MENU

Όταν ο Ψάρρας ανέλαβε τον Μίλωνα η ομάδα της Νέας Σμύρνης μόλις είχε επιστρέψει στη Volley League και είχε ως πρώτο στόχο να παραμείνει εκεί. Τέσσερα χρόνια μετά όχι μόνο έχει καθιερωθεί στην τετράδα του πρωταθλήματος αλλά έφτασε μέχρι τους προημιτελικούς του CEV Cup.

Καμιά φορά εστιάζουμε σε νούμερα και επιτυχίες αλλά το κατόρθωμα του Ψάρρα στον πάγκο του Μίλωνα δεν έχει να κάνει μόνο με νίκες, προκρίσεις και Final 4 Κυπέλλου. Η ομάδα έχει αναδείξει κάποιους από τους πιο ταλαντούχους αθλητές της νέας γενιάς, έχει ανακαλύψει ικανότατους ξένους χωρίς να ξοδέψει καράβια με χρήματα και κυρίως έχει αγκαλιαστεί από τον κόσμο της Νέας Σμύρνης και κυρίως από νεαρούς φίλους του αθλήματος. Είναι βασικό πως ο Μίλωνας δεν έκανε πορεία πυροτεχνήματος αλλά ανέβηκε ένα ένα τα σκαλιά. Αυτό δείχνει πως το πλάνο του Ψάρρα δεν ήταν βραχυπρόθεσμο αλλά είχε στο μυαλό του ένα μοντέλο ομάδας που πατάει γερά στα πόδια της.

Ο Έλληνας κόουτς, στο πέρασμα των χρόνων, εμπιστεύτηκε ταλέντα που σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να περίμεναν αρκετά για να γίνουν βασικοί σε συγκεκριμένα παιχνίδια. Ο Σπύρος Χανδρινός, αργότερα ο Άρης Χανδρινός, μετέπειτα ο Αλέξανδρος Νανόπουλος και ο Δημήτρης Θεοδόσης κατάφεραν πριν τα 20 τους χρόνια να γίνουν βασικά γρανάζια αυτής της ομάδας. Αυτό είναι η απόλυτη απάντηση σε όσους θεωρούν πως το ελληνικό βόλεϊ στερεύει από ταλέντα. Τα ταλέντα δε σταμάτησαν ποτέ να παράγονται αλλά χρειάζονται σωστή διαχείριση και ο Ψάρρας έχει δείξει πως ξέρει πως να μετατρέπει ένα ταλέντο σε παίκτη έτοιμο να σηκώσει το βάρος ακόμα και σε κρίσιμα παιχνίδια.

Αν δεν έφερνε επιτυχίες και δεν ανέβαινε σκαλοπάτια ο Μίλωνας τότε θα υπήρχε η ίδια αντιμετώπιση προς τον Ψάρρα; Ίσως και όχι αλλά είναι γεγονός πως ο Γρεβενιώτης πρώην πασαδόρος δεν έταξε τρόπαια και διακρίσεις όταν πρωτοβρέθηκε στη Νέα Σμύρνη. Υποσχέθηκε μια ομάδα που συνεχώς θα βελτιώνεται και που θα αναδεικνύει τους πρωταγωνιστές του αύριο και αυτό έκανε. Οπότε αυτή η «συνταγή» φαίνεται πως αποδίδει. Φυσικά κάθε… μαγαζί έχει άλλες απαιτήσεις. Αυτό το πλάνο είναι δύσκολο να εφαρμοστεί σε ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός ή ο Ολυμπιακός όπου ένα μεγάλο «πρέπει» περιβάλει τις ομάδες. Στο Μίλωνα το «πρέπει» είχε να κάνει με την παραμονή στην κατηγορία για αρχή και όσο αυτό έμοιαζε με… εύκολη πίστα τότε η όρεξη άνοιγε περισσότερο.

Οι απαιτήσεις σίγουρα μεγαλώνουν όταν μια ομάδα φτάνει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στα ημιτελικά του πρωταθλήματος και στο Final 4 του Κυπέλλου πόσω μάλλον όταν αυτό συνοδεύεται με ευρωπαϊκή διάκριση. Αν κάνουμε έναν παραλληλισμό με τον Φοίνικα Σύρου, μια ομάδα με υψηλά μπάτζετ για χρόνια που έβαλε αρκετές φορές ως στόχο την κατάκτηση του πρωταθλήματος αλλά κατάφερε μόλις δύο League Cup σε μια δεκαετία, είναι φανερό πως μια τέτοιου είδους υπέρβαση από της ομάδα της Νέας Σμύρνης είναι δύσκολη. Ποτέ μη λες ποτέ στον αθλητισμό, όμως, καθώς το μεγαλύτερο κέρδος του Μίλωνα εδώ και χρόνια είναι η σταθερότητα. Και αυτό το οφείλει πάνω από όλα στον προπονητή του και τις επιλογές του.

Η δικαίωση του Ψάρρα