MENU

Αν οι διαιτητές στην Ισπανία τιμωρούσαν με κόκκινες κάρτες τα puta madre, το αντίστοιχο ψωμοτύρι στο στόμα των ποδοσφαιριστών, τα ματς θα διακόπτονταν επειδή κάποια στιγμή οι ομάδες θα ξέμεναν στον αγωνιστικό χώρο με λιγότερους από επτά.

Το βρώμικο στόμα έχει ή δεν έχει τη σημασία του, παίρνει ή δεν παίρνει τη διάστασή του, ανάλογα με τον χώρο και τις συνθήκες. Να φωνάξεις «ρε μαλάκα» την ώρα που παίζει μουσική δωματίου στην αίθουσα του φιλολογικού ομίλου, είναι σούσουρο. Στο γήπεδο, την ώρα που παίζουν μπάλα, είναι ασήμαντος θόρυβος.

Στην ένταση και στον ανταγωνισμό, η βρισιά είναι μέρος του παιγνιδιού. Ο διαιτητής, εφόσον προσέρχεται και εμπλέκεται στο παιγνίδι, το ξέρει και σιωπηρά το αποδέχεται. Τον Τζέραρντ τον έχει δείξει άπειρες φορές η TV, να βρίζει σε άπταιστη scouse. Τα λεγόμενα Merseyside English. Δεν θυμάμαι, ν’ αποβλήθηκε ποτέ γι’ αυτό.

Όλα (καταλήγουν να) είναι κοινή λογική. Και, στο ποδόσφαιρο ιδιαίτερα, ενιαίο κριτήριο. Ο Κάτσε μίλησε, κι αποβλήθηκε στη Λέσβο. Πάει καλά. Ο Μπαλάφας μίλησε, κι αποβλήθηκε. Πάει καλά. Αλλ’ ο Σίλντενφελντ στη Νέα Σμύρνη, όταν σφυρίχθηκε πέναλτι, δεν είπε απλώς fuck off με τις φλέβες έτοιμες να εκραγούν. 

Το…σιγούρεψε, ότι ο ρέφερι θα το ακούσει. Πλησίασε και του το είπε, για την περίπτωση που είναι βαρήκοος, μες στα μούτρα. Ο Σίλντενφελντ δεν αποβλήθηκε. Και καλώς, δεν αποβλήθηκε. Στην οικονομία της στιγμής, θα παραπήγαινε. Είναι κοινή λογική. Πού είναι, όμως, το ενιαίο κριτήριο;

Η κοινή λογική είναι ακριβώς αυτό, κοινή λογική, για να περιττεύει η πολλή ανάλυση. Ένα «ρε μαλάκα», βάσει της κοινής λογικής δεν είναι αιτία αποβολής. Ένα «ρε μαλάκα», συνοδευόμενο από εμφανώς επιθετική γλώσσα σώματος ή παρακίνηση στην εξέδρα ν’ ανάψει κ.λπ., είναι. Αιτία αποβολής. Επίσης, βάσει κοινής λογικής. 

Πρόπερσι τέτοιες μέρες, Ολυμπιακός-Ατρόμητος 2-3 στο Καραϊσκάκη, ο διαιτητής πήγε ένα βήμα παραπέρα. Απέβαλε παίκτη αφού το παιγνίδι είχε τελειώσει, στον διάδρομο (έξω απ’ την πόρτα) των αποδυτηρίων. Επειδή τον άκουσε να λέει μία ανάρμοστη λέξη. Δεν την είπε, στον διαιτητή. Δεν την είπε, σε αντίπαλο. Την είπε…στον αέρα! Σε προφανή φάση εκτόνωσης. 

Ο διαιτητής μάλλον σκανδαλίστηκε, πρώτη φορά θα το άκουσε, και του έκανε τόση εντύπωση ώστε το σημείωσε στις παρατηρήσεις του Φύλλου Αγώνος. Ο Δημούτσος έγραψε ιστορία. Εφαγε, εκ των υστέρων, (μία) αγωνιστική γι’ αυτό το πράγμα. Νομίζω πως διαιτητής τότε ήταν ο ίδιος που, τις προάλλες, δεν άκουσε το fuck off του Σίλντενφελντ.

Είναι παλαιά κόλπα. Δεν είναι οι τωρινοί, οι πονηροί που τα επινόησαν. Τα βρήκαν. Από διαιτητές, σαν αυτούς που τώρα δουλεύουν εδώ κι εκεί σε ΠΑΕ ή στην ΕΠΟ και μπορούν να (άλλο αν, καμιά φορά, κάνουν πως δεν) καταλαβαίνουν. Μποροβήλος, Κασναφέρης, Τεβεκέλης, Ζωγράφος. Οι οποίοι τα έκαναν, κι εκείνοι, στον καιρό τους. Κι εκείνοι πάλι, από τους προηγούμενους τα είχαν βρει.

Πρόκειται για το χειρότερο, το πιο αποκρουστικό, στάδιο στην κλίμακα της κατάχρησης εξουσίας. Οι διαιτητές ασκούν υπερεξουσία, στα 90 λεπτά. Ο,τι πουν, αυτό είναι. Σε πρώτο και τελευταίο βαθμό. Αν πουν πέναλτι ή οφσάιντ, τουλάχιστον εκεί η αυθαιρεσία τους υπόκειται στην έκθεση. Και στη χλεύη.

Αν δείξουν κόκκινη για μια βρωμοκουβέντα, φτάνουν στο άκρον άωτον της αυθαιρεσίας. Τότε, αυτομάτως η κόκκινη γίνεται πολύ πιο χυδαία απ’ την ίδια τη βρωμοκουβέντα.

Το άκρον άωτον της αυθαιρεσίας
EVENTS