Close

Ο δρόμος της απώλειας (pics, vids)

Χρόνος ανάγνωσης: 4’

Νίκησε τέρατα και δαίμονες, έκλεισε τα αυτιά του σε σειρήνες, βυθίστηκε σε σκοτάδια πριν ανοίξει τα μάτια του, πριν αποφασίσει να βγει ξανά στο φως και να δείξει πως η ελπίδα δεν χάνεται ποτέ. Πρώτα, βέβαια, ο Τάιγκερ Γουντς τα έχασε όλα.

«Δεν πίστευα πως θα επιστρέψει στο κομμάτι της φυσικής κατάστασης. Ούτε αυτός το πίστευε. Αλλά τα κατάφερε. Κανείς δεν το περίμενε.Ίσως ήταν το μοναδικό άτομο που του πίστευε. Για μένα είναι απίστευτο. Πνευματικά πάντα νομίζεις ότι μπορείς. Αλλά πρέπει να ξέρεις και αν αντέχει το σώμα σου. Για μένα είναι το κορυφαίο comeback που έχω δει». Το είπε ο Μάικλ Τζόρνταν. Και μόνο αυτά τα λόγια του «Αir» θα ήταν αρκετά για να περιγράψουν αυτό που έκανε ο θρυλικός γκολφέρ. 

Ο ανίκητος, ο κορυφαίος, ο πιο ακριβοπληρωμένος αθλητής στον κόσμο. Ο θρύλος. Αυτός που έσπασε το κατεστημένο των λευκών, ένα σύμβολο για τους Αφροαμερικανούς. Κι ας μην είναι διόλου δημοφιλές το άθλημά του. Λεφτά και δόξα. Και μετά; 

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Ένα τροχαίο, γυναίκες και σκάνδαλα, αλκοόλ και ουσίες. Και η κατάθλιψη. Ένας ακόμα ήρωας που αποκαθηλώθηκε. 

Πέρασαν 4.082 ημέρες. Η όψη του άλλαξε. Έγινε 43 χρόνων. Έπεσε στα γόνατα. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Μα αυτή η κραυγή που βγήκε μέσα από τα σωθικά του, η κραυγή της λύτρωσης και της χαράς μαζί, τον πήγε πίσω στο χρόνο, τότε που ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος, τότε που τίποτα δεν μπορούσε να σκιάσει τους θριάμβους του. 

Ξεκίνησε ως παιδί-θαύμα με παρουσία στην αμερικανική τηλεόραση ως επίδοξος γκολφέρ πριν καν κλείσει τα τρία του χρόνια, παίζοντας γκολφ με τον ηθοποιό-παρουσιαστή Μπομπ Χόουπ. Η εξέλιξή του ήταν εντυπωσιακή, ενώ το γεγονός ότι είναι μιγάς (ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως λευκός-μαύρος-μελαψός-Ασιάτης καθώς η μητέρα του έχει ρίζεις σε Ταϊλάνδη, Κίνα και Ολλανδία και ο πατέρας του είναι μισός Αφροαμερικανός και μισός Κινέζος) κέντρισε ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον του κόσμου στο πρόσωπό του.

Έγραψε την ιστορία του από το 1997 ως το 2008, νούμερο 1 στην παγκόσμια κατάταξη για περισσότερα από έντεκα χρόνια, κανείς δεν μπορούσε να τον σταματήσει, έδειχνε ικανός να σπάσει το ρεκόρ του Τζακ Νίκλαους με τα 18 majors τρόπαια. 

Και τότε άρχισαν όλα να καταρρέουν. Ξαφνικά; Ίσως όχι τόσο όσο πίστευαν αυτοί που τον παρακολουθούσαν, αλλά δεν τον ζούσαν. 

Όλα άρχισαν το 2009 μετά από ένα τροχαίο, το οποίο προκάλεσε ο ίδιος. Ήταν λιώμα και έριξε το αυτοκίνητό του σε έναν πυροσβεστικό κρουνό έξω από το σπίτι του. Μετά ήρθαν οι αποκαλύψεις για τις... ατασθαλίες στην ερωτική ζωή του, καθώς είχε δεκάδες εξωσυζυγικές σχέσεις. Η γυναίκα του τον χώρισε, της έδωσε αποζημίωση 72 εκατομμυρίων λιρών και υποχρεώθηκε να μπει σε κλινική για αποτοξίνωση από το σεξ.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Αυτά ήταν μόνο η αρχή της πορείας προς τα κάτω. Προσπαθώντας να επιστρέψει στην αγωνιστική δράση, άρχισε να έχει σωματικά προβλήματα. Έκανε επεμβάσεις, εθιζόταν στα παυσίπονα. Ακόμα κι αυτά δεν ήταν τίποτα μπροστά στις ναρκωτικές ουσίες που ακολούθησαν. Η πρώην σύζυγός του ζήτησε να αφαιρεθεί η κοινή κηδεμονία των δύο παιδιών τους. 

Το κορμί του ήταν διαλυμένο, το μυαλό του ήταν κατεστραμμένο. Δεν ήταν δυνατόν όχι να προπονηθεί, αλλά ούτε καν να σταθεί στα πόδια του.  

Ένας από τους ανθρώπους που άπλωσαν το χέρι τους για να βοηθήσουν τον Γουντς ήταν ο Μάικλ Φελπς. O θρύλος της παγκόσμιας κολύμβησης είχε, στο μεταξύ, αποκαλύψει τη δική του μάχη με την κατάθλιψη, είχε συγκλονίσει μιλώντας για τους «δαίμονες» που τον κυνηγούσαν, για τις τάσεις αυτοκτονίας. 

«Τον συνάντησα μέσω ενός κοινού φίλου. Απλά βγήκαμε, μιλήσαμε, προσπάθησα να δω αν μπορώ να τον βοηθήσω. Κάναμε πολλές ερωτήσεις ο ένας στον άλλο, ανταλλάξαμε ιδέες. Είναι κάτι που έχω κάνει και με άλλους ανθρώπους, που είναι σε παρόμοια κατάσταση. Απλά ήθελα να ξέρει ότι είμαι δίπλα του. Τον θαύμαζα και δεν ήθελα να τον αφήσω μόνο του» είπε ο Φελπς για τον Γουντς. 

«Δεν μπορούσα καν να ξαπλώσω, δεν μπορούσα να κάνω σχεδόν τίποτα. Έκανα την τελευταία επέμβαση αναζητώντας μια ευκαιρία για φυσιολογική ζωή. Ξαφνικά, κατάλαβα ότι μπορούσα ξανά να χτυπήσω με το μπαστούνι. Αισθάνθηκα ότι ακόμα είχα τα χέρια για να το κάνω. Το σώμα δεν είναι το ίδιο, αλλά έχω ακόμα καλά χέρια». 

Δεν ήταν μόνο τα χέρια του. Ήταν ότι είχε βαρεθεί την κατάντια του. Δεν ήθελε άλλο τα παιδιά του να ντρέπονται για τον πατέρα τους. Στα πόδια του ξαναστάθηκε, έπιασε πάλι το μπαστούνι, το μυαλό του άρχισε και πάλι να δουλεύει. 

Αυτό που έκανε την περασμένη Κυριακή ήταν κάτι μοναδικό. Στα 43 του κατέκτησε το «Augusta National» των ΗΠΑ, το κορυφαίο τουρνουά του αθλήματός του, και φόρεσε το πράσινο σακάκι του νικητή σε Masters για πρώτη φορά μετά από 11 χρόνια. 

«Το να έχω την ευκαιρία να επιστρέψω με αυτόν τον τρόπο, ξέρετε ότι είναι μια από τις μεγαλύτερες νίκες της ζωής μου. Μπαίνει στην κορυφή, μαζί με όλες τις μάχες που έδωσα» είπε με δάκρυα στα μάτια μετά την νίκη του. Απέναντί του στέκονταν τα δύο παιδιά του. H 11χρονη Σαμ και ο 10χρονος Τσάρλι ήταν περήφανοι. 

Όλοι πέφτουμε. Δεν βρίσκουμε πάντα την δύναμη να σηκωθούμε. Ακόμα κι αν χάσαμε πολλά, ακόμα κι αν χάσαμε τα πάντα, υπάρχει το αύριο. Θα μπορούσε να είναι το μάθημα που έδωσε σε όλους ο Τάιγκερ Γουντς. 

Απέχει τώρα τρεις major νίκες από το ρεκόρ του Νίκλαους. Δεν έχει καμία σημασία αν θα τις πετύχει. 

Διαβαστε επισης

Close
Ο δρόμος της απώλειας (pics, vids)
Χρόνος ανάγνωσης: 4’