MENU

Μιλάμε για έρωτες και καψούρες. Μιλάμε για ομάδες τις οποίες είδαμε όταν ήμαστε παιδιά ή και λίγο μεγαλύτεροι και «κολλήσαμε». Τις σκεφτόμασταν συνέχεια, τις είχαμε αφίσα στα δωμάτιά μας, είχαμε… δαγκώσει τη λαμαρίνα. Μας έκαναν να αγαπήσουμε το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, μας έφεραν κοντά στον αθλητισμό. Είναι οι ομάδες – έρωτές μας. 

Μη μας κατακρίνετε ε; Ο έρωτας είναι… τυφλός, το ξέρετε καλά. Βλέπεις μπροστά σου κάτι μαγικό και θολώνεις… Παιδιά στον έρωτα όλα επιτρέπονται! 

Αριάδνη Γερασιμίδου – Αγίου Βαλεντίνου στην… Αγιά Σοφιά! 
14 Φλεβάρη γιορτάζουν οι ερωτευμένοι.
Εμείς γιορτάζουμε κάθε ημέρα περιμένοντας τη γηπεδάρα μας! 
Και σας έχω και αποκλειστικό: πλέον είναι της μόδας τα κιτρινόμαυρα τριαντάφυλλα!
Μην αγοράσετε τίποτε κόκκινα σήμερα και σας πουν και μπανάλ…

Πάνος Γεωργογιάννης - Αγάπη μαδριλένικη και γαλλική καψούρα
Η Ρεάλ του 9ου Champions League με την αδιανόητη γκολάρα του «Ζιζού». Ο Ρομπέρτο Κάρλος σεντράρει και ο «μαέστρος» των Galacticos με ενέργεια βγαλμένη από video game στέλνει την στρογγυλή θεά να αναπαυτεί στο βάθος της εστίας του Χανς Γιόργκ Μπουτ. Κάπου εκεί γεννήθηκε ένας μεγάλος ποδοσφαιρικός «έρωτας» με τον Ζινεντίν Ζιντάν να βρίσκεται πλέον στον πάγκο της «Βασίλισσας», συνεχίζοντας να μας χαρίζει μοναδικές στιγμές όπως η κατάκτηση των τριών συνεχόμενων Champions League και η ιστορία συνεχίζεται...

Γιώργος Ζάκκας -  Η ποδοσφαιρική «καψούρα» ενός... μπασκετικού
Πώς να μην ερωτευτείς την εθνική Ισπανίας του διαστήματος 2008-2012; Οι «φούριας ρόχας» μέσα σε μια τετραετία πήραν δύο Euro και ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, εφάρμοσαν ένα πιο γήινο μοντέλο του «τίκι τάκα» και έφτασαν στην κορυφή του πλανήτη. Ωραία μπάλα, νέες ιδέες, μεγάλες νίκες, τίτλοι και παικταράδες για όλα τα γούστα: Κασίγιας, Ράμος, Ινιέστα, Τσάβι, Τόρες, Βίγια και όχι μόνο! Ομάδα – έρωτας.

Σωτήρης Μήλιος – Ένας έρωτας που γεννήθηκε για ένα δράμα
Τετάρτη του Πάσχα του 1986, 7 Μαΐου θαρρώ. Χωριό. Ξενύχτι σε φιλικό σπίτι, με μπάλα στην τηλεόραση. Τι άλλο μπορεί να ζητά ένας 7χρονος για να νιώσει ευτυχισμένος; Η πρώτη φορά που βλέπω την Μπαρτσελόνα. Η πρώτη φορά που βλέπω και την Στεάουα. Οι μεγάλοι λένε πως όποιος κερδίσει παίρνει το κύπελλο Ευρώπης. Ο θεόρατος Χέλμουτ Ντουκαντάμ με το πελώριο μουστάκι και τα χέρια σαν κουπιά αποκρούει 4 πέναλτι! Από εκείνο το βράδυ «έφαγα», χέρια, πόδια, αγκώνες, γόνατα, άνοιξα κεφάλια, έσπασα μύτες σε τσιμέντα, χωμάτινα γήπεδα, χαλίκια, προσπαθώντας να του μοιάσω. Δεν τα κατάφερα. Ο έρωτας όμως που γεννήθηκε για το δράμα της Μπαρτσελόνα που έχασε το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών της ιστορίας της, με τον πιο οδυνηρό / σαδιστικό τρόπο μέσα στο ίδιο της το σπίτι παραμένει αγιάτρευτος και αναλλοίωτος στον χρόνο.

Θωμάς Μίχος - Πως να μην καψουρευτείς το total football
Τίκι τάκα, τίκι τάκα. Οχι, μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό βρε παιδιά μέρα που είναι. Για την Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρντιόλα η αναφορά. Του ανθρώπου που άλλαξε τα δεδομένα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Που δημιούργησε την ασύλληπτη ομαδάρα του Μέσι, του Τσάβι, του Ινιέστα και των άλλων παιδιών. Στο καλύτερο... τρίγωνο όλων των ετών. Μια ομάδα που όχι απλώς προσέφερε θέαμα, αλλά εισήγαγε κάτι διαφορετικό στο μέχρι τότε ποδόσφαιρο. Το total football. Όσοι (τυχεροί) το ζήσαμε, θα έχουμε να το λέμε. Όσοι πάλι δεν το έζησαν, ας αναζητήσουν τα βίντεο και θα καταλάβουν!

Σταμάτης Μουρελής - Η... Τάξη του '92 και ένας «βασιλικός» έρωτας
Η ποδοσφαιρική μου... καψούρα ήταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ της πενταετίας 1992-1997, η περίοδος του μεγάλου «Κινγκ» Έρικ Καντονά και της «Τάξης του 92» την οποία αποτελούσαν παίκτες όπως οι Γκιγκς, Σκόουλς, Μπέκαμ, Γκάρι και Φιλ Νέβιλ. Από τις κορυφαίες ομάδες όλων των εποχών, αυτή που εδραίωσε την απόλυτη κυριαρχία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στην Αγγλία, κατακτώντας πρωταθλήματα, με... μαέστρο τον εκπληκτικό Γάλλο ποδοσφαιριστή που λειτούργησε ως «δάσκαλος» και στην φοβερή... φουρνιά των ταλέντων της κορυφαίας βρετανικής ομάδας. 

Ελένη Μπούντου – Έρωτας στο… τελευταίο πέναλτι
Η Τσέλσι του Ντρογκμπά. Του ανθρώπου που την ομόρφυνε και την έκανε ακόμη πιο ερωτεύσιμη εκείνο το βράδυ της κατάκτησης του Champions League για τους «μπλε» μέσα στο Μόναχο. Μέσα στην χώρα της Μπάγερν - μέσα στο γήπεδο της! Κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και σε κάθε ποδοσφαιρική λογική. Με βασικές απουσίες και υπηρεσιακό προπονητή. Στην κρίσιμη εκείνη ώρα του τελευταίου πέναλτι, ήταν σαφές πως η ιστορία του χρωστούσε κάτι και τελικά του το χάρισε. «Εάν κάποιος σας πει πως τα όνειρά σας είναι πολύ μεγάλα, απλά πείτε ευχαριστώ και δουλέψτε σκληρότερα και εξυπνότερα για να τα μετατρέψετε σε πραγματικότητα». Μια ολόκληρη κοσμοθεωρία που αποτυπώθηκε στην πράξη και έφερε τους Λονδρέζους στην κορυφή της Ευρώπης.

Θάνος Νικολογιάννης - «Πράσινη» αγάπη
Ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός της σεζόν 2009-10. Η ομάδα  με Σισέ, Καραγκούνη, Κατσουράνη, Λέτο και Σαλπιγγίδη πέταγε φωτιές. Το τριφύλλι έπαιζε ωραία μπάλα και «καθάρισε» το πρωτάθλημα με σχετική ευκολία ενώ έφτασε και στην κατάκτηση του κυπέλλου. Το τρομερό δέσιμο του κόσμου με την ομάδα, το πάθος που έβγαζαν οι παίκτες στο γήπεδο, ήταν αυτά και πολλά άλλα μαζί που έκανα την ομάδα αυτή ξεχωριστή.

Σωκράτης Νίκου – Τriple love
Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός της σεζόν 2008-09. Απ' όπου κι αν το πιάσεις η πιο... ερωτεύσιμη ομάδα που πάτησε ποτέ στα ευρωπαϊκά παρκέ. Yπήρξαν διαχρονικά πολλές ομάδες που είχαν Διαμαντίδη, Σπανούλη, Γιασικεβίτσιους στα γκαρντ, τον «εκτελεστή» Ντρου Νίκολας, τους «δεινόσαυρους» Πέκοβιτς - Μπατίστ στη ρακέτα, τον Αντώνη Φώτση στα ντουζένια του ως εν δυνάμει αρχηγό της Εθνικής Ομάδας και στην άκρη του πάγκου τον Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς; Και το ταμείο στο τέλος έγραψε «Triple Crown». Τόσο ωραία και τόσο απλά.

Άκης Παπαβλασόπουλος – Ο Παναθηναϊκός που «έχτισε» ο Κυράστας 
Για εμένα η ομάδα – έρωτας είναι ο Παναθηναϊκός του Κυράστα της σεζόν 1999-2000. Ήταν μια ομάδα που εκείνη την σεζόν έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, κάτι το οποίο είχε αναγνωριστεί από όλους τότε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το χειροκρότημα των οπαδών του ΠΑΟΚ στην Τούμπα...  

Πηνελόπη Παπαδήμου – Η πρώτη αγάπη και παναθηναϊκή… 
Μεγαλωμένη στου Ζωγράφου μάλλον θα ήταν αφύσικο να υποστηρίξω κάποια άλλη ομάδα. Πρώτη... εικόνα αλλά όχι ακριβής ανάμνηση το πρώτο ευρωπαϊκό στο Παρίσι το 1996. Τότε που όλη η γειτονιά άναβε καπνογόνα. Ο Παναθηναϊκός μπορεί στα μαθητικά μου χρόνια να μην... σάρωνε τους τίτλους στο ποδοσφαιρικό τμήμα αλλά κάθε Τρίτη και Τετάρτη ήταν μία καλή ευκαιρία να πας στο σχολείο με το κεφάλι ψηλά. Η Ευρώπη αποτελούσε τότε ένα καλό αποκούμπι για κάθε Παναθηναϊκό με τα γνωστά πειράγματα στο σχολείο να δίνουν και να παίρνουν. Με τα χρόνια η μεγάλη κάψα μπορεί να έφυγε αλλά η πρώτη αγάπη παραμένει παντοτινή.

Δημήτρης Πετρίδης - Αγάπη χωρίς... δαχτυλίδι
Σκάρτο 1.80, με τα μπασκετικά «τακούνια», και 75 κιλά. Cornrows στο μαλλί. 20κάτι τατουάζ στο κορμί. Εν ολίγοις, μια μισοριξιά από το γκέτο. Δε σου γέμιζε το μάτι, όμως όταν πατούσε στο παρκέ αναλάμβανε η καρδιά, που σύμφωνα με πρόχειρες μετρήσεις ήταν χιλίων λεόντων. 
Μαζί του «τραβούσε» και ολόκληρη τη Φιλαντέλφια- μια ομάδα με ελάχιστο ταλέντο, δηλαδή, που εντελώς... παράλογα έφτασε στους τελικούς του 2001. Απέναντί μας, οι Λέικερς του οδοστρωτήρα Σακ, του αδικοχαμένου παικταρά Κόμπε και του  «Ζεν Μάστερ» Φιλ.
Πήραμε το πρώτο ματς γιατί ο έρωτάς μας έβαλε 48, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε παρελάσεις στην πόλη με τον Ρόκυ να τρέχει κρατώντας την κούπα του πρωταθλητή, όμως μετά η πραγματικότητα μας έπιασε από το λαιμό και μας προσγείωσε βάναυσα στο αφιλόξενο τώρα. 
Δεν πειράζει. Αν έχεις δει τον Άλεν Άιβερσον να παίζει μπάσκετ, τότε είσαι για πάντα ερωτευμένος μαζί του και με τους Σίξερς, κι ας έχεις να πάρεις πρωτάθλημα από την εποχή του χαλκού. 
Καμιά φορά, τα όνειρα είναι πιο σημαντικά από ένα δαχτυλίδι. 
Χρόνια πολλά, αγάπη μου γλυκιά...

Κώστας Πλιάτσικας - «Ροσονέρο» έρωτας
Η δύση της δεκαετίας του '80 πρόσφερε στη Μίλαν ποδοσφαιρική ευτυχία και επιτυχίες με χρώμα... οράνιε. Συγχρόνως, αύξησε το «fan club» των «ροσονέρι» σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Η τριπλέτα Γκούλιτ - Φαν Μπάστεν - Ράικαρντ…κεντούσε στα γήπεδα και κατέκτησε ουκ ολίγες ποδοσφαιρικές καρδιές. Και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε. Ο έρωτας, το χρήμα και ο βήχας και να θέλει κανείς, πολύ απλά δεν κρύβονται....

Βάσω Πρεβεζιάνου - Amores galacticos
Λίγο μετά το μιλένιουμ με... χτύπησε ο μαδριλένικος έρωτας! O Ίκερ Κασίγιας, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Λουίς Φίγκο, ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, ο Ρονάλντο, ο Ζινεντίν Ζιντάν και φυσικά ο... έρωτας των ερώτων, ο εμβληματικός αρχηγός της Ρεάλ, ο Ραούλ. Οι πρώτοι, οι γνήσιοι γκαλάκτικος. Και ο Μακελελέ, φυσικά, και ο Μοριέντες και ο Γκούτι και ο Ελγέρα και ο Σολάρι και ο Σαλγάδο και τι ομαδάρα ήταν εκείνη από το 2000 και για μια πενταετία. Amor amor amοοοor, όπως τραγουδά και ο Χούλιο Ιγλέσιας! 

Γιάννης Σαπουντζάκης – Αγάπη… ανίκητη! 
Έμειναν στην ιστορία ως «Invincibles». Η Άρσεναλ του Αρσεν Βενγκέρ κατέκτησε την Πρέμιερ Λιγκ της περιόδου 2003/04 χωρίς να ηττηθεί. Σε 38 αγωνιστικές οι «gunners» μέτρησαν 26 νίκες και 12 ισοπαλίες. Όσο για τους ποδοσφαιριστές που είχαν τότε στη σύνθεσή τους; Ανρί, Βιεϊρά, Ζιλμπέρτο Σίλβα, Πιρές, Λιούνγκμπερκ και Μπέργκαμπ ήταν μόνο κάποιοι από τους αστέρες που έγραψαν ιστορία.

Μάκης Σταθάτος - Πως είναι η αγάπη στα ολλανδικά; 
Θα μπορούσα να επιλέξω οποιαδήποτε ομάδα του Ατρομήτου ή ακόμα και τους αγαπημένους μου Καβαλίερς, όμως σκέφτομαι το μπούλινγκ που θα υποστώ από τους συναδέλφους μου! Γι αυτό θα πάω σε κάτι πιο κλασικό γυρίζοντας λίγο το χρόνο πίσω, στα παιδικά μου χρόνια και στην ομάδα που με σημάδεψε. Ήταν η Μίλαν των τριών Ολλανδών (Γκούλιτ, Φαν Μπάστεν, Ράικαρντ) που με έκανε να ερωτευτώ κεραυνοβόλα την μπαλίτσα, αλλά και τους «ροσονέρι». Είναι η ομάδα που ξέφυγε από τα ιταλικά στάνταρ, έγινε παγκοσμίως αποδεκτή, διέλυσε κάθε ποδοσφαιρική λογική στα τέλη των 80's και ως τα μέσα περίπου των 90's.

Χρήστος Σταθόπουλος - Κόκκινο, το χρώμα του έρωτα
Σούνες (με Μπομπ Πέισλι πρωταθλητριών το ’81 οι πρώτες σκόρπιες αναμνήσεις), Γκρόμπελαρ, Νταλγκλίς, Ρας (η τέταρτη κορυφαία ευρωπαϊκή κούπα το 1984). Κατακόκκινη φανέλα, σχεδόν μια δεκαετία -από τα μέσα του ’70- στην κορυφή  και το ένα πρωτάθλημα Αγγλίας μετά το άλλο εκεί πίσω στα ‘80s. Τhis is Liverpool κύριοι, η πρώτη, παντοτινή και αξεπέραστη καψούρα. Και όπως έχω γράψει εδώ στο SDNA, μετά τα τελευταία "αυτιά" στη Μαδρίτη, η μεγαλύτερη ομάδα της ποδοσφαιρικής ιστορίας.

Χρήστος Τσάλτας - Έρωτας σε μεγάλα... σαλόνια 
Ο Απόλλων Πατρών της διετίας 2002-04. Εκείνα τα δύο χρόνια ήταν πολύ ιδιαίτερα. Το τέλος στα άγονα χρόνια της Α2 (2002-03) και η μεγάλη επιστροφή στα «σαλόνια» (2003-04). Κάθε φίλος του μπάσκετ από την Πάτρα έχει ιστορίες και ιστορίες να διηγηθεί με τον Απόλλωνα Πάτρας. Έτσι κι εμείς, που μεγαλώσαμε στο «Δ.Τόφαλος» και στο κλειστό της Περιβόλας, εκεί που έπαιζε ο Απόλλων. Το δέσιμο τότε ήταν τρομερό με παίκτες όπως ο Νίκος Αργυρόπουλος, ο Νίκος Μπάρλος, ο Νίκος Πέττας και στη συνέχεια ο «τρελός» Ντόνταε Τζόουνς, ο Τζαμέλ Τόμας που έφεραν... μαγεία στην Πάτρα. Ωραία -μπασκετικά- χρόνια.

Χρήστος Φασούλας - Δεν υπάρχει «μονογαμία» σ’ αυτά τα πράγματα…
Συνήθως εκνευρίζομαι όταν με ρωτάνε να ξεχωρίσω ένα αγαπημένο βιβλίο, ένα αγαπημένο τραγούδι, μια αγαπημένη ταινία. Το ίδιο ισχύει και για τις ομάδες. Δεν υπάρχει «μονογαμία» σ’ αυτά τα πράγματα. Αλλά κάτι πρέπει να γράψω -λόγω της ημέρας. Κι έτσι θα γράψω την ομάδα στην οποία πήγε κατευθείαν το μυαλό μου μόλις έλαβα το σχετικό μέιλ – παραγγελιά του αρχισυντάκτη.
Ο νους μου, λοιπόν, πήγε κατευθείαν στη διετία 1984-86. Πήγε στον Ζάετς, στον Ρότσα, στον Σαραβάκο. Στην πορεία στους «4» στο Πρωταθλητριών. Και στην τεσσάρα στον Ολυμπιακό στον τελικό του Κυπέλλου.
Παναθηναϊκός, φυσικά. Τι άλλο;

Γιώργος Φραδελάκης - Έρωτας με τη Μπάρτσα του «Ρόνι»
Δεν ήταν το «σβήσιμο του τσιγάρου» μέσα στο «Στάμφορντ Μπριτζ». Δεν ήταν οι δύο απίθανες κούρσες μέσα στο «Μπερναμπέου», στο... φτωχό με 0-3 της Μπαρτσελόνα που ανάγκασε τους φίλους της Ρεάλ να του χαρίσουν ένα μοναδικό standing ovation. Δεν ήταν ούτε το μυθικό ψαλιδάκι εναντίον της Οσασούνα με περιστροφή του εαυτού του κι εκτέλεση στην κίνηση. Ήταν όλα αυτά και... αμέτρητες ακόμα στιγμές που μας χάρισε η Μπάρτσα του κορυφαίου βιρτουόζου που εμφανίστηκε ποτέ στο ποδόσφαιρο. Του ανθρώπου που άλλαξε τη σύγχρονη ιστορία της. Του μοναδικού Ροναλντίνιο!

Eιρήνη Φράσκου - Αήττητη αγαπημένη 
Η Εθνική ομάδα Εφήβων που κατέκτησε το Ευρωμπάσκετ το 2008 στον Πύργο Ηλείας και μάλιστα αήττητη, δεν θα μπορούσε να μην έχει μια... ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Τότε είχαν «λάμψει» όλα τα ταλέντα που θαύμαζα εκείνη την εποχή ως παίκτρια και ως φίλη του αθλήματος και που μετέπειτα έκαναν μια αξιόλογη καριέρα. Σλούκας, Παππάς, Κασελάκης, Παπαντωνίου, Κατσίβελης, Παπανικολάου, Μάντζαρης συνέθεταν ένα σύνολο που τα είχε... όλα! Στις 3 Αυγούστου του 2008, είχαμε ξεκινήσει από τη Θεσσαλονίκη για το «Γιώργος Βασιλακόπουλος» του Πύργου και τελικά αποζημιωθήκαμε για το πολύωρο ταξίδι μας, αφού είδαμε την Εθνική Εφήβων να κατακτά για πρώτη φορά στην ιστορία της ένα χρυσό μετάλλιο. Μια διάκριση που σήμαινε και το ξεκίνημα μια επιτυχημένης επαγγελματικής καριέρας για κάποια από αυτά τα - 18χρονα τότε- παιδιά.


 

Valentine's Day: Οι μεγάλες αγάπες του SDNA...
EVENTS