MENU

Όποιος έχει αντίθετη άποψη απλώς, παραπλανεί τον εαυτό του. Ακόμη κι αν υπήρχε η έκτη αίσθηση, η όψη είναι αυτή που αφυπνίζει όλα τα συναισθήματα.

Με όρους κοινωνικής ψυχολογίας, η πρώτη εικόνα είναι και η … σωστή. Αφήστε στην άκρη το «τα φαινόμενα απατούν». Είναι η εξαίρεση κι όχι ο κανόνας. Ακούς την Τζάνις Τζόπλιν και χτυπιέσαι μόνος σου. Ακούς, αλλά (και) βλέπεις την Γκρέις Σλικ και θέλεις να χτυπιέσαι μαζί της… Αυτή είναι η (ειδοποιός) διαφορά.

Το σταρ σύστεμ επιβάλει την αναζήτηση νέων, φρέσκων προσώπων που θα ανακατέψουν την τράπουλα μιας βαρετής παρτίδας. Πολλοί θα μπουν στην πασαρέλα, λίγοι θα επιβιώσουν. Αυτή είναι η δεύτερη ανάγνωση. Συνήθως η πιο ψύχραιμη. Εκεί που μπαίνουν τα ναι μεν, αλλά… Η πρώτη, όμως, μένει. Ποιος δε γούσταρε την εικόνα τριών «παιδιών», του Τσίπρα, του Παππά και του Σακελλαρίδη ενώ διάβαιναν το κατώφλι του Μαξίμου; Που το άθροισμα της ηλικίας τους βαριά να ξεπερνά τα χρόνια του ήρωα Μανώλη Γλέζου; Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.

Μετά είναι και η σημειολογία. Για το Υπουργείο Τουρισμού μια Ολγα Κεφαλογιάννη είναι must. Δε θα μπορούσε ποτέ να έχει το ίδιο χαρτοφυλάκιο ένας Σπύρος Μαρκεζίνης… Ο Βαρουφάκης μπορεί να έσπασε και το ρεκόρ Guinness. Αν διεξαγόταν δημοσκόπηση δημοτικότητας θα χτυπούσε κόκκινο έχοντας το πιο μισητό υπουργείο. Καθηγητής αυτός. Καθηγητής και ο Χαρδούβελης. Και είσαι φοιτήτρια του Οικονομικού… Σε ποιανού αίθουσα θα έμπαινες; Αυτονόητη η απάντηση…

Στον αθλητισμό η ανακάλυψη «νέου αίματος» εξιτάρει όσο και η εκτόξευση αδρεναλίνης που σου προκαλεί η επιτάχυνση μιας Καβασάκι ΖΧ10. Κι από την πρώτη στιγμή καταλαβαίνεις αν το «έχουν» ή όχι. Αν το «νέο αίμα θα βράζει» δυνητικά ή αν αποδειχτεί κοινό παλιό κάτουρο. Αν ο νέος διατηρήσει τον αυθορμητισμό του κι αν έχει ταλέντο να το καλλιεργήσει αναδύοντας φρεσκάδα κι όχι μπριγιαντίνη του ‘50. Όχι τσογλανισμό, άλλωστε αυτός δεν είναι ίδιον των πιτσιρικάδων.

Εκπέμπεται και από τους καρεκλοκένταυρους της παλιάς γενιάς. Σε μια επτακομματική βουλή με ισάριθμους προέδρους, τέσσερις πρώην πρωθυπουργούς και έξι πρώην προέδρους, το κοινοβούλιο θυμίζει περισσότερο κέντρο διερχομένων. Αφήστε τόπο στους μικρούς… Κάτι περισσότερο έχουν να πουν.

Όταν ο Σωκράτης Κόκκαλης άφησε – έστω θεωρητικά – πρωτοβουλία στον γιο του Πέτρο Κόκκαλη και όταν ακόμη στον Παναθηναϊκό λειτουργούσε ο Τζίγγερ, είχαμε την πεπλανημένη – όπως αργότερα αποδείχτηκε – αίσθηση, ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο θα άλλαζε. Ο μπαμπάς, αποφάσισε πολύ γρήγορα να ξαναδράσει και ο Τζίγγερ να εγκαταλείψει. Κι εκεί κάπου, οι ελπίδες εξανεμίστηκαν. Κάτι σαν το Κεμάλ του Χατζηδάκι… Επιστρέψαμε στις παλιές καραβάνες. Τον Κομπότη, τον Πανόπουλο, τον κυρ- Σάββα, τους … ποδοσφαιριστάς και τους …διαιτητάς.

Η απογοήτευση είναι συχνή. Αρχίζει να σε λούζει κρύος ιδρώτας, όταν ο πιτσιρικάς με το σκισμένο τζιν, με το πλούσιο βιογραφικό και τις σπουδές στο LSE, ψελλίσει κάτι που θυμίζει περισσότερο συνταγή τσελεμεντέ, ή στη χειρότερη δελτίο Τύπου γενικού γραμματέα Υπουργείου Μεταφορών. Με την ξύλινη γλώσσα βουλευτή της ΕΡΕ. Όπως, ένα αθλητικό κορμί million dollar που λένε και οι Αμερικανοί, αρχίζει να κυνηγά την μπάλα όπως ο βοσκός το γίδι.

Στην Ισπανία ο Πέδρο Σάντσες και ο Πάμπλο Ιγκλέσιας, στην Ιταλία ο Ματέο Ρέντσι και στην Εσθονία ο πιτσιρικάς πρωθυπουργός Ταάβ Ρόιβας είναι οι … Τσίπρες της Ευρώπης. Οσοι φιλοδοξούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους μακριά από τις αγκυλώσεις της αποτυχημένης σημερινής κρατούσας γενιάς που ηγείται στην Ενωση, έχουν ίσως και μια πιθανότητα επιτυχίας, λαμβάνοντας υπόψη την στήριξη εκατομμυρίων συνομηλίκων τους, και, κυρίως, το ότι φέρνουν το νέο και άφθαρτο. Και, πάντως, κερδίζοντας την σημαντικότατη πρώτη εντύπωση…

Άλλωστε η επανάσταση των 60ties με κάτι μαγικά τσογλάνια σαν τους Rolling Stones και τους Beatles δεν ξεκίνησε;

Πόσο ωραίοι είναι οι νέοι;
EVENTS