MENU

Ήταν 1η Αυγούστου του 1976. Στην «Πράσινη Κόλαση» του Νίρμπουργκρινγκ ο Αυστριακός δεν έχασε τη ζωή του, αλλά κέρδισε άλλη μία.

Η διαδρομή ήταν πολύ επικίνδυνη, η πίστα περνούσε μέσα από το βουνό, είχε 177 στροφές όπου μέσα σε περίπου μισό αιώνα είχαν καταγραφεί 130 θάνατοι οδηγών!

Στη διάρκεια των κατατακτήριων δοκιμών ο Λάουντα ζήτησε από τους άλλους οδηγούς να ενώσουν τις φωνές τους και να ζητήσουν την αναβολή του αγώνα καθώς τα μέτρα ασφαλείας δεν ήταν επαρκή.

Ο μεγάλος αντίπαλος toy, ο Βρετανός Τζέιμς Χαντ με τη McLaren, ψήφισε υπέρ της διεξαγωγής του αγώνα. Εξασφάλισε την πολ ποζίσιον, αν και δεν έκρυψε πως φοβόταν, λέγοντας «χαίρομαι που βλέπω τη γραμμή τερματισμού σε κάθε γύρο».

Κι έτσι, ο αγώνας έγινε κανονικά. Στον δεύτερο γύρο, στο άλμα της Νίρμπουργκρινγκ, στο σημείο Μπέργκβεργκ, ο Λάουντα έχασε τον έλεγχο του μονοθέσιού του και χτύπησε στις μπαριέρες με 193 χιλιόμετρα την ώρα.

Η Φεράρι του Αυστριακού τινάχτηκε στον αέρα και τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο Λάουντα έμεινε παγιδευμένος για 55 δευτερόλεπτα.

Η φωτιά πέρασε το κράνος και το προστατευτικό, το πρόσωπο του είχε καεί. Απεγκλωβίστηκε χωρίς να έχει τις αισθήσεις του και μεταφέρθηκε σε ειδική κλινική στο Μάνχαϊμ. Είχε σοβαρά εγκαύματα στο κεφάλι και στους καρπούς, μέρος από το αυτί του αποκολλήθηκε και υπέστη κατάγματα σε πλευρά, στην κλείδα και στα ζυγωματικά.

Κινδύνευσε η ζωή του καθώς είχε εισπνεύσει τοξικά αέρια από τα καύσιμα. Οι γιατροί δεν του έδιναν πολλές ελπίδες.

«Έχει υποστεί εγκαύματα πρώτου έως τρίτου βαθμού τόσο στο κεφάλι, όσο και στους καρπούς, έχει πολλαπλά κατάγματα στα πλευρά, ενώ έχει σπάσει η κλείδα και τα ζυγωματικά του» είπαν στους δικούς του.

Την τρίτη ημέρα μετά το ατύχημα, στο νοσοκομείο εμφανίστηκε ένας ιερέας. Είχε πάει εκεί καθώς όλα έδειχναν πως η κλεψύδρα της ζωής του Λάουντα άδειαζε. «Τον άκουγα να μιλάει λατινικά. Ο ιερέας δεν λέει τίποτα καλό, ούτε την πιθανότητα να γίνω καλύτερα. Ήθελα να του φωνάξω "σταμάτησε, θα το μετανιώνεις μια ζωή. Δεν θα πεθάνω"».

Ο αγώνας συνεχίστηκε κανονικά. «Θέλω να γίνει καλά ο Λάουντα και να επιστρέψει στην πίστα. Το τελευταίο που θέλω είναι να γίνω παγκόσμιος πρωταθλητής με εκείνον να με βλέπει από την τηλεόραση, καθηλωμένος σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι» δήλωσε ο Χαντ.

Κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, κατάφερε να αναρρώσει και σε έξι μόλις εβδομάδες επέστρεψε στους αγώνες, λαμβάνοντας μέρος στο ιταλικό γκραν πρι και κατακτώντας την τέταρτη θέση. Τα σημάδια του τραυματισμού του και των υποχρεωτικών πλαστικών επεμβάσεων στις οποίες υπεβλήθη μετά το ατύχημα ήταν εμφανή.

Ο ίδιος είχε πει πολλές φορές πως, ενώ θα μπορούσε να διορθώσει περισσότερο την αισθητική του προσώπου του, δεν το έκανε ποτέ έτσι ώστε να αποτελεί ζωντανό παράδειγμα των κινδύνων που διατρέχουν οι οδηγοί της Φόρμουλα 1.

«Δεν έχω αναμνήσεις από τον πόνο, μόνο από τον φόβο του θανάτου. Τον ένιωθα να πλησιάζει και προσπάθησα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Το θυμάμαι ακόμα αλλά ο πόνος, ήταν δευτερεύουσας σημασίας εκείνη τη στιγμή. Δεν έσπασα τίποτα, έχασα μόνο το αυτί μου που ήταν πεσμένο στην άσφαλτο. Αλλά μπορείς να ζήσεις και να ακούς πολύ καλά και χωρίς αυτί. Φυσικά, ο κόσμος κάνει πλάκες σχετικά, αλλά το σημαντικό είναι να συμβιβαστείς με αυτό γιατί αν δεν το κάνεις και κάποιος κοροϊδέψει την εμφάνισή σου, θα σε πειράξει.

Σκέφτομαι μόνο τις εικόνες που έχουν δει όλοι επειδή έχω στο μυαλό μου μόνο όσα έχω δει από την τηλεόραση, αλλά καμία ανάμνηση από το ατύχημα. Ξέρω ότι έπεσα στις μπαριέρες κι έπειτα κατέληξα στην μέση της πίστας. Αν οι άλλοι οδηγοί, δεν είχαν έρθει να με βοηθήσουν, δεν θα είχα επιβιώσει. Διότι, ενώ είχα μείνει μέσα στο μονοθέσιο για 55 δευτερόλεπτα με τη θερμοκρασία στους 800 βαθμούς, με έβγαλαν την τελευταία στιγμή και αυτό με έσωσε. Εξέπληξα τον εαυτό μου γιατί κοιτούσα συνεχώς το χέρι μου που προφανώς πονούσε. Ο σερ Τζον Γουότσον κρατούσε το κεφάλι μου και τον ρώτησα πώς ήταν το πρόσωπό μου.

Όπως και πριν, μου απάντησε, κάτι που φυσικά δεν ήταν αλήθεια. Ένα ή δυο δευτερόλεπτα παραπάνω και θα ήμουν νεκρός» ήταν τα λόγια του περιγράφοντας πως γλίτωσε από την κόλαση.

Γνωστός για το βιτριολικό χιούμορ του όταν κάποια στιγμή επέστρεψε στο Νίρμπουργκρινγκ έκανε πως έψαχνε κάτι. Λίγο αργότερα εξήγησε... «Είχα χάσει ένα αυτί εδώ πριν μερικά χρόνια και ίσως το βρω!».

Εκείνη τη χρονιά, έδινε μάχη για τον τίτλο μέχρι και τον τελευταίο αγώνα με τον Βρετανό Τζέιμς Χαντ, ο οποίος τελικά στέφθηκε παγκόσμιος πρωταθλητής.

Τα τοξικά αέρια που εισέπνευσε στο παραλίγο μοιραίο ατύχημα του 1976 επηρέασαν τον οργανισμό του. Έπειτα από δύο μεταμοσχεύσεις νεφρών το 1997 και το 2005, χρειάστηκε να υποβληθεί σε επείγουσα επέμβαση μεταμόσχευσης πνεύμονα τον Αύγουστο του 2018, αφού μολύνθηκε από ιό κατά τη διάρκεια μιας παραμονής του στην Ιμπίθα.

Εγχειρίστηκε στο γενικό νοσοκομείο της Βιέννης, κατά διαβολική σύμπτωση την επομένη της επετείου του ατυχήματός του. Η ανάρρωσή του ήταν εξαιρετικά δύσκολη.

«Ήταν πολύ δύσκολο να επανέλθω. Συγκρίνεται μόνο με τα εγκαύματά μου μετά το ατύχημα στο Νίρμπουργκρινγκ. Ήμουν νεκρός για λίγο. Αλλά ξαναζωντάνεψα» είπε.

Ο Νίκι Λάουντα έζησε δύο ζωές... (pics, vids)
EVENTS