο Ράντοβαν Τσούρτσιτς. Ενας Σέρβος Τσάνας. Ηδη, εδώ και μήνες, είναι ο κόουτς των Ανδρών. Νέοι άνθρωποι που, ακριβώς επειδή εφοδιάστηκαν, κάνουν να ξεπερνιέται το ταμπού ότι ο εθνικός προπονητής πρέπει, τάχα, να είναι ξένος.

Εν ολίγοις, οι Σέρβοι επανίδρυσαν την αραχνιασμένη σχολή τους. Με μια ντουζίνα καινούργια, ανά τη χώρα, γήπεδα που τα έχτισαν με κονδύλια της τοπικής αυτοδιοίκησης και με προγράμματα της UEFA. Για τα οποία γήπεδα η ομοσπονδία επιβαρύνεται, εν συνεχεία, μονάχα το κόστος επίβλεψης και συντήρησης. Και, φυσικά, πουθενά δεν νοείται Σχολή δίχως Σπίτι.

Φτάσαμε, αισίως, στο ορόσημο της εξέλιξης. Η Στάρα Πάζοβα. Ένα «ανώνυμο» μέρος, καμιά πενηνταριά χιλιόμετρα βόρεια του Βελιγραδίου. Εκεί παραδόθηκε, το 2011, το «Σπίτι του Ποδοσφαίρου». Μια υπερσύγχρονη εγκατάσταση με επτά γήπεδα, ένα κλειστό, ξενοδοχείο, αίθουσα συνεδρίων κ.λπ. Στη διάθεση ολόκληρης της πυραμίδας, απ’ τους Ανδρες ως την U-11.

Εκεί δουλεύει το όλο σύστημα με τα συγκοινωνούντα δοχεία, εκεί λειτουργούν οι σχολές, προπονητές, διαιτητές, αθλητίατροι, φιλικά, τουρνουά, τα πάντα. Εάν δεν σας κάνει κόπο, βάλτε τις λέξεις sportski centar Stara Pazova σε μηχανή αναζήτησης. Οδηγούν εύκολα, στο υλικό. Κατ’ αρχήν, στην ιστοσελίδα του Σπιτιού. Δείτε, μονάχα, τις φωτογραφίες. Μετά, περάστε μια βόλτα απ’ τον Αγιο Κοσμά! Θρήνος.

Το σερβικό πρότυπο κουμπώνει στα ελληνικά μέτρα. Η χώρα, η οικονομία, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία. Και εκεί, μετά από ένα φωτεινό διάλειμμα όταν έκαναν πρόεδρο τον icon Πίξι Στόικοβιτς, βολοδέρνουν απ’ τον Αννα στον Καϊάφα. Απ’ τον «κλέφτη» Τόλε Κάρατζιτς στον «φυλακόβιο» Ζβέζνταν Τέρζιτς (κάποτε σέντερ-μπακ στην Καστοριά!) και πάλι πίσω στον Κάρατζιτς.

Η διαφθορά, διαφθορά. Και η δουλειά, δουλειά. Εχεις το ένα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να έχεις και το άλλο. Μεταξύ μας, αυτό δεν χρειαζόμαστε καν τους Σέρβους για να το καταλάβουμε. Συνέβη, κοντά στην αλλαγή του αιώνα, και στην Ελλάδα! Και είναι ιστορικώς δίκαιο, πλέον από ασφαλή απόσταση χρόνου, δίχως κόμπλεξ και μικρότητες ν’ αναγνωριστεί.

Η Παράγκα ήταν. Ενόσω εξύφαιναν κάθε Σαββατοκύριακο αγριότητες από την Α’ ως τη Δ’ Εθνική, συγχρόνως ο Θωμάς Μητρόπουλος υπήρξε ο πρώτος που συνέλαβε το κόνσεπτ της συστηματικής, ανταγωνιστικής δουλειάς (και το εξέλιξαν, έπειτα, ο Γκαγκάτσης κι ο Πιλάβιος) ώστε να έχει η Ελλάδα την Εθνική που, στα χρόνια απ’ το 2001 ως το 2014, είχε.

Το σερβικό πρότυπο, η ελληνική εμπειρία
EVENTS