MENU

Η αλήθεια είναι πως η ΖΑΚΣΑ είναι μια σχετικά νέα δύναμη του πολωνικού βόλεϊ. Αν σκεφτεί κανείς πως ιδρύθηκε το 1994 και το 1998 κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα δε χρειάζεται να ψάξουμε τις επιτυχίες της στο μακρινό παρελθόν. Για δύο δεκαετίες έκανε μεγάλα και ηχηρά βήματα καθώς ήταν μόνιμη διεκδικήτρια των εγχώριων τίτλων ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που η παρουσία της στο CEV Champions League έφτανε σχεδόν μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Ούτως ή άλλως οι Πολωνοί έχουν από μόνοι τους μεγάλη δυναμική στο άθλημα και αυτό της έδινε βαρύτητα. Ωστόσο τόσο στο ιταλικό όσο και στο ρωσικό πρωτάθλημα βλέπαμε τα τελευταία χρόνια πολύ υψηλά μπάτζετ και τους μεγαλύτερους αστέρες του αθλήματος να τριγυρίζουν σε ομάδες από αυτές τις χώρες. Χουαντορένα, Λεόν, Ζάιτσεφ, Μιχαΐλοφ, Ενγκαπέ ήταν κάποιοι από τους παίκτες που στελέχωναν τις κορυφαίες ιταλικές και ρωσικές ομάδες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι από το 2012 ως το 2018 το μεγαλύτερο τρόπαιο του ευρωπαϊκού βόλεϊ κατέληγε σε ρωσικές ομάδες (με τη Ζενίτ Καζάν να πετυχαίνει τέσσερις συνεχόμενες κατακτήσεις) ενώ από το 2010 και μετά μόλις δύο φορές δεν είχαμε ρωσοϊταλικό τελικό καθώς το 2012 η ΣΚΡΑ και το 2014 η Χάλκμπανκ «χάλασαν» την παράδοση.

Η ραγδαία βελτίωση για την ΖΑΚΣΑ ήρθε παρέα με τον Νίκολα Γκρίμπιτς. Ο πολύ έμπειρος και έξυπνος Σέρβος προπονητής έδωσε την ώθηση στη ΖΑΚΣΑ ώστε να φτάσει πιο ψηλά. Μπορεί στην πρώτη του χρονιά στην ομάδα να ήρθε ο αποκλεισμός στους προημιτελικούς του Champions League, ακόμα και αν η πανδημία διέκοψε τη διοργάνωση οριστικά, αλλά μπήκαν οι βάσεις για τη συνέχεια. Ο Γκρίμπιτς δεν έψαξε τις ηχηρές και πανάκριβες μεταγραφές των σταρ του αθλήματος αλλά βασίστηκε στο ούτως ή άλλως πλούσιο πολωνικό υλικό.

Η επιστροφή του Σεμένιουκ στη ΖΑΚΣΑ αλλά κυρίως ο ηγετικός ρόλος που έδωσε στον Σλίβκα άλλαξαν την ιστορία της ομάδας. Ο Σλίβκα αποδεικνύεται ένας ακραίος που μπορεί να κάνει τα πάντα στον αγωνιστικό χώρο και μάλιστα πολύ καλά και στα δύσκολα μπορεί να πάρει την ομάδα πάνω του. Ωστόσο το βασικό στοιχείο που πέρασε ο Γκρίμπιτς στη ΖΑΚΣΑ ήταν η ισορροπία και οι ρόλοι. Άπαντες είναι σε θέση να προσφέρουν τα μέγιστα χωρίς κανένας να αποτελεί τον μεγάλο αστέρα.

Η ΖΑΚΣΑ του Γκρίμπιτς κατέκτησε τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης πέρυσι στη Βερόνα κόντρα στην Τρεντίνο και φέτος το ξανάκανε. Με τον Γκεόργκε Κρέτου πλέον ως προπονητή συνέχισε στην ίδια λογική. Ο Κρέτου είναι καλός γνώστης του πολωνικού βόλεϊ και έφτασε στην κατάκτηση του Champions League με μια ομάδα που απαρτίζονταν σχεδόν απόλυτα από Πολωνούς. Με εξαίρεση τους Αμερικανούς Σότσι και Σμιθ όλοι οι υπόλοιποι ήταν γηγενείς. Η προσθήκη του λίμπερο Έρικ Σότσι ήταν μια πολύ κομβική κίνηση που έδωσε μεγάλη σιγουριά στο αμυντικό κομμάτι της ομάδας και έμοιαζε με το κομμάτι που συμπλήρωσε την τελειότητα.

Το μοντέλο της ΖΑΚΣΑ δούλεψε με απόλυτη επιτυχία και αυτό φαίνεται και στο αποτέλεσμα αλλά και στο θέαμα καθώς ήταν ξεκάθαρα ανώτερη της πανίσχυρης και ιδιαίτερα εύπορης Τρεντίνο. Η Πολωνία είναι όπως και να ‘χει μια χώρα που παράγει μεγάλα ταλέντα στο άθλημα και αυτό φαίνεται στις διοργανώσεις των εθνικών ομάδων, ακόμα και με την προσθήκη του νατουραλιζέ Λεόν. Το παράδειγμα αυτό δείχνει το πως μια ομάδα μπορεί να φτάσει την κορυφή και να διατηρηθεί εκεί λειτουργόντας υποδειγματικά στο οργανωτικό κομμάτι καθώς και στη διαχείριση του δυναμικού της κάτι που ομάδες όπως η Περούτζια, που ούτε φέτος κατάφερε την υπέρβαση, η Τρεντίνο, η Τσιβιτανόβα και πολλές άλλες θα πρέπει να αναλογιστούν πολύ σοβαρά.

Το χτίσιμο της αυτοκρατορίας της ΖΑΚΣΑ
EVENTS