MENU

0

1

818

4669

sdna

38

10

5477

14.0

Normal

0

false

false

false

EN-US

JA

X-NONE

/* Style Definitions */

{mso-style-name:"Table Normal";

mso-tstyle-rowband-size:0;

mso-tstyle-colband-size:0;

mso-style-noshow:yes;

mso-style-priority:99;

mso-style-parent:"";

mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;

mso-para-margin:0cm;

mso-para-margin-bottom:.0001pt;

mso-pagination:widow-orphan;

font-size:12.0pt;

font-family:Cambria;

mso-ascii-font-family:Cambria;

mso-ascii-theme-font:minor-latin;

mso-hansi-font-family:Cambria;

mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

Ηταν μία μέρα βγαλμένη από τις ένδοξες σελίδες της διετίας του. Κι αν ο Κάιλ Χάινς πετούσε τη φανέλα με το σφυροδρέπανο, για να ανοίξει τη σωστή πόρτα των αποδυτηρίων έστω και για λίγο, θα σημειωνόταν ένα μοναδικό deja vu.

Η στατιστική, οι αριθμοί, οι εικόνες, τα χάιλαιτς απεικονίζουν την καλοσχηματισμένη και τεκμηριωμένη υπεροχή του Ολυμπιακού απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αλλά η πραγματική νίκη των ερυθρόλευκων έρχεται με την απενεργοποίηση ενός κλασσικού κλισέ που συνήθως χρησιμοποιείται σε αντίστοιχες περιπτώσεις... «Να’χα χίλια μάτια....» μπορεί να έσπευδε κάποιος να τιτλοφορήσει την θαυμάσια εμφάνιση του Ολυμπιακού, μόνο που, αδέλφια, αυτή τη φορά, όσα μάτια κι αν κουβαλάγαμε θα ήταν άχρηστα. Πολύ απλά, γιατί λίγες ώρες πριν, στο ΣΕΦ, ουδείς είχε το κουράγιο να κοιτάξει κατάματα του βλέμμα του τίγρη που μεγαλοπρεπώς πρόσφεραν σε κάθε ευκαιρία οι παίκτες του Σφαιρόπουλου. Οπως τότε... Με τον Ντούντα... Με τον Γιώργο Μπαρτζώκα... Την πρώτη χρονιά, εξαιτίας της αμφισβήτησης και των νιάτων που έκαιγαν. Τη δεύτερη χρονιά επειδή δεν πίστευε σχεδόν κανείς στο repeat. Φέτος, από εμπειρία, γνώση κι επειδή η συνταγή για τον Ολυμπιακό του (και που έχει) Σπανούλη, είναι γνώριμη.

Τα παιχνίδια στο παρκέ, πρώτα κερδίζονται στο μυαλό, στην ψυχή, εν συνεχεία στα μπλοκάκια των προπονητών. Τα μάτια του τίγρη που είχαν απέναντι στην μοναδική αήττητη ομάδα της Ευρωλίγκας οι ερυθρόλευκοι, ουδείς τολμούσε να αντικρίσει αυτές τις δύο ώρες που διήρκησε το μεγάλο ντέρμπι του ομίλου. Αυτή είναι η βάση και το θεμέλιο συνάμα, κάθε μεγάλης επιτυχίας. Η μαθηματική επιβεβαίωση, έρχεται στους στατιστικούς τομείς που δεν αφορούν σε τακτικές κι ασκήσεις επί χάρτου. Ο Ολυμπιακός, απέναντι στα θηρία της ΤΣΣΚΑ Μόσχας μάζεψε 16 επιθετικά ριμπάουντ (ένα περισσότερο από τα αμυντικά του), είχε 11 κλεψίματα, 12 λάθη (μόλις δύο πάνω από το όριο της ανοχής), 3 τάπες και ένα θερμόμετρο που ήταν καρφωμένο πάνω από τα σύνορα της τήξης. Και η ΤΣΣΚΑ έλιωσε.

Χωρίς το …eye of the tiger, είναι αδύνατον (και πολύ περισσότερο κόντρα στην ΤΣΣΚΑ) να διεκδικήσει μία ομάδα και σχεδόν ουτοπικό να μαζέψει 16 επιθετικά ριμπάουντ, ούτε να κάνει 11 κλεψίματα. Η συγκέντρωση (στο πλάνο) και το ανοιχτό βλέμμα της «πείνας», όσο και την εγρήγορσης δεν έκλεισε ποτέ.

Ο Ολυμπιακός νίκησε την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, στο δικό της έδαφος, έστω κι αν ο αγώνας διεξαγόταν σε φιλικό και οικείο περιβάλλον: Στην ενέργεια! Στις γρήγορες αντιδράσεις, στις σωστές αποφάσεις, στους ...ίππους που έβγαζαν τα μηχανονίκητα (όπως έμοιαζαν) πόδια των παικτών του Ολυμπιακού σε άμυνα κι επίθεση.

Η γρήγορη αποχώρηση του Πέτγουεϊ που ξεκίνησε αλλά σε διάστημα πέντε λεπτών κουτούλησε στα τεντωμένα χέρια του απίστευτου φέτος Βοροντσέβιτς, διέλυσαν την ψυχολογία του Μπρεντ και η γρήγορη ενεργοποίηση του Πρίντεζη ήταν ένα στοιχείο κομβικό για το ματς.

Κι αν ο Σπανούλης τελείωσε το ματς με 19 πόντους σε ακόμα μία παράσταση ηγετικότητας και ουσίας, επιτρέψτε μου να σταθώ για ακόμα μία φορά στην παρουσία του ανθρώπου που έκανε σήμερα τους φίλους του Ολυμπιακού να ξεχάσουν (μόνο για δύο ώρες φυσικά) το Κάιλ Χάινς.

Ο Οθέλο Χάντερ, αμέσως μετά την είσοδό του, απογείωσε το πλάνο του Σφαιρόπουλου. Πρώτον και κυριότερον στην άμυνα, όπου ο τύπος έχει δώσει ακόμα ένα ρεσιτάλ ορθής κατανόησης των στιγμών και πλήρους εκμετάλλευσης των αθλητικών προσόντων, χωρίς υπερβολές, χωρίς εκπτώσεις. Στην επίθεση, έστηνε ασταμάτητα τα πικ για τους χειριστές κι αυτοί ήξερα ότι σε κάθε ρολ, υπάρχει ένα χαμηλό βουνό κάτω από το καλάθι, που είναι σίγουρο ότι δεν έχει επιτρέψει στον αντίπαλό του να πάρει καλύτερη θέση από αυτόν. Κι αν η μπάλα δεν έφτασε σε αυτόν, ένα άστοχο σουτ, μάλλον θα κατέληγε στις δαγκάνες του πάλι.

Ο Χάντερ ...έβραζε, όπως έβραζαν και οι 10 από τους 11 παίκτες που χρησιμοποίησε ο Σφαιρόπουλος, με εξαίρεση τον Πέτγουεϊ, που, ο δύσμοιρος, δεν πρόλαβε να μπει καν στην ψυχολογία του α΄γνω.α

Αν θέλουμε να είμαστε ακριβοδίκαιοι και ειλικρινείς πάντως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι εκτός των άλλων, ο Ολυμπιακός ήταν και τυχερός...

Ηταν τυχερός γιατί εκτέλεσε από τα 6.75 την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η οποία θέλει να ασκήσει πίεση μακριά, αλλά γνωρίζει ότι αν τολμήσει κάποιος να παραβιάσει το σπίτι της, θα το πληρώσει ακριβά. Η ρακέτα των Ρώσων δεν έμεινε άθικτη, αλλά ακόμα και για αυτό ευθύνεται το 9/22 που είχαν οι γηπεδούχοι έξω από το τόξο, με τα περισσότερα άστοχα να έχουν σημειωθεί πριν, ή μετά τα 9 εύστοχα. Με λίγα λόγια, το μομέντουμ κατά το οποίο τα σουτ βρήκαν στόχο, ήταν αυτό που ανέτρεψε την κατάσταση. Και μετά χρειάστηκε η διαχείριση.

Ηταν τυχερός επίσης, διότι συνάντησε την καλύτερη ομάδα φέτος στην Ευρωλίγκα, χωρίς δύο βασικούς κρίκους στην αλυσίδα της, τον Τζάκσον και τον Ουίμς (ήταν παρών αλλά αγωνίστηκε λίγο). Ο Ολυμπιακός έκανε το αυτονόητο. Η πίεση που άσκησε στους γκαρντ ήταν τόσο ασφυκτική, με αποτέλεσμα οι Ρώσοι να βγουν μακριά από τους αυτοματισμούς τους, που είναι μαζί με τον ρυθμό και στα δύο μισά του γηπέδου το σημείο κατατεθέν της. Αποτέλεσμα: Η ΤΣΣΚΑ χρειάστηκε τη δημιουργία (που απόντος Τζάκσον δεν είχε), αλλά και το επιθετικό ένστικτο που απαιτείται σε καταστάσεις πανικού, ή τρικυμίας. Μόνο που ο Γουίμς ήταν στον πάγκο. Σε αυτόν τον κλεφτοπόλεμο που έστηνε συχνά πυκνά στην επίθεσή της η ΤΣΣΚΑ, ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε να βγει ηττημένος.

Και μιλάμε για αυτόν τον Ολυμπιακό που θύμισε πολύ έντονα (όπως και η ατμόσφαιρα στο γήπεδο) τη χρυσή διετία. Ομάδα που κατέβαζε τους κώλους στο παρκέ για να παίξει άμυνα, που έτρεχε σαν δαιμονισμένη στο ανοιχτό γήπεδο, που είχε ρόλους και αναζήτηση φάσεων ανάλογα με τις θέσεις της άμυνας, τα μις ματς και την τακτική του αντιπάλου.

Εδώ που τα λέμε πάντως, κάθε αρμάδα σαν κι αυτή χρειάζεται έναν στρατηγό. Και ο στρατηγός Σπανούλης ήταν και πάλι ισάξιος, ή ακόμα και ανώτερος από τους ηρωικούς στρατιώτες του. Αυτό και μόνο μιλάει από μόνο του.

The eye of the tiger man, eye of the tiger!
EVENTS