Ο νοικοκύρης, τα εν οίκω και τα ενδήμω και η υποτίμηση της προσπάθειας

Αυτό που δεν κατάφερε η εθνική ομάδα των γυναικών ωστόσο είναι να ενώσει το κοινό και να κερδίσει την ταμπέλα της "αγαπημένης". Ας μη γελιόμαστε όμως. Είναι αδύνατο σε αυτά τα μέρα να κερδίσει κάποια ομάδα τον τίτλο της επίσημης αγαπημένης όταν υπάρχει η εθνική ομάδα μπάσκετ αλλά ακόμα και οι εθνικές ομάδες πόλο που μονίμως πρωταγωνιστούν σε κάθε μεγάλη διοργάνωση. Παρόλα αυτά αν θέλουμε να κοιτάξουμε την πραγματικότητα στα μάτια η εθνική ομάδα βόλεϊ των γυναικών έχει καταφέρει υπερβάσεις χωρίς να τις χαριστεί απολύτως τίποτα.
Θα έλεγε κανείς πως η πρόκριση ήρθε επειδή οι ομάδες αυξήθηκαν από 24 σε 32. Αυτό, βέβαια, δεν σου εξασφαλίζει από μόνο του μια πρόκρισή και χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου που για 10 χρόνια δεν έχει καταφέρει να αξιοποιήσει το αντίστοιχο δεδομένο στα Euro που πραγματοποιήθηκαν. Για να μείνουμε στα του βόλεϊ, όμως, αυτή η πρόκριση είναι η κορυφή της διαδρομής, μιας διαδρομής που ξεκίνησε από τις εθνικές ομάδες της περασμένης δεκαετίας με παίκτριες όπως η Παπαφωτίου, η Χριστοδούλου, η Γιώτα, η Μερτέκη, η Χαντάβα, η Ρόγκα και πολλές ακόμα και που η δικιά τους γενιά οδήγησε στην πρόκριση στο Ευρωπαϊκό του 2019.
Εκεί άλλαξε το τσιπάκι της εθνικής και η επόμενη γενιά πήρε αυτό το... δώρο και τουλάχιστον το συντήρισε. Η σημερινή εθνική ομάδα έχει συνδετικούς κρίκους με εκείνη την εθνική ομάδα και αυτές είναι η Λαμπρούση, η Στράντζαλη και η Αρτακιανού που έζησαν όλη τη διαδρομή αυτών των χρόνων. Ενδεχομένως άξιζε να μπει σε αυτό το γκρουπ και η Βασιλαντωνάκη ακόμα και αν απουσίασε από το 2019 μέχρι και φέτος, ακόμα και αν τελικά δε βρεθεί στην Ταϊλάνδη λόγω του τραυματισμού της.
Τα κορίτσια που βρίσκονται στην εθνική ομάδα φέτος αλλά και γενικότερα από το 2023 και έχουν φτιάξει αυτό το σύνολο έχουν δεχτεί κριτική, έχουν εξελιχθεί άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο αλλά αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς είναι αυτές που μας έφεραν την πρόκριση. Με την Καρακάση να κουβαλάει σε μεγάλο βαθμό το ρόλο της πασαδόρου από το ματς της Αυστρίας και μετά, με τη Μπάκα να έχει μετατραπεί από ακραία που συμπλήρωνε το ρόστερ του 2023 σε απόλυτα ενεργό μέλος, με την Ανθούλη να είναι ένα δυνατό όπλο της εθνικής, με τη Μπακοδήμου να παίζει συνεχώς στα όριά της, με τις κεντρικές να παλεύουν με τον εαυτό τους και με τον εσωτερικό ανταγωνισμό, με τις Ξανθοπούλου, Αντωνακάκη αλλά ακόμα και τη Μπελιά πέρυσι να δίνουν ότι περισσότερο μπορούν. Αυτές και άλλες τόσες ήταν απόλυτα συνεπείς αυτή τη διετία κατακτώντας μία ακόμα πρόκριση σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (αήττητες και χωρίς χαμένο σετ σε τρία παιχνίδια) και πιάνοντας από τα μαλλιά την ευκαιρία που τους δώθηκε για μια ιστορική πρόκριση στο Παγκόσμιο.
Στο τώρα λοιπόν, η Ελλάδα έχει ακόμα μια αγωνιστική υποχρέωση πριν αναχωρήσει για Ταϊλάνδη αλλά ουκ ολίγα προβλήματα. Μπορεί το ταξίδι στα Σκόπια να ήταν ιδανικό ώστε ο Οικονόμου να ξεκουράσει πολύτιμες μονάδες όπως η Κωνσταντινίδου και η Στράντζαλη αλλά είχε και τον "πονοκέφαλο" να διαχειριστεί τραυματισμούς που... πονάνε. Η Χατζηευστρατιάδου προέρχεται από πολύ καλή διετία αλλά το τραυματισμένο χέρι της δεν της έχει επιτρέψει ακόμα να παίζει σε φιλικό ή επίσημο παιχνίδι αυτό το καλοκαίρι ενώ και η Τερζόγλου κάνει αγώνα δρόμου για να προλάβει. Και φυσικά η απουσία της Βασιλαντωνάκη στερεί ένα πολύτιμο εργαλείο στον Οικονόμου. Επιπλέον μικροτραυματισμοί υπάρχουν αλλά είναι διαχειρίσιμοι ωστόσο δυσκολεύουν το έργο του επιτελείου.
Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι αυτή η εθνική ομάδα δε θα κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Αυτό δε τη μετατρέπει σε ομάδα για... πέταμα όμως και φυσικά ούτε για ομάδα για απαξίωση. Μπορεί να μη μιλάμε για την πιο ταλαντούχα ομάδα όλων των εποχών αλλά το ζητούμενο είναι να καταφέρει να αγγίξει το ταβάνι της και αυτό είναι εφικτό. Είναι εφικτό και αν γίνει θα είναι ικανό να φέρει είτε κάποια νίκη είτε και κάτι περισσότερο αλλά αυτό θα φανεί στο γήπεδο. Εξάλλου, για να το πούμε και λαϊκά, αυτή η στάνη τέτοιο γάλα βγάζει, δεν υπάρχει κάποια Χάακ ή Εγκόνου που να έχουμε στη διάθεσή μας ως ελληνικό βόλεϊ και να απουσιάζει από την εθνική ομάδα. Αυτές που αξίζουν, μπορούν και θέλουν είναι όλες παρούσες.
Αυτή η ομάδα έχει περάσει από κύμματα και έχει αντιμετωπίσει εμπόδια στη διαδρομή της. Δε χρειάζεται επιπλέον εμπόδια αλλά στήριξη και ας φτάσει μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει. Όλες οι αθλήτριες αλλά και το προπονητικό επιτελείο έχουν ανέβει ένα βουνό σε αυτή τη διαδρομή και με τα δεδομένα που είχαν δεν τα πήγαν καθόλου άσχημα. Το γκάζι και το φρένο το πατάνε ο προπονητές και οι συνεργάτες του που ξέρουν τα εν οίκω πολύ καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους που βλέπουν απλά μια εικόνα ή ένα screenshot. Ας δώσουμε την αγάπη και τη στήριξή μας στον μέγιστο βαθμό λοιπόν γιατί αυτό το ταξίδι προς την Ταϊλάνδη ήταν ένα ταξίδι που άρχισε πολλά χρόνια πριν και που το περιμέναμε καρτερικά μέχρι να φτάσει η στιγμή να το δούμε να γίνετε.