MENU

Υπάρχει ένα βασικός που η σχέση κάθε ανθρώπου με την ομάδα που υποστηρίζει είναι η πλέον άρρηκτη. Πιο δυνατή από προσωπικές και σίγουρα με μεγαλύτερη αντοχή στο χρόνο, πιο δυνατή και από την κομματική, όπου συχνά τα συμφέροντα κατευθύνουν την ψήφο. Μοιάζει σα να έχεις μια συμπληρωμένη ακροστιχίδα. Από τη μία προσωπικές στιγμές και από την άλλη οι στιγμές της ομάδας. Και πάντα να ενώνονται. Μια μεγάλη νίκη που πανηγυρίστηκε σε φυλάκιο του στρατού, ένας γάμος που έπρεπε να τελειώσει γρήγορα για να δούμε τι γίνεται στο ντέρμπι, τα γενέθλια που πανηγύρισες ένα γκολ…

Το πάθος του οπαδού είναι το πιο μαζικό και παράλληλα το πιο εξατομικευμένο συναίσθημα. Γιατί υπάρχει μία ΑΕΚ. Αλλά υπάρχει και η ΑΕΚ του κάθε οπαδού της. Σαν την ετήσια ταινία του facebook, αλλά με λιγότερη υποκρισία… Γεμάτη εικόνες, στιγμές, συναισθήματα – τα οποία δεν αποτυπώνονται -, απογοητεύσεις, περηφάνια, δάκρυα. Σαν την ταινία του Τραϊανού

Δέλλα στην ΑΕΚ!Σκηνή πρώτη…

23 χρονών πιτσιρίκι, σχεδόν άβγαλτο που παρά την εμπειρία του εξωτερικού, ψαχνόταν ακόμα στο χώρο του ποδοσφαίρου. Μπορεί ο Θοδωρής Ζαγοράκης να έλεγε πως ο Τραϊανός Δέλλας ήταν για εκείνον πάντα μεγάλος, λόγω ύψους και φωνής, αλλά ο Δημήτρης Μελισσανίδης που τον υποδέχτηκε στο γραφείο του το καλοκαίρι του 1999 δεν ένιωθε έτσι. Και ο μικρός που επέστρεφε στην Ελλάδα από την Αγγλία, κόμπλαρε λιγάκι μπροστά στον τότε πρόεδρο της ΑΕΚ. Ήταν το δώρο που θα έκανε στον Λιούμπισα Τουμπάκοβιτς, που είχε αναλάβει την Ένωση. «Ήρθε η πρόταση της ΑΕΚ, μέσω του Βασίλη Δημητριάδη που είχαμε παίξει συμπαίκτες. Πρόεδρος ήταν ο κ. Μελισσανίδης. Ο ίδιος ήταν από τους λίγους ανθρώπους που με έχει ψαρώσει. Μπαίνοντας στο γραφείο του με κοίταζε δύο λεπτά από πάνω μέχρι κάτω. Είχα μείνει… παγωτό γιατί δεν ήξερα γιατί δεν μίλαγε. Τους άρεσα και ήρθα στην ομάδα, η οποία ήταν αυτή που θα έπαιζα τα περισσότερα χρόνια. Τότε ήταν μία τεράστια πρόκληση για εμένα, για αυτό που αντιπροσωπεύει η ΑΕΚ. Ήμουν πάρα πολύ χαρούμενος και στεναχωρήθηκα πολύ όταν τα πράγματα γύρισαν από την ανάποδη όταν είχα φύγει».Σκηνή δεύτερη…

Η ανατροπή στο σενάριο ήρθε γρήγορα. Ένας άλλος επιβλητικός πρόεδρος, με εντελώς διαφορετικό τρόπο, ένας άλλος προπονητής κι ένας άλλος δρόμος για τη ζωή του Τραϊανού Δέλλα. Τον Ιούλιο του 2001 ο Μάκης Ψωμιάδης είπε στον Φερνάντο Σάντο να ψαλιδίσει τον προϋπολογισμό και η ΑΕΚ θα πλήγωνε για πρώτη φορά τον Έλληνα αμυντικό. Ναι, κράτησε τον Ραμπεσαντρατανά, κράτησε τον Φερούζεμ και επέλεξε να διώξει τον Τραϊανό Δέλλα. «Τότε στην ΑΕΚ για τη θέση του κεντρικού αμυντικού ήμασταν εγώ, ο Φερούζεμ, ο Κωστένογλου και ο Καψής. Η τότε διοίκηση, μαζί με τον προπονητή φυσικά, έκανε μεταγραφές τον Γκαμάρα και τον Ραμπεσαντρατανά. Είχαμε μαζευτεί πολλά άτομα στην ίδια θέση και ο προπονητής έκανε μια εισήγηση, απ’ όσα μου έχει πει και από αυτά που ξέρω, ότι «εγώ έχω έξι παίκτες σε αυτή τη θέση, όποιον νομίζετε εσείς ότι πρέπει να φύγει, είστε ελεύθεροι. Η διοίκηση επέλεξε εμένα. Πίστευε ότι είχα το μεγαλύτερο συμβόλαιο; Πίστευε ότι δεν μπορώ να προσφέρω; Δεν μπορώ να ξέρω τι πίστευε. Έτσι έγινε. Με στεναχώρησε αφάνταστα το γεγονός, όχι ότι έφευγα από την ΑΕΚ, που ήταν ήδη στενάχωρο, αλλά ότι αυτό συνέβη 1-2 μέρες πριν το τέλος των μεταγραφών».Σκηνή τρίτη…

Μακριά από την ΑΕΚ, ο Τραϊανός Δέλλας έγινε «Κολοσσός». Ο Κολοσσός που διέπρεψε στην Περούτζια, πήρε μεταγραφή στη Ρόμα, κατέκτησε το Euro 2004 με την Εθνική ομάδα… Ο Κολοσσός που βρέθηκε πληγωμένος το 2005, όπως κάποτε το διάσημο άγαλμα της Ρόδου. Στα μέσα Σεπτεμβρίου εκείνου του έτους, ο Δέλλας επιστρέφει στην ΑΕΚ όπου πλέον πρόεδρος είναι ο φίλος του, Ντέμης Νικολαΐδης. «Όταν έφυγα είχα πει ότι η μόνη ομάδα για την οποία θα γύριζα στο ελληνικό πρωτάθλημα θα ήταν η ΑΕΚ. Αυτό έγινε σήμερα. Είναι η μόνη ομάδα που αγάπησα και αγαπήθηκα από τον κόσμο της».

Εκείνη η χρονιά μέτρησε το χαρακτήρα του. Ο ίδιος μέτρησε φίλους και εχθρούς, αφού ό,τι χειρότερο μπορούσε να γραφτεί, γράφτηκε. Μέχρι και ότι ο Ντέμης του έκανε χάρη επειδή ήταν φίλοι… «Είχα συνάντηση με τον Ντέμη για να γυρίσω, επειδή δεν είχα και ομάδα. Ο ίδιος μου είπε να έρθω αλλά το συμβόλαιο μου δεν μπορεί να είναι μεγάλο. Βρήκαμε μία φόρμουλα που δεν θα έβαζε ρίσκο στην ομάδα. Έτσι πληρώθηκα με τις συμμετοχές. Εκείνη η χρονιά, ήταν η χειρότερη στην καριέρα μου. Και αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά για εμένα. Πέρασε, τη διέγραψα αλλά δεν την ξέχασα όμως. Οι άνθρωποι έχουμε μία κόκκινη γραμμή. Ο πάτος που λέμε. Εγώ ακούμπησα και ανέβηκα ξανά».Σκηνή τέταρτη…

Ένα πρωτάθλημα που δεν πανηγύρισε ποτέ. Μια χρονιά με τεράστια ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, ένα ψυχολογικό τρενάκι στο λούνα παρκ. Μια εντυπωσιακή νίκη, μια βόλτα στην κορυφή και μετά ένας εξευτελισμός που ουδείς άξιζε. Η ΑΕΚ του 2008, η ΑΕΚ του Λορέντζο Σέρα Φερέρ, η ΑΕΚ του Νίκου Κωστένογλου, η ΑΕΚ που διέσυρε τον Ολυμπιακό, η ΑΕΚ που διασύρθηκε στα πλέι οφ. Ο Τραϊανός Δέλλας έμοιαζε από το πρώτο ματς να κάνει… εθελούσια έξοδο από τη διαδικασία. «Δώσαμε μια ευκαιρία στην διοίκηση, ώστε να αναδείξει την απαξίωση που έχουμε για το πρωτάθλημα. Θέλω να ευχαριστήσω την Σούπερ Λίγκα για το τουρνουά αυτό. Είναι μια ευκαιρία για να διασκεδάζει ο κόσμος. Συμφωνώ και με τον Γκαγκάτση, ότι πρέπει να τηρούνται οι κανόνες, αλλά θα ήθελα αυτούς τους κανόνες να μην τους κάνουμε λάστιχο. Τα υπόλοιπα ας τα βρουν στις δικαστικές αίθουσες».

Σκηνή πέμπτη…

Η ΑΕΚ έχει παρελθόν, αλλά δεν έχει μνήμη. Το έχει αποδείξει δεκάδες φορές στο πέρασμα των χρόνων. Στις 23 Ιουλίου του 2008 ο Τραϊανός Δέλλας ακολουθούσε το Νίκο Λυμπερόπουλο στη στενή πόρτα που έγραψε exit με φωτεινά γράμματα. Ο κόσμος που τον αποθέωνε στο τέλος της σεζόν, τον ισοπέδωνε στα πλέι οφ, τώρα θα αναρωτιέται πάλι γιατί φεύγει ο Τραϊανός Δέλλας. Εκείνος έπρεπε απλά να συνεχίσει… Για δεύτερη φορά στην καριέρα του άφηνε πίσω του την ΑΕΚ, για τρίτη φορά θα γύριζε και πάλι!Σκηνή έκτη…

Πέρασε δύο χρόνια στην Κύπρο και στην Ανόρθωση. Έπαιξε στο Champions League με την κυπριακή ομάδα, έπαιξε ως αμυντικό χαφ με τον Τιμούρ Κετσπάγια, απέδειξε ότι δεν πήγε στο νησί της Αφροδίτης για συνταξιοδότηση και το 2010 γύρισε ξανά! «Κάθε φορά είναι σίγουρα διαφορετική και κάθε αρχή είναι δύσκολη, άσχετα αν έχω περάσει και γνωρίζω πρόσωπα και πράγματα στην ομάδα. Πάντα ξεκινάς από το μηδέν. Έτσι ξεκινάω και τώρα, θέλοντας να βοηθήσω στο καινούργιο έργο που αρχίζει αυτή τη χρονιά για την ΑΕΚ. Το έχω δηλώσει, το έχω δείξει όντας η μοναδική ομάδα που έχω παίξει στην Ελλάδα τόσα πολλά χρόνια και νομίζω ότι σε αυτή θα ήθελα να κλείσω την καριέρα μου».

Αυτή τη φορά, έτσι έγινε. Ο Τραϊανός Δέλλας κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας, έστω κι αν δεν το πανηγύρισε όπως θα ήθελε, και το 2011 ανανέωσε για ένα ακόμα χρόνο. Στις 16 Μαΐου του 2012, έριχνε την αυλαία. Έπαιξε για τρία λεπτά στο ματς με τον ΠΑΟΚ ίσα-ίσα για να τον αποχαιρετήσει ο κόσμος. «Η απόφασή μου έχει παρθεί, ευχαριστώ τον κόσμο για τη στήριξη και την αποθέωση. Έχω ζήσει γεμάτη Φιλαδέλφεια και γεμάτο ΟΑΚΑ. Θα ήθελα να παραμείνω, αλλά το σώμα μου λέει άλλα. Είμαι χαρούμενος για αυτά που πέτυχα στην καριέρα μου. Ό,τι πέτυχα το έκανα με σεβασμό προς τους αντιπάλους μου. Αυτό που με κάνει χαρούμενο είναι που δεν αλλοιώθηκε ο χαρακτήρας μου».Σκηνή έβδομη…

Η προπονητική μοιάζει για τον βετεράνο ποδοσφαιριστή ότι ένα υποκατάστατο ναρκωτικού για τον εξαρτημένο. Δεν είναι το ίδιο, αλλά είναι ό,τι πλησιέστερο μπορούν να βρουν στο πάθος τους. Ο Τραϊανός Δέλλας αμέσως μετά το τέλος της καριέρας του, παρακολουθεί σεμινάρια για να βγάλει δίπλωμα προπονητή. Μάλλον φυσιολογικά, στην πρώτη φουρτούνα, η ΑΕΚ τον καλεί πίσω. Τον Οκτώβριο του 2012 τού γίνεται πρόταση να αναλάβει την τεχνική ηγεσία της Ένωσης, όμως αρνείται. Με επιστολή του στα μέσα μαζικής ενημέρωσης εξηγεί το λόγο. «Θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ τη Διοίκηση της ΑΕΚ για την τιμή που μου έκανε να μου αναθέσει την τύχη της ομάδας στην πιο δύσκολη στιγμή της ιστορίας της. Σκέφτηκα πάρα πολύ το ποια απόφαση θα ήταν η πιο σωστή για την ομάδα που υπηρέτησα σαν ποδοσφαιριστής τα τελευταία χρόνια. Δεν θα μπορούσα να την πάρω εντελώς εγωιστικά, γεγονός που θα ευνοούσε μόνο εμένα. Ζυγίζοντας όλα τα δεδομένα για την ΑΕΚ αποφάσισα να μην αποδεχθώ την πρόταση, σκεπτόμενος ότι μια επιλογή κάποιου πιο έμπειρου από εμένα προπονητή θα ήταν η ενδεδειγμένη αλλά και πιο αποτελεσματική».Σκηνή όγδοη…

Εφτά μήνες μετά την πρώτη πρόταση, η ΑΕΚ είναι σε ακόμα χειρότερη κατάσταση. Ο Έβαλντ Λίνεν είχε αντικαταστήσει τον Βαγγέλη Βλάχο και τώρα κάποιος έπρεπε να αντικαταστήσει τον Γερμανό. Με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας και με δύο ματς να απομένουν στη σεζόν. Στις 9 Απριλίου του 2013, ο Τραϊανός Δέλλας μπαίνει στα Σπάτα ως προπονητής της ΑΕΚ. Μετά από πέντε μέρες η Ένωση έπαιζε το ματς της χρονιάς με αντίπαλο τον Πανθρακικό στο ΟΑΚΑ.

«Πιστεύω ότι η ομάδα έχει περισσότερες δυνατότητες από αυτές που έχει δείξει μέχρι στιγμής. Αυτό που προέχει είναι η σωτηρία. Δεν μπορούν να γίνουν θαύματα στο αγωνιστικό κομμάτι, αλλά επιδίωξή μας είναι να αντιστρέψουμε το ψυχολογικό κλίμα, ώστε να πάμε την Κυριακή και να κερδίσουμε τον Πανθρακικό».Σκηνή ένατη…

Εκείνο το ματς δεν τελείωσε καν… Μόλις σκόραρε ο Πανθρακικός, οπαδοί της ΑΕΚ εισέβαλλαν στο γήπεδο και υπέγραψαν την καταδίκη της. Η ποινή ήταν υποβιβασμός, κάτι που σφραγίστηκε και αγωνιστικά στις 21 Απριλίου. Ο Τραϊανός Δέλλας δεν ήταν απλά προπονητής στο Περιστέρι. Ήταν ο πατέρας που έμπαινε στο γήπεδο και σήκωνε ένα-ένα τα παιδιά του από το έδαφος. Όλοι ήταν δακρυσμένοι, όλοι ήταν σαστισμένοι. «Θα ήθελα την κατανόησή σας γι’ αυτό που βιώνει η ομάδα αυτή τη στιγμή. Οι καταστάσεις είναι πάρα πολύ δύσκολες αλλά δυστυχώς θα πρέπει να τις διαχειριστούμε. Έχω να πω πάρα πολλά αλλά όπως έκανα και την προηγούμενη φορά, θεωρώ ότι είναι πιο φρόνιμο αυτή τη στιγμή είναι να συμπαρασταθώ στους ποδοσφαιριστές μου. Εδώ και πάρα πολύ καιρό βρέθηκαν αυτά τα παιδιά μόνα και αβοήθητα να οδηγούν ένα καράβι που λέγανε ΑΕΚ και όλοι οι καπετάνιοι είχαν πηδήξει στη θάλασσα.. Οι στιγμές είναι δύσκολες και πρωτόγνωρες. Ό,τι και να πω ίσως φανεί υπερβολικό, αλλά θέλω να μπω ασπίδα μπροστά στα παιδιά. Όχι γιατί είμαι ήρωας, αλλά δεν θέλω να δώσω την ευκαιρία σε κανέναν, να γλιτώσει από το κακό που έχει κάνει στην ΑΕΚ. Αυτά τα παιδιά είναι τα τελευταία που φταίνε».

Σκηνή δέκατη…

Δεν ήταν ούτε ένας μήνας μετά που το μέλλον έμοιαζε σκοτεινό, αλλά στο βάθος του υπήρχε φως. Ο Τραϊανός Δέλλας θα παρέμενε στην ΑΕΚ, όμως θα πλαισιωνόταν με ένα γκρουπ ανθρώπων που θα τον βοηθούσαν στη δική του μετάβαση από τον πρωτάρη προπονητή στον έτοιμο τεχνικό. «Όταν δέχτηκα την πρόταση να αναλάβω την ΑΕΚ το 2013, δεν το σκέφτηκα πολύ. Για να είμαι ακριβής, δεν λειτούργησα με τη λογική, αλλά με την καρδιά. Όλοι αντιλαμβάνονταν πως ήταν αυτοκτονικό να μπω μπροστά εκείνη τη στιγμή, αλλά η καρδιά μου έλεγε ναι. Κοιτάζοντας πίσω, μπορώ να πω, ότι δεν το μετάνιωσα ποτέ».

Δεν είχε λόγο να το μετανιώσει. Η ΑΕΚ αυτή τη φορά εκτός από παρελθόν, είχε και μνήμη. Το 2014, πανηγύρισε την πρώτη άνοδο… «Κάνοντας έναν απολογισμό και ξεκινώντας από την αρχή, ξεκινήσαμε σαν οργανισμός ΑΕΚ την αυτοκάθαρση της ομάδος, επιλέγοντας τον δύσκολο δρόμο για να αγωνιστεί η ομάδα στη μικρότερη κατηγορία, με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Προσπαθήσαμε να φτιάξουμε μία ομάδα για να ανέβουμε την κατηγορία. Ο προγραμματισμός είχε και τις ελλείψεις του, αλλά ο στόχος επετεύχθη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάναμε κάτι μεγάλο. Στόχος της νέα σεζόν είναι να κάνουμε το επόμενο βήμα και να φέρουμε την ομάδα ξανά στη Σούπερ Λίγκα».Σκηνή ενδέκατη…

Τελευταίο συναίσθημα, η δικαίωση… Ο Τραϊανός Δέλλας αθόρυβα έκλεισε δύο χρόνια στην τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ. Η Ένωση, κάθε άλλο παρά αθόρυβα, επέστρεψε στη Super League. Το φως τώρα μοιάζει πιο έντονο, απ’ ό,τι έμοιαζε κρυμμένο στο σκοτάδι. «Σήμερα τελείωσε και μαθηματικά αυτό που δύο χρόνια λέω ότι ήμασταν σε ένα μαύρο τούνελ. Βγήκαμε πλέον στο φως». Η ΑΕΚ βρήκε το φως της. Ο Τραϊανός Δέλλας πήρε το χρίσμα του Δημήτρη Μελισσανίδη και παραμένει στην τεχνική της ηγεσία. Η δική του ταινία συνεχίζεται. Η δική του ακροστιχίδα έχει ακόμα πολλές αντιστοιχίσεις. Όσο για την ΑΕΚ; Βρήκε το δρόμο της, βρήκε τον εαυτό της, βρήκε ξανά τη μνήμη της…

Η ταινία του Δέλλα!
EVENTS