MENU

Το τριφύλλι σε επίπεδο ερασιτέχνη εκείνη την εποχή φυτοζωούσε. Το βόλεϊ γυναικών δεν υπήρχε πουθενά, το πόλο δήλωσε συμμετοχή στην Α2, ενώ το μπάσκετ γυναικών έπαιζε με ομάδα νεανίδων με αποτέλεσμα να πέσει κατηγορία στο τέλος της περιόδου εκείνης.

«Να βγει αυτή η χρονιά και μετά κάτι μπορεί να γίνει». Μία πρόταση που έμοιαζε σα μία συλλογική προσευχή. Όχι δε μπορούσε να πέσει αυτή η ομάδα ρε γαμώτο. Είχε κάτι που δεν είχαν πολλές. Είχε ψυχή μαχητική. Εκείνη μίλησε στο εντός έδρας ματς με τον ΠΑΟΚ και έδωσε μία ανέλπιστη νίκη με 3-2 σετ. Εκείνη μίλησε εκείνο το απόγευμα στο Αιγίνιο. Νίκη με 3-1 σετ, η χρονιά βγήκε, το άγνωστο περίμενε και η προσευχή έγινε πια σχεδόν σαν προσταγή.

Το «κάτι» τελικά είχε το πρόσωπο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου που ανέλαβε να βγει μπροστά στον ερασιτέχνη Παναθηναϊκό. Η κατάσταση σουλουπώθηκε, οι ομάδες έγιναν ανταγωνιστικές, η ελπίδα επανήλθει.

Βλέποντας τον Σωτήρη Πανταλέοντα να σηκώνει το τρόπαιο του Λιγκ Καπ δεν μπορεί το μυαλό να μην πάει σε εκείνο το απόγευμα στο Αιγίνιο. Το πιο δύσκολο απόγευμα των τελευταίων χρόνων. Ο Παναθηναϊκός 22 μήνες μετά επέστρεψε όχι απλά στα υψηλά στρώματα του ελληνικού βόλεϊ αλλά και στις κατακτήσεις τροπαίων.

Δέκα χρόνια πέρασαν από το τελευταίο κύπελλο και πάλι κόντρα στον Ολυμπιακό. Και τότε αρχηγός ήταν ο Πανταλέων, ο συνδετικός κρίκος εκείνης της εποχής με τη σημερινή ομάδα. Ο φάρος, η κολόνα και ο απόλυτος αρχηγός αυτής της ομάδας που έχει ήδη έτοιμη την επόμενή της μέρα. Ο Χαράλαμπος Ανδρεόπουλος με ωριμότητα 30άρη πήρε κρίσιμους πόντους, έβγαλε σπουδαίες άμυνες ενώ το σπουδαιότερο όλων ήταν οι νηφάλιες δηλώσεις που έκανε μετά το τέλος του αγώνα. Ήταν 9 ετών όταν ο Παναθηναϊκός έπαιρνε το τελευταίο τρόπαιο στο βόλεϊ... 

«Αυτή η κατάκτηση να είναι η σπίθα που θα ανάψει τη φωτιά για τον Παναθηναϊκό» είπε ο μεγάλος... μικρός του Παναθηναϊκού στην κάμερα της ΕΡΤ. Οι παλμοί βαρούσαν κόκκινο αλλά ο ίδιος ψύχραιμος και χωρίς μεγάλα λόγια. Ήταν άλλωστε ένας από εκείνους που έδωσε εκείνο το ματς στο Αιγίνιο. Εκείνη η σεζόν μας σύστησε τον 16χρονο τότε ακραίο. Με το 13 στην πλάτη ο Χαράλαμπος ζούσε κάθε πόντο, πανηγύριζε κάθε στιγμή.

Η αγκαλιά στον πατέρα του μετά τον πρώτο τελικό στο Ρέντη ήταν η πλήρης αποτύπωση της εξιλέωσης. Ο Δημήτρης Ανδρεόπουλος ήταν εκείνος που κράτησε την ομάδα όρθια τις δύσκολες στιγμές. Πιο Παναθηναϊκός από τους Παναθηναϊκούς ο πρώην πασαδόρος ξέρει από πρώτο χέρι ότι το τριφύλλι είναι ομάδα που πρέπει να διεκδικεί και πάλι τίτλους.

Ο Παναθηναϊκός έγινε και πάλι ελκυστικός για τους παίκτες, για τους οπαδούς του και τον κόσμο του βόλεϊ. Την έχει ανάγκη και το ελληνικό βόλεϊ την επιστροφή του Παναθηναϊκού στην κατάκτηση των τίτλων. Το άθλημα που έγινε υπόθεση δύο ομάδων πλέον αποκτά και τρίτο πόλο που έρχεται με φόρα.

Φάνηκε και από τους δύο τελικούς που είδαμε στο Λιγκ Καπ. Παίχτηκαν 11 συνολικά σετ και μακάρι να παίζονταν άλλα τόσα. Πολλή τακτική με τον Δημήτρη Ανδρεόπουλο να κάνει κίνηση ματ στο πρώτο ματς με το δίδυμο Τσάτσιτς – Ράπτη από το τρίτο σετ και μετά και τον Φερνάντο Μουνιόθ να κάνει με τη σειρά του αλλαγή που έφερε τούμπα τον δεύτερο τελικό με Κουμεντάκη, Ανδρεάδη.

Το μόνο σίγουρο ότι τη φετινή σεζόν θα γίνουν μεγάλες μάχες στα πλέι οφ. Με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΠΑΟΚ αλλά και Φοίνικα, Κηφισιά που δεν πρέπει να υποτιμηθούν από κανέναν είναι δεδομένο ότι η φετινή τελική φάση θα είναι πιο ενδιαφέρουσα από ποτέ.

Όλα αυτά ενώ έχουν περάσει μόλις 22 μήνες από εκείνο το ματς στο Αιγίνιο. Το τελευταίο της πιο σκοτεινής περιόδου της ομάδας βόλεϊ του Παναθηναϊκού.

Το βόλεϊ είχε ανάγκη τον Παναθηναϊκό...
EVENTS