Close

Αδελφοί Βολικάκη: «Προπονούμαστε στο ΟΑΚΑ στους μείον πέντε βαθμούς!»

Τελευταία ανανέωση: 13 Απριλίου 2017, 19:26

Ο Χρήστος και ο Ζαφείρης Βολικάκης ξεσπάνε στο SDNA στην πρώτη τους κοινή συνέντευξη ως αθλητές του Παναθηναϊκού. Τι λένε για τις συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα, την ποδηλασία και την προοπτική του «τριφυλλιού».

Ζωή ποδήλατο. Θα μπορούσε να είναι ο τίτλος για την ζωή των αθλητών στην Ελλάδα. Βλέπετε ο πρωταθλητισμός για μια χώρα που είναι σε βαθιά κρίση είναι έννοια άγνωστη. Άγνωστη μόνο για την πολιτεία, γιατί οι αθλητές σε πείσμα των δύσκολων καιρών κρατούν ψηλά τη σημαία, όπως αποδείχτηκε περίτρανα με την συγκομιδή των Ολυμπιακών αγώνων του Ρίο.

Για τους αδερφούς Βολικάκη, Χρήστο και Ζαφείρη, το ποδήλατο είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό αντικείμενο. Είναι πια τρόπος ζωής. Από μικροί στο πετάλι έχουν συνηθίσει τις δυσκολίες. Γι' αυτό άλλωστε και συνεχίζουν παρά τα πολλά ομολογουμένως προβλήματα. Οι ποδηλάτες από τον Βόλο, μιλάνε στο SDNA για την πρώτη τους επαφή με την ποδηλασία, τα προβλήματα που υπάρχουν, την προοπτική του Παναθηναϊκού, ενώ δε διστάζουν να τοποθετηθούν και για το ζήτημα το ντόπινγκ αλλά και των προνομιων των αθλητών.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την ποδηλασία;

Χρήστος Βολικάκης: «Ουσιαστικά ο πατέρας μας ήταν που μας έδωσε τα ερεθίσματα. Ήταν προπονητής στην Εθνική ομάδα αλλά και σε συλλόγους και παλιός αθλητής οπότε. Ξεκινήσαμε από μικροί και με άλλα αθλήματα αλλά καταλήξαμε στην ποδηλασία».

Ζαφειρης Βολικάκης: «Το ίδιο κι εγώ. Απλά εγώ ξεκίνησα πιο μετά το ποδήλατο γιατί είχα κάποια προβλήματα με τα ισχία μου και έπρεπε να κάνω κάποια χειρουργεία. Οπότε εγώ έμαθα ποδήλατο περίπου τετάρτη δημοτικού».

Είπατε ότι ξεκινήσατε και με άλλα αθλήματα. Το γεγονός ότι ο πατέρας σας ήταν προπονητής επηρέασε την τελική σας απόφαση να ασχοληθείτε με την ποδηλασία;

Χρήστος Βολικάκης: «Όχι. Ουσιαστικά δε μας πίεσε ποτέ να ασχοληθούμε οπωσδήποτε με το άθλημα της ποδηλασίας. Σ' όλα τα αθλήματα που κάναμε μας βοηθούσε, ερχόταν συνέχεια από κοντά και ο πατέρας αλλά και η μητέρα μου. Από εκεί και πέρα μας άφησε να διαλέξουμε μόνοι μας τι μας αρέσει. Από τη στιγμή που διαλέξαμε την ποδηλασία, απλά μας βοήθησε πολύ παραπάνω»

Ζαφείρης Βολικάκης: «Σίγουρα όταν είσαι μικρός και βλέπεις συνέχεια ποδήλατο, ποδηλάτες και μπαίνεις μέσα στο χώρο, ενώ είσαι παιδί ακόμα έχεις άλλα ερεθίσματα οπότε κλίνεις προς τα εκεί»

Πόσο εύκολο ήταν να περάσετε απο το στάδιο του αθλητισμού σε αυτό του πρωταθλητισμού; 

Χρήστος Βολικάκης: «Εύκολο δεν ήταν. Πιο παλιά ήταν πιο εύκολα τα χρόνια. Γενικότερα υπήρχαν πολύ περισσότερες παροχές ήταν πιο εύκολα τα πράγματα. Τα σταδιά βασικά ήταν όλη μέρα ανοιχτά. Τώρα υπάρχουν πολλά προβλήματα γενικώς σε όλη τη χώρα, πόσο μάλλον στον αθλητισμό. Δηλαδή αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν πράγματα που είναι αναγκαία και στοιχειώδη. Το στάδιο υπολειτουργεί, θέρμανση δεν υπάρχει. Οι παροχές είναι ελάχιστες, ο κάθε αθλητής μεγαλώνει οπότε μπαίνει και το βιοποριστικό στη μέση γιατί αθλητισμό θα κάνεις μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία. Εγώ ευτυχώς πρόλαβα και μπήκα στο στρατό από τη διάκρισή μου στο παγκόσμιο, που είναι πάρα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα και με βοηθάει σε αυτό που κάνω και μπορώ και συνεχίζω. Γιατί αν δεν είχα και τη δουλειά δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσα να το κάνω. Από εκεί και πέρα για να ασχοληθούν κι άλλα παιδιά πρέπει να δοθούν κίνητρα ώστε αναπτυχθεί ξανά ο αθλητισμός γιατί αυτή τη στιγμή είναι σε κάθοδο».

Ζαφείρης Βολικάκης: «Πάντα από μια ηλικία, από τα 15 και μετά ο αθλητισμός πλέον σταμάτησε για εμάς και ξεκίνησε ο πρωταθλητισμός γιατί είχαμε παρουσίες στο εξωτερικό, σε παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Πλέον δε μπορώ να σκεφτώ τον εαυτό μου να κάνω καθαρά και μόνο αθλητισμό. Έτσι το έχω βάλει στο μυαλό μου ότι αν σταματήσω τον πρωταθλητισμό κατευθείαν θα σταματήσω και τον αθλητισμό».

Τι ήταν αυτό που σας κράτησε παρά τις δυσκολίες;

Χρήστος Βολικάκης: «Σίγουρα οι επιτυχίες που ήρθαν. Σίγουρα ότι όταν δουλεύεις σε τέτοιες συνθήκες και μπορείς να πας και να κερδίσεις μετάλλια σε παγκόσμια, πανευρωπαϊκά με αθλητές που έχουν τα πάντα από άλλες χώρες, σίγουρα αυτό είναι μια επιβράβευση. Από εκεί και πέρα το πιο βασικό είναι ότι αγαπάμε αυτό που κάνουμε, αγαπάμε το άθλημα της ποδηλασίας, θέλουμε να πάει μπροστά, θέλουμε να πάει η χώρα μας μπροστά. Τρέχουμε για τη χώρα μας, τρέχουμε για εμάς, για το σύλλογό μας, για όλους τους ανθρώπους που μας βοηθάνε»

Σας ενοχλεί το γεγονός ότι παρά τις επιτυχίες ο κόσμος δε σας αναγνωρίζει, ούτε έρχεται στους αγώνες σας;

Ζαφείρης Βολικάκης: «Προσωπικά εμένα δε με απασχολεί τόσο γιατί το έχω βάλει στο μυαλό μου ότι ποτέ στο άθλημα της ποδηλασίας δεν υπήρχε αναγνωρισιμότητα από τον κόσμο. Κακό είναι αυτό για το άθλημα αλλά για εμένα είναι ο χαρακτήρας μου, έτσι που δε με νοιάζει τι θα πουν οι γύρω. Μετά μπαίνεις και σε ένα άλλο κλίμα ότι αν σε ξέρει ο κόσμος θα σε ξέρει στα καλά σου θα σε κριτικάρει στα καλά σου, μετά θα σε κριτικάρει στα κακά σου, οπού εκεί είναι λίγο πιο δύσκολα τα πράγματα. Σε τσεκουρώνουν κανονικά».

Χρήστος Βολικάκης: «Αυτό συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα. Στο εξωτερικό το άθλημα της ποδηλασίας είναι από τα πιο δημοφιλή οπότε όταν πας στο εξωτερικό αλλάζει εντελώς όλη η ψυχολογία σου. Μας ξέρουν πολύ περισσότερο στο εξωτερικό απ' ότι στην Ελλάδα. Αυτό είναι που με στεναχωρεί εμένα ιδιαίτερα και βέβαια όπως είπε ο αδερφός μου, το κάνουμε για εμάς. Δεν είναι ότι το κάνουμε για να γίνουμε διάσημοι για να γίνουμε σελέμπριτι. Δεν έχει καμία σχέση. Γι΄αυτό λέω, ότι κάνουμε σωστά αυτό που κάνουμε στα στάδια. Από εκεί και πέρα το πόσο σε ξέρει ο κόσμος είναι θέμα άλλων παραγόντων. Έπρεπε η ομοσπονδία να προβάλει πολύ περισσότερο τις επιτυχίες. Δεν το έχει κάνει. Δεν ξέρω ποιος είναι ο λόγος και γιατί δεν έχει ασχοληθεί με αυτό το κομμάτι. Σίγουρα αυτό θα έφερνε παραπάνω χορηγούς οπότε θα υπήρχε βοήθεια σε όλα τα παιδιά και σε μικρότερες ηλικίες και σε ακαδημίες και γενικώς το άθλημα της ποδηλασίας. Ουσιαστικά για να βρεις λεφτά παραπάνω αφού οι επιχορηγήσεις από τη γενική γραμματεία μειώνονται. Σίγουρα θα ήταν κάτι πολύ καλό να βρει ένα χορηγό και ο μόνος τρόπος πλέον να βρεις έναν χορηγό είναι αυτό. Να προβάλεις τις επιτυχίες που υπάρχουν στο άθλημα».

Είπε πριν ο Χρήστος ότι έχει μια θέση στο στρατό. Εσύ Ζαφειρή πώς βιοπορίζεσαι;

Ζαφείρης Βολικάκης: «Περιμένω κι εγώ το διορισμό μου στο Δημόσιο».

Το γεγονός ότι ταξιδεύετε στο εξωτερικό και βλέπετε το τι συνθήκες επικρατούν εκεί και το τι συνθήκες επικρατούν στην Ελλάδα σε σχέση με το άθλημά σας σας θυμώνει λίγο;

Χρήστος Βολικάκης: «Σίγουρα το θέμα είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν δουλεύει τίποτα. Δηλαδή να ξεκινήσουμε από εκεί δεν υπάρχει στάδιο να κάνεις προπόνηση. Το στάδιο υπολειτουργεί, ανοίγει μέχρι το μεσημέρι, θέρμανση δεν υπάρχει, φώτα δεν υπάρχουν, τα Σαββατοκύριακα είναι κλειστά. Τα αγωνίσματά μας είναι από το πρωί μέχρι το βράδυ, οπότε αναγκαστικά θα έπρεπε να κάνουμε και πρωί και απόγευμα προπόνηση αλλά δυστυχώς δε μπορούμε να το κάνουμε επειδή το απόγευμα το στάδιο είναι κλειστό. Οπότε οταν δε μπορεί να έχεις ούτε το στάδιο και αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα υπάρχει μόνο ένα ποδηλατοδρόμιο κι αυτό δε λειτουργεί είναι ότι χειρότερο. Σε αντιστοιχία, οι ξένοι έχουν πάρα πολλά στάδια που είναι ζεστά, φωτισμένα, έχουν δοθεί στους αθλητές. Υπάρχουν ολόκληρα τιμ από πίσω, προπονητές, εργοφυσιολόγοι, γιατροί, μηχανικοί, μασέρ, που εμείς από αυτά δεν έχουμε τίποτα. Δε μας παρέχουν δηλαδή κάτι. Η ομοσπονδία παράδειγμα για κάποιους αγώνες συγκεκριμένα για το παγκόσμιο από τους πέντε αγώνες που πήγα μου κάλυψε τους δύο. Τους άλλους τρεις αναγκάστηκα να πληρώσω από την τσέπη μου για να πάω ώστε να πάρω την πρόκρισή μου για το παγκόσμιο πρωτάθλημα, που εκπροσωπώ τη χώρα μου και την ομοσπονδία. Αυτά έπρεπε να είναι πληρωμένα. Δεν τρέχω για τον εαυτό μου. Εκπροσωπώ κάτι οπότε όταν εκπροσωπώ το σύλλογό μου με βοηθάει ο σύλλογός μου, όταν εκπροσωπώ την Ελλάδα και την ομοσπονδία σαν Εθνική ομάδα πιστεύω πώς έπρεπε οι αθλητές να μην βάζουν από την τσέπη τους έστω. Δεν κάνουμε ποδήλατο για να βγάλουμε λεφτά γιατί πλέον, ειδικά στο άθλημα της ποδηλασίας έχουμε πληρώσει πάρα πολλά, είναι ακριβό. Μας έχει αγοράσει και η ομοσπονδία κάποια ποδήλατα αλλά τα περισσότερα τα έχουμε βάλει από την τσέπη μας».

Ζαφείρης Βολικάκης: «Σίγουρα με στεναχωρεί εμένα προσωπικά και με απογοητεύει. Συνέχεια σκέφτομαι γιατί να μην είχα γεννηθεί σε μια άλλη χώρα. Θα ήταν όλα διαφορετικά. Γιατί ας πούμε τα 5 - 10 μετάλλια που έχεις φέρει με τα χίλια ζόρια, στο εξωτερικό θα μπορούσαν να είναι και 30 και 40 και πολύ πιο εύκολα».

«Πρέπει να μείνουμε και να στηρίξουμε για να αλλάξει κάτι»

Αλήθεια, αν ερχόταν ένας Γάλλος ή ένας Βρετανός και σας έλεγε θα αγωνιστείς για τη δική μου χώρα, στις τέλειες συνθήκες. Θα το κάνατε;

Ζαφείρης Βολικάκης: «Είναι λίγο δύσκολο αυτό. Ο Χρήστος ούτως ή αλλιώς είναι στο στρατό. Αν αλλάξει «χώρα» θα χάσει και μια σίγουρη δουλειά. Εγώ περιμένω μια δουλειά, οπότε δε μου εγγυάται κάποιος ότι εγώ αν πάω στη Γαλλία θα μου εξασφαλίσει αυτό το κομμάτι. Είναι τα μόνα ουσιαστικά που έχεις κερδίσει από τον πρωταθλητισμό. Εξαιτίας μιας νίκης κατάφερες να μπεις εκεί οπότε είναι λίγο δύσκολο να το σκορπίσεις»

Χρήστος Βολικάκης: «Είμαστε Έλληνες οπότε για ποιο λόγο να αφήσουμε τη χώρα μας επειδή οι συνθήκες είναι αυτές. Από τη μια θα σου δώσουν τις καλύτερες παροχές όπως για παράδειγμα αν και έχουμε φέρει πάρα πολλές διακρίσεις, μπορεί αυτές να ήταν ακόμη περισσότερες, αν οι συνθήκες ήταν πολύ πιο εύκολες οπότε με λιγότερους τραυματισμούς. Κάποια πράγματα θα ήταν σίγουρα διαφορετικά. Από την άλλη είσαι Έλληνας εκπροσωπείς τη χώρα σου, θες να πάει ψηλά οπότε αυτό ουσιαστικά είναι σα να παραδίνεσαι κι έτσι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Αν οι αξιόλογοι αθλητές φύγουν από τη χώρα, όπως και στους άλλους τομείς, αν όλοι φύγουν για κάτι καλύτερο, βολεύονται όλοι σε θέσεις οπότε δεν υπάρχει κανένας αξιόλογος άνθρωπος να δουλέψει. Αν φύγουν όλοι οι αξιόλογοι αθλητές και αλλάξουν χώρα θα σβήσει ο αθλητισμός, θα σβήσει η ποδηλασία θα σβήσουν όλα. Πιστεύω ότι πρέπει να μείνουμε εδώ να στηρίξουμε μήπως και αλλάξει κάτι, μήπως και φιλοτιμηθούν και οργανώσουν κάποια πράγματα και επενδύσουν στους αθλητές. Να υπάρχει μια αξιοκρατία, ώστε να μπορεί ο κάθε άνθρωπος που είναι σε μια συγκεκριμένη θέση να πρέπει να κάνει τη δουλειά του σωστά, να έχει βλέψεις για κάτι καλύτερο, να έχει όρεξη να δουλέψει κι όχι απλά να είμαστε σε μια θέση και να λέμε εντάξει δεν πειράζει δεν έγινε τίποτα. Όπως και ο αθλητής θέλει να φέρει επιτυχίες έτσι και η διοίκηση των ομοσπονδιών πρέπει να στηρίξει τους αθλητές. Όλα αυτά είναι μια αλυσίδα. Η Γενική Γραμματεία πρέπει να στηρίξει την ομοσπονδία, για να έρθουν αποτελέσματα και να υπάρχει αθλητισμός και πρωταθλητισμός».

Το γεγονός ότι η ποδηλασία είναι ατομικό σπορ δημιούργησε ένα είδος ανταγωνισμού μεταξύ σας;

Ζαφείρης Βολικάκης: «Σε πολύ αδελφικό επίπεδο. Δηλαδή ούτε θα κοντραριστείς τόσο πολύ ώστε να φτάσεις σε μια πτώση, ούτε κάτι παρόμοιο. Αλλά υπάρχουν αγωνίσματα που είναι και ομαδικά. Έχουμε τρέξει αρκετούς αγώνες μαζί οπότε η ποδηλασία είναι ένα ατομικό - ομαδικό σπορ. Δεν είναι καθαρά ατομικό».

Χρήστος Βολικάκης: «Σίγουρα έχουμε έρθει και αντιμέτωποι σε τελικούς και στην πρώτη, δεύτερη θέση να τρέχουμε σαν αντίπαλοι ουσιαστικά. Αλλά έχουμε χαρεί μαζί και σε ομαδικά, μετάλλια σε παγκόσμια και σε πανευρωπαϊκά, που ήταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες. Από εκεί και πέρα, αυτός ο συναγωνισμός είναι θεμιτός οπότε ουσιαστικά ήταν αυτό το κλειδί που μας κράτησε και ανεβάζαμε συνέχεια το επίπεδο. Δηλαδή ο ένας κόντραρε τον άλλον σε καλό επίπεδο, α εγώ είμαι λίγο καλύτερος βγες εσύ. Υπήρχαν και αγώνες που βοηθούσε ο ένας τον άλλον, υπήρχαν και αγώνες που έτρεχε πολύ ανταγωνιστικά ο ένας με τον άλλον αλλά αυτό πιστεύω ότι στο τέλος μας έκανε πολύ καλό».

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Πώς ήταν η εμπειρία των Ολυμπιακών αγώνων και για τους δύο (σ.σ ο Ζαφείρης έχει μια συμμετοχή στο Λονδίνο και ο Χρήστος τρεις -2008, 2012, 2016-) και πώς οριοθετούνται οι αγωνιστικοί σας στόχοι για το Τόκιο;

Χρήστος Βολικάκης: «Σίγουρα ο κάθε αγώνας, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τους Ολυμπιακούς αγώνες είναι κάτι ξεχωριστό. Είναι η κορυφαία διοργάνωση, την οποία περιμένει ο κάθε αθλητής. Γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια, περνάς έναν πολύ δύσκολο δρόμο μέχρι να προκριθείς γιατί στο άθλημα της ποδηλασίας και συγκεκριμένα στα αγωνίσματα της πίστας η πρόκριση είναι δύο χρόνια πριν την Ολυμπιάδα και οι θέσεις είναι πολύ περιορισμένες για να προκριθείς. Οπότε αυτό το δυσκολεύει ακόμη περισσότερο, θέλει πολύ μεγάλο αγώνα και να είσαι ουσιαστικά με μια βαλίτσα στο χέρι γιατί η πρόκριση κρίνεται από σύνολο αγώνων. Είναι κοντά στους 15 αγώνες και παραπάνω, βγαίνει η βαθμολογία και από αυτή προκρίνεσαι. Είναι κάτι ξεχωριστό. Από εκεί και πέρα, το γεγονός ότι γίνεται κάθε τέσσερα χρόνια δεν είναι καλύτερο για εμάς γιατί τα ευρωπαϊκά και τα παγκόσμιο γίνονται κάθε χρόνο, οπότε τη μια χρονιά οι συνθήκες που δουλεύουμε και προπονούμαστε είναι πολύ άσχημες συνεπώς αναγκαστικά δε μπορείς να φέρεις το καλύτερο αποτέλεσμα. Την άλλη χρονιά είναι λίγο καλύτερα τα πράγματα οπότε έρχεται το αποτέλεσμα. Είναι πολύ κοντά. Λες τον έναν χρόνο δε μου βγήκε το αποτέλεσμα που ήθελα, θα μου βγει την επόμενη χρονιά. Οι Ολυμπιακοί αγώνες επειδή είναι κάθε τέσσερα χρόνια δεν έχεις αυτή την ευκαιρία. Μέχρι τώρα, ειδικά τη χρονιά των Ολυμπιακών αγώνων πάντα πριν κάτι δημιουργείται, κάποιο πρόβλημα. Στο Λονδίνο μας είχαν κλείσει το στάδιο εντελώς για μια εκδήλωση που είχε κρατήσει δύο μήνες, δεν είχαμε που να προπονηθούμε. Τώρα στο Ρίο, είχα ενα χειρουργείο με τη μέση μου. Έτυχε να βγει αυτό εκείνη την περίοδο, οπότε με πήγε πίσω. Υπήρχαν κάποια άλλα προβλήματα μηχανικά. Μπόρεσα επανήλθα αλλά δε μπόρεσα να φτάσω στο τέλειο επίπεδο που ήμουν πριν το χειρουργείο. Πιστεύω στο Τόκιο επειδή έχω ξεκινήσει ήδη από τώρα την προετοιμασία μου, επειδή έχω αυτή την εμπειρία ότι για να πάει κι εκείνη η χρονιά καλά πρέπει να έχεις δουλέψει πολύ πιο σκληρά από πριν, να είναι ουσιαστικά χρονιά που θέλω και να κατακτήσω αυτό που μου λείπει ουσιαστικά, ένα Ολυμπιακό μετάλλιο. Έχω κατακτήσει μετάλλια στις άλλες διοργανώσεις κι όχι μια φορά αλλά πολλές φορές, οπότε κυνηγάω αυτό το στόχο αν έρθει καλώς αν δεν έρθει αυτά που έχω καταφέρει είμαι ευχαριστημένος και ήταν τα όνειρά μου από παιδί. Αλλά θα το κυνηγήσω και γενικώς θέλω να κάνω ποδήλατο όσο μπορώ και πιστεύω πώς άλλη μια δεκαετία να είμαι καλά παρόλες τις συνθήκες που υπάρχουν γιατί πάντα βαδίζουμε με αυτές τις συνθήκες. Φυσικά παίζει ρόλο και να μην έχω τραυματισμούς. Αυτός είναι ο φόβος κάθε αθλητή. Μην αναγκαστείς και σταματήσεις το ποδήλατο και τον αθλητισμό. Όσο αντέχω και όσο τα πόδια μου μπορούνε να δώσουν αυτό που πρέπει θα παλεύουμε για τη διάκριση, για να εκπροσωπήσουμε τη χώρα μας».

Ζαφείρης Βολικάκης: «Είναι κάτι διαφορετικό. Διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια και είναι το όνειρο κάθε αθλητή να μπορέσει να συμμετάσχει σε μια Ολυμπιάδα. Τώρα για την επόμενη Ολυμπιάδα, για μένα είναι ακόμη μακρινός στόχος. Στο μυαλό μου το έχω πολύ πίσω. Αλλά κάνοντας προπόνηση και περνώντας τα χρόνια μπορεί να αλλάξω γνώμη και μπορεί να καταφέρω να πάω και στην επόμενη».

Στο άθλημα της ποδηλασίας υπάρχουν πάρα πολλά κρούσματα ντόπινγκ. Ποια είναι η γνώμη σας για το θέμα;

Χρήστος Βολικάκης: «Η αλήθεια είναι ότι η ποδηλασία είναι από τα αθλήματα που έχει κρούσματα. Βεβαία τα περισσότερα αθλήματα έχουν, ειδικά τα τοπ αθλήματα. Οι ανάγκες είναι πάρα πολλές και ειδικά στην ποδηλασία του δρόμου, όπου υπάρχουν και περισσότερα κρούσματα, στην ποδηλασία πίστας δεν είναι και σε τόσο μεγάλο αριθμό. Ο γύρος της Γαλλίας που είναι 21 μέρες από 200 και 280 χιλιόμετρα ο αγώνας, τα νούμερα είναι εξωφρενικά για έναν άνθρωπο. Αυτό είναι κάτι ανεξάρτητο, είναι επιλογή του κάθε αθλητή. Πάντα και σε όλα τα αθλήματα υπάρχουν κρούσματα. Από εκεί και πέρα, μπορεί να τύχει στην ποδηλασία, μπορεί να τύχει στην άρση βαρών, μπορεί να τύχει στον στίβο. Σίγουρα είναι απο τα αθλήματα που έχει πολλές απαιτήσεις και παίζει ρόλο αν ο άλλος παίρνει φάρμακα θα τον βοηθήσει να έχει καλύτερη απόδοση αλλά ουσιαστικά είναι σα να κλέβεις, οπότε κάποια στιγμή θα σε πιάσουν. Απ' ότι φαίνεται βέβαια και σε κάτι λίστες που βγήκαν τώρα, υπάρχουν αρκετοί αθλητές από άλλες χώρες που ουσιαστικά παίρνουν  αρκετές ουσίες, τις οποίες δικαιολογούν με κάποια χαρτιά γιατρών μέσω ομοσπονδιών, μέσω του κράτους. Αυτό είναι λίγο άνισο γατί δηλώνουν παράδειγμα κάποιες ασθένειες ότι έχουν αλλά δηλώνουν ότι έχουν δέκα ασθένειες και ότι πρέπει να πάρουν αυτό το συγκεκριμένο φάρμακο ή το άλλο, που όλα αυτά είναι απαγορευμένα. Απλά επειδή έχουν το χαρτί γιατρού και το έχουν καταθέσει ότι έχουν αυτό το πρόβλημα είναι καλυμμένοι. Καμιά φορά αυτό είναι και λίγο ψέμα, ουσιαστικά απλά και μόνο για να χρησιμοποιούν αυτά τα φάρμακα. Είναι πολύ μεγάλο το ζήτημα».

Ζαφείρης Βολικάκης: «Στη συγκεκριμένη περίπτωση τα κρούσματα ντόπινγκ που υπάρχουν είναι περισσότερα στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα νομίζω λίγα είναι τα κρούσματα και αυτά μηδαμινά, τουλάχιστον σε πολύ καλούς αθλητές. Μπορεί να υπάρχει σε κάποιους βετεράνους αλλά σε καλούς αθλητές είναι πολύ λίγα τα κρούσματα».

«Σε λίγο καιρό θα υπάρχουν ομοσπονδίες χωρίς αθλητές»

Έχει τύχει να χάσετε σε αγώνα από αθλητή που αργότερα να έχει βρεθεί ντοπαρισμένος;

Χρήστος Βολικάκης: «Σίγουρα έχει γίνει. Απλά το θέμα είναι ότι δεν αλλάζει το αποτέλεσμα. Μπορεί να ανέβεις 1-2 θέσεις. Το θέμα είναι ότι το αποτέλεσμα έχει κριθεί. Ευτυχώς, ήταν το θέμα ότι από έβδομος πήγες πέμπτος κάπως έτσι. Σίγουρα αν ήσουν τέταρτος και πιανόταν ντοπέ ο τρίτος θα ήταν ακόμη πιο εξοργιστικό. Αλλά ουσιαστικά δεν αλλάζει το αποτέλεσμα. Ο αθλητής αυτός χρεώθηκε το μετάλλιο, εσένα δε σου κάνουν απονομή. Κάποιες παροχές, ή οφέλη δεν τα λαμβάνεις. Για παράδειγμα στο παγκόσμιο πες ότι έβγαινες τέταρτος, για να μπεις στο στρατό έπρεπε να είσαι μέσα στους τρεις. Δε θα έμπαινες πάλι στο στρατό. Που θα ήταν σημαντικό για τη ζωή σου βιοποριστικό και θα έλεγες γιατί και πώς. Έτσι είναι η διαδικασία. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι σίγουρα είναι άνισο, υπάρχουν χώρες που καλύπτουν τους αθλητές, όπως βγαίνουν κατά καιρούς κάποια συγκεκριμένα πράγματα στη φόρα. Υπάρχουν χώρες που κάνουν στους αθλητές τους συνέχεια ελέγχους, υπάρχουν χώρες που δεν τους κάνουν καν. Οπότε όλα αυτά είναι άνισα. Το δίκαιο θα ήταν ή να είναι στάνταρ οι έλεγχοι και πριν τους αγώνες, ή να τα αφήσουν όλα ελεύθερα και να κάνει ο καθένας ότι θέλει. Εκεί μετά πας και στο θέμα υγείας. Μετά είναι επιλογή του καθενός. Αλλά μετά θα ξεφύγει το πράγμα και θα χαλάσει ο αθλητισμός. Είναι μεγάλο αυτό το θέμα».

Για τη στήριξη της πολιτείας τι έχετε να πείτε;

Ζαφείρης Βολικάκης: «Σίγουρα έχουν κόψει πολλά προνόμια, απ' όσα υπήρχαν παλιότερα. Εμείς κάποια από αυτά τα προνόμια τα έχουμε εκμεταλλευτεί και μας ωφέλησαν σε κάτι. Στις γενιές που έρχονται δεν έχουν λόγο να κάνουν πρωταθλητισμό γιατί δεν έχουν κάποιο όφελος από αυτό. Σου λέει ότι παίρνεις κάποιο ποσοστό για να μπεις σε μια σχολή αν πάρεις μετάλλιο στο παγκόσμιο. Μου φαίνεται είναι πιο εύκολο να γράψεις 19 στις εξετάσεις παρά να πάρεις μετάλλιο στο παγκόσμιο. Γιατί 19 θα γράψουν 50 άτομα, όμως μετάλλιο στο παγκόσμιο θα πάρουν τρία άτομα. Δεν είναι το ίδιο».

Χρήστος Βολικάκης: «Σίγουρα αυτή τη στιγμή ο αθλητισμός βρίσκεται σε κάθοδο όπως και πολλά άλλα πράγματα στη χώρα. Πόσο μάλλον ο πρωταθλητισμός, όταν δε δίνεται κίνητρο στους αθλητές. Όταν όπως είπε και ο Ζαφείρης, πρέπει να κερδίσεις το παγκόσμιο ή να πάρεις ένα μετάλλιο για να πάρεις ένα 20%, 25%, έστω άνευ. Μ' αυτές τις παροχές που δίνεις στα νέα παιδιά, στους μικρούς αθλητές που θέλουν να γίνουν πρωταθλητές. Είναι πολύ δύσκολο να καταφέρουν να πάρουν μετάλλιο στο παγκόσμιο. Για να πάρεις μετάλλιο στο παγκόσμιο σημαίνει, τρομερή πίεση, πάρα πολλές ώρες προπόνηση, πολλά λεφτά να επενδύουν οι γονείς, οι χορηγοί τους, οι ομοσπονδίες, για να έρθει το αποτέλεσμα και πάλι μπορεί να να μην έρθει. Πες ότι έρχεται και παίρνεις αυτό το άνευ, οπότε αυτόματα, πρέπει να σταματήσεις τον αθλητισμό για να πας να τελειώσεις τη σχολή σου. Υπάρχουν σχολές που έχον απουσίες, όταν ένας αθλητής πρέπει να φύγει για προετοιμασία, για έναν αγώνα, εγώ ημουν στο παιδαγωγικό, στην αρχή πήγαινα αλλά μετά αναγκαστικά ετοιμαζόμουν για το παγκόσμιο έπρεπε να φύγω, οπότε έμεινα από απουσίες. Αναγκαστικά δεν έχεις άλλη επιλογή». 

Ζαφείρης Βολικάκης: «Είναι και λίγο δύσκολο να συμβαδίσουν αυτά τα δύο. Στο λύκειο για να πάρεις μετάλλιο στο παγκόσμιο θα πρέπει να παραμελήσεις τα μαθήματά σου, οπότε οι γνώσεις σου περιορίζονται. Μετά και το μετάλλιο να πάρεις και το άνευ να πάρεις και να θες να πας σε μια σχολή δε θα μπορείς να την παρακολουθείς γιατί θα έχεις χάσει τα στοιχειώδη πίσω».

Χρήστος Βολικάκης: «Ένα είναι το κίνητρο στους αθλητές, να δώσουν πάλι προνόμια ώστε να είναι και οι γονείς γιατί υπάρχει άνθρωποι που είναι ταλαντούχοι στον αθλητισμό, όπως υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κλίση στις σπουδές. Πρέπει να δώσεις και στον έναν κίνητρο και στον άλλον. Από εκεί και πέρα πρέπει να έχεις τα στάδιά σου ανοιχτά. Ανοιχτά για όλους. Ανοιχτά για τους αθλητές, ανοιχτά για τους συλλόγους, ανοιχτά για τις Εθνικές ομάδες. Τώρα αυτή τη στιγμή, το ποδηλατοδρόμιο δεν είναι για κανέναν ανοιχτό. Ανοίγει με το ζόρι για την Εθνική ομάδα, που αυτή τη στιγμή η Εθνική ομάδα υπάρχει και δεν υπάρχει. Οι σύλλογοι πρέπει να πληρώνουν κάποια ποσά τρελά. Αν φέρεις μια ακαδημία, γιατί έχουμε σκεφτεί να φέρουμε παιδάκια να τα βάζουμε μέσα στο ΟΑΚΑ να τους μαθαίνουμε τα βασικά πράγματα αφιλοκερδώς απλά για να αναπτυχθεί το άθλημα της ποδηλασίας και σου λένε "έχεις άδεια; θέλουμε τόσο την ώρα". Αυτά είναι ο,τι χειρότερο. Είναι σαν να σου λένε δε μας ενδιαφέρουν ούτε τα παιδάκια ούτε ο αθλητισμός, ούτε τίποτα. Αν το στάδιο έχει μέσα μείον πέντε βαθμούς όπως έχει τώρα, τα στάδια πρέπει να είναι ζεστά και να λειτουργούν όπως πρέπει. Όπως λειτουργούν στο εξωτερικό και γενικώς να υπάρχει μια οργάνωση. Για παράδειγμα στην Αγγλία, η αγωνιστική ομάδα δεν έχει καμία σχέση με την ομοσπονδία. Για όλη την ομάδα υπάρχει ο τιμ μάνατζερ, γιατροί, μηχανικοί, όλο το τιμ, υπάρχουν οι αθλητές στην κατηγορία των ανδρών, των εφήβων, των παίδων, υπάρχει ο ανάλογος προπονητής, οπότε είναι ένα κλιμάκιο το οποίο ξέρεις ότι τα λεφτά αυτά θα πάνε γι' αυτούς, αυτά θα πάνε για τους άλλους. Η ομάδα αυτή ετοιμάζεται από τώρα για το Τόκιο. Εμείς μπορεί να φτάσουμε και έναν χρόνο πριν και να μην ξέρεις σε ποιον αγώνα θα πάει ποιος, αν θα πάει. Μπορεί τη μια μέρα να σου λένε θα πας, την άλλη δε θα πας. Όλα αυτά από κάπου ξεκινάνε. Όταν κόβεις τις επιχορηγήσεις, όταν δεν υπάρχει αξιολόγηση και δεν ξέρεις τι γίνεται. Οι ομοσπονδίες είναι για την ανάπτυξη και για τις Εθνικές ομάδες. Η ανάπτυξη είναι στις μικρές κατηγορίες για να αναπτυχθεί το άθλημα, οι Εθνικές ομάδες είναι στις πιο μεγάλες κατηγορίες. Εκεί θες στήριξη. Γι' αυτό το λόγο είναι οι ομοσπονδίες. Τώρα έχουμε φτάσει στο σημείο όπου σε λίγο καιρό, μπορεί να μην υπάρχουν και αθλητές. Θα υπάρχουν ομοσπονδίες και δε θα υπάρχουν αθλητές. Θα φτάσουμε στο σημείο να ψάχνουν να βρουν αθλητές στο τέλος».

«Στην Ελλάδα δεν εκμεταλλεύονται τις επιτυχίες»

Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι το άθλημά σας δεν είναι τόσο διαδεδομένο στην Ελλάδα;

Χρήστος Βολικάκης: «Γιατί δεν το έχει προβάλει ποτέ κανένας. Δεν έχει έρθει ποτέ η τηλεόραση, η ΕΡΤ για παράδειγμα, που δείχνει κάποια άλλα αθλήματα έστω στο πανελλήνιο. Εδώ έχουν γίνει και παγκόσμιες διοργανώσεις και πανευρωπαϊκά και δεν έχουν έρθει να τραβήξουν κάποιον αγώνα. Δεν τους έχουν καλέσει να έρθουν, έχει καλέσει η ομοσπονδία και δεν έχουν έρθει, δε μπορούμε να το ξέρουμε αλλά σίγουρα και η ομοσπονδία δεν έχει εκμεταλλευτεί τις επιτυχίες που έχουμε φέρει. Όταν φέρνουμε μετάλλιο από το παγκόσμιο και από το πανευρωπαϊκό και στο αεροδρόμιο δεν έρχεται κανένας, να σου πάρει μια συνέντευξη πως να το μάθει ο κόσμος. Αυτόματα όλα αυτά είναι μείον. Από εκεί και πέρα τα πράγματα στο εξωτερικό είναι πολύ διαφορετικά. Γενικώς πιστεύω ότι όποιος έρθει και παρακολουθήσει το άθλημα της ποδηλασίας και ειδικότερα την ποδηλασία πίστας, που από μόνο του το στάδιο το κάνει θεαματικό πιστεύω ότι ο άνθρωπος που θα έρθει μια φορά θα ξανάρθει. Στο εξωτερικό είναι πολύ ακριβό το εισιτήριο για να μπεις και τα στάδια είναι γεμάτα. Γίνονται συνέχεια διοργανώσεις, εκτός από παγκόσμια και πανευρωπαϊκα και παγκόσμια κύπελλα, έχουν τα λεγόμενα «six days» όπου ουσιαστικά είναι, έξι μέρες κάθε μέρα, με γεμάτα στάδια. Να φανταστείτε ότι μέσα στο κέντρο του σταδίου κάνουν εστιατόρια για VIP για δηλώσεις και όλα αυτά. Οι αθλητές αγωνίζονται κανονικά, ο κόσμος είναι στην κερκίδα και υπάρχει sold out πόσους μήνες πριν. Ο κόσμος γνωρίζει και λεπτομέρειες, ονόματα αθλητών και μηχανικά ζητήματα. Αυτό στην Ελλάδα δεν υπάρχει καν. Δεν προβάλουν το άθλημα, δεν εκμεταλλεύονται τις επιτυχίες, οπότε όλα αυτά είναι μείον. Πώς θα γνωρίσει το άθλημα της ποδηλασίας ο κόσμος έξω».

Όσον αφορά τα προνόμια των αθλητών. Πρόσφατα δημοσιεύθηκε μια λίστα με 156 διορισμούς και έγιναν διάφορα σχόλια. Σας ενοχλεί όλο αυτό;

Χρήστος Βολικάκης: «Ενοχλητικό σίγουρα είναι γιατί ο άλλος δεν ξέρει τι έχει περάσει ο αθλητής και πόσα χρόνια περιμένει για αυτό τον διορισμό. Και αυτόν τον διορισμό τον έχει κερδίσει με την αξία του. Γιατί όταν ο άλλος έχει φέρει την διάκρισή του κι έχει καταφέρει να είναι στις περιορισμένες θέσεις, στο πανευρωπαϊκό μέσα στην εξάδα και στο παγκόσμιο στην οκτάδα, για να πάρεις αυτό το προνόμιο κι αυτό το προνόμιο το παίρνεις μετά από πόσα χρόνια, ξέρω εγώ μετά από δέκα χρόνια. Ο άλλος δε μπορεί να το κατακρίνει αυτό, γιατί δεν ξέρει τι σημαίνει. Αυτή είναι η παιδεία. Δηλαδή αυτό στο εξωτερικό δεν πρόκειται να το ακούσεις πουθενά. Γιατί υπάρχει αξιοκρατία, ο καθένας ξέρει τι είναι. Εδώ στην Ελλάδα σου λέει, εντάξει έλα μωρέ βγήκες κι εσύ. Ε αφού ήταν εύκολο γιατί δε βγήκες κι εσύ. Μπορούσες κι εσύ να βγεις έκτος στο πανευρωπαϊκό γιατί δεν το έκανες».

Ζαφείρης Βολικάκης: «Επειδή εγώ είμαι από τους αθλητές που περιμένουν έναν διορισμό, το μόνο που μπορώ να πω είναι ένα ευχαριστώ σε αυτούς που προσπαθούν και δεν έχουν εγκαταλείψει τις προσπάθειες για να μπορέσουμε να μπούμε εκεί που μας αξίζει τέλος πάντων. Τώρα, όποιος μουρμουράει εγώ δε μπορώ να πω κάτι. Ας ήταν στη θέση μας, ας έκανε από πολύ μικρός αθλητισμό, ας έχανε όλα του τα χρόνια, να μην ήταν στην καφετέρια κι ας έκανε αθλητισμό. Κι έμπαινε κι εκείνος εκεί που του άξιζε».

Για ποιον λόγο διαλέξατε τον Παναθηναϊκό;

Χρήστος Βολικάκης: «Ο Παναθηναϊκός είναι σίγουρα μια ομάδα με μια μεγάλη ιστορία και ένα πολύ μεγάλο και δυνατό όνομα. Ειδικά τώρα στο κομμάτι της ποδηλασίας, από πέρσι είχε πάρει κάποιους αθλητές, κάποιους συναθλητές μας πιο παλιά. Φέτος είδαμε, τι επιλογές έχουμε, γιατί θα φεύγαμε από το σωματείο που ήμασταν τα προηγούμενα χρόνια. Είχαμε συνομιλήσει με κάποια άλλα σωματεία, ένα από αυτά ήταν ο Παναθηναϊκός. Σίγουρα είδαμε μια πολύ ωραία κίνηση, την οποία προσπαθούν να οργανώσουν, να ανεβάσουν τον Παναθηναϊκό εκεί που του αξίζει. Συζητήσαμε αρκετά πράγματα, μας βοήθησαν πάρα πολύ, συνεχίζουν να μας βοηθάνε. Έχουμε συναντηθεί για να καταλάβουν το κλίμα, τι βοήθεια θέλουμε. Ήταν σε όλα ανοιχτοί οπότε πιστεύω ότι κάναμε την καλύτερη επιλογή από θέμα ομάδας. Από την πλευρά μας εμείς σίγουρα θα προσπαθήσουμε να φτάσουμε την ομάδα εκεί που της αξίζει δηλαδή να της δώσουμε όσο περισσότερους βαθμούς μπορούμε και πιστεύω ότι θα καταφέρουμε να πάρει αρκετά πρωταθλήματα. Σίγουρα σε διεθνείς διοργανώσεις γιατί πάλι εκπροσωπούμε και τον εαυτό μας και τη χώρα μας και την ομοσπονδία αλλά και τον Παναθηναϊκό γιατί εκεί ανήκουμε πλέον. Έχουν κάνει μια πολύ σοβαρή προσπάθεια τα παιδιά και ο Λουκάς ο Σκρέκης και ο Κωνσταντίνος ο Νικολαΐδης που είναι στο κομμάτι της ποδηλασίας. Φυσικά όλη η διοίκηση του Παναθηναϊκού κάνει σπουδαία δουλειά. Προσπαθούν να οργανώσουν όλα τα τμήματα του συλλόγου και αυτό είναι σπουδαίο».

Ζαφείρης Βολικάκης: «Βασικά υπάρχει μια πολύ φιλική ατμόσφαιρα μέσα στο σύλλογο. Τα δύο παιδιά που ανέφερε ο Χρήστος, ο Λουκάς και ο Κωνσταντίνος τρέχουν για τον σύλλογο κάνουν τρελές προσπάθειες κι πιστεύω ότι με τους αθλητές που έχουν πάρει φέτος και που υπήρχαν πε΄ρσι, έχουν φτιάξει μια ομάδα πολύ υπολογίσιμη για τη φετινή χρονιά. Πιστεύω θα ανέβει πάρα πολύ βαθμολογικά στο ελληνικό πρωτάθλημα».

Θεωρείτε ότι υπάρχει ένας τόσο ιστορικός σύλλογος σε ένα άθλημα σαν την ποδηλασία, που δεν είναι και τόσο διαδεδομένο, βοηθάει στο να ακουστεί περισσότερο;

Χρήστος Βολικάκης: «Πιστεύω πως τη φετινή χρονιά και τα επόμενα χρόνια, θα βοηθήσει πάρα πολύ το άθλημά μας. Τώρα εξαρτάται, και θα παίξει και ρόλο, τι συνέχεια θα έχει αυτή η προσπάθεια και από την ομοσπονδία. Ήδη ο Παναθηναϊκός θα κάνει και κάποιες διοργανώσεις όπως και στη Γλυφάδα θα γίνει ένας πολύ ωραίος αγώνας για φιλανθρωπικό σκοπό. Είναι νέες ιδέες που θα βοηθήσουν πολύ και στην προβολή και την ανάδειξη της ποδηλασίας. Να έρθει ο άλλος με το ποδήλατό του να δει τι γίνεται. Από εκεί και πέρα σίγουρα θα προσπαθήσουμε αρκετούς φιλάθλους να τους φέρουμε και στο στάδιο ώστε να γεμίσει μια φορά το στάδιο και να δούνε την προσπάθειά μας, να χαρούν τις διακρίσεις του Παναθηναϊκού. Σίγουρα όταν σε ένα χορηγό υπάρχει το όνομα του Παναθηναϊκού πιστεύω ότι θα παίξει ρόλο. Γενικώς στην ποδηλασία είναι καλό για όλους».

Ζαφείρης Βολικάκης: «Με κάλυψε (γέλια)»

«Περιμένουμε να λειτουργήσουν τα πράγματα όπως πρέπει»

Χρήστο είχες πρόσφατα μια «κόντρα» με την ομοσπονδία. Είχες κάνει μάλιστα μια δήλωση ότι προτίθεσαι ακόμη και να σταματήσεις την ποδηλασία. Υπάρχει κάποιο νεότερο;

Χρήστος Βολικάκης: «Μόλις γύρισα από το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη Γαλλία που είχε βγει και δεύτερος, με ενημέρωσε ο έφορος με ένα mail που είχα δώσει και στη δημοσιότητα ότι δε μπορούμε άλλο οικονομικά δεν έχουμε λεφτά όλα αυτά τέλος πάντων. Ουσιαστικά μας ανάγκαζαν να σταματήσουμε, δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Δε μπορούν να μας δώσουν τα λεφτά που δικαιούμαστε, να πάω στους αγώνες. Αν δε μπορούν να με καλύψουν ποιος ο λόγος να κάνω ποδήλατο. Απλά για να λέω ότι κάνω ποδήλατο δεν έχει νόημα. Είχαμε έρθει σε κάποιες συζητήσεις. Με είχε διαβεβαιώσει και ο πρόεδρος της ομοσπονδίας ότι θα βοηθήσει, θα με στηρίξει και όλα αυτά. Οι αγώνες πλησιάζουν, πλήρωσα βέβαια κάποιους αγώνες από την τσέπη μου. Η στήριξη για τους δύο αγώνες σε Ελβετία, Πορτογαλία ήταν το τυπικό ποσό των 600 ευρώ σε κάθε αγώνα που θα έξοδά μου ήταν πολύ περισσότερα. Τα υπόλοιπα τα έβαλα από την τσέπη μου για να μπορέσω να διεκδικήσω την θέση μου ουσιαστικά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα, που είναι κατά 98% σίγουρο ότι έχω προκριθεί. Μπροστά μας έχουμε το παγκόσμιο κύπελλο στο Λος Άντζελες, ελπίζω πώς και με τα λεγόμενα της ομοσπονδίας θα με στήριζε και θα με στείλει ώστε να εξασφαλίσω 100% την πρόκρισή μου στο παγκόσμιο. Εννοείται ότι σε συζητήσεις που έχουμε κάνει, θα υπάρξει και η συνέχεια και θα με στηρίξουν για να πηγαίνω εκεί που πρέπει, στους αγώνες που πρέπει. Θα κάνουν μια προσπάθεια μου έχουν πει για να ανοίγουν το στάδιο και πρωί και απόγευμα. Να ανοίγουν τα φώτα αναγκαστικά για να μπορώ να προπονηθώ. Στο θέμα της θέρμανσης η τελευταία ενημέρωση ήταν ότι ζητάει το ΟΑΚΑ 100 ευρώ την ώρα για να ανοιχτεί η θέρμανση. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτό είναι λογικό. Αν όντως ζητάνε 100 ευρώ την ώρα. Αυτό το ποσό για να ανοίξουν την θέρμανση. Σε αντίθεση με μια εκδήλωση το Σαββατοκύριακο στο ΟΑΚΑ, από μια εταιρεία με ποδήλατα spinning εσωτερικού χώρου και επειδή ήταν και κάποιοι γνωστοί μας εκεί το στάδιο είχε φουλ ζέστη, ενώ οταν κάνουμε εμείς προπόνηση έχει μείον πέντε βαθμούς. Από εκεί και πέρα, και την άλλη εβδομάδα έχουμε κάποιες συζητήσεις και περιμένουμε όλα αυτά να γίνουν στην πράξη και υπάρχει στήριξη. Γιατί χωρίς στήριξη, ουσιαστική στην πίστα πρέπει να έχουμε και τον προπονητή μας και τον μηχανικό μας. Έχουμε αρκετά έξοδα μηνιαίως. Χαλάμε λεφτά για μασέρ, για φυσιοθεραπείες, για εργομετρικά. Ανεβαίνουμε κάθε μέρα από τον Άγιο Κοσμά στο ΟΑΚΑ για προπονήσει, οπότε όλα αυτά είναι μετακινήσεις. Αγοράζουμε συμπληρώματα διατροφής, βιταμίνες. Όλα αυτά τα πληρώνουμε. Όταν υπάρχουν τόσα έξοδα ο αθλητής θέλει μια στήριξη ώστε να μπορεί να τα κάνει αυτά όπως πρέπει. Σίγουρα δε ζητάμε να μας καλύπτουν τα πάντα αλλά κάποια πράγματα είναι αναγκαία, που πρέπει να τα έχουμε δε γίνεται αλλιώς. Ευτυχώς που υπάρχει ο Άγιος Κοσμάς και μπορούμε να μένουμε κι εδώ γιατί αλλιώς θα έπρεπε να πληρώνουμε και ενοίκιο. Αλλά εμείς προπονούμαστε στο ΟΑΚΑ κάθε μέρα πήγαινε - έλα και δύο φορές τη μέρα κάποιες φορές είναι ταλαιπωρία και έξοδα. Αν υπήρχε ποδηλατοδρόμιο στο Βόλο, θα ήταν τα πράγματα πολύ διαφορετικά. Περιμένουμε να λειτουργήσουν τα πράγματα όπως πρέπει. Σε συζητήσεις και με τον πρόεδρο της ομοσπονδίας, είπε ότι θα μας βοηθήσει. Περιμένω να το δω στην πράξη και περιμένω κάποια πράγματα που έχουμε πει να υλοποιηθούν αλλιώς δε μπορούμε ούτε αποτέλεσμα να φέρουμε και στο τέλος θα καταφέρουμε να μην μπορούμε ούτε να προπονηθούμε. Αν δεν βελτιωθεί η κατάσταση στο ΟΑΚΑ, αν δεν υπάρχουν προπονητές, κάποιοι άνθρωποι, μασέρ, ένας μηχανικός. Δηλαδή κάποια πράγματα βασικά που χρειαζόμαστε για την ποδηλασία. Αυτή τη στιγμή τα πράγματα είναι λίγο φλου. Η κατάσταση είναι πολύ χάλια, ειδικά στην ποδηλασία. Προπονούμαστε ουσιαστικά στους μείον πέντε βαθμούς.

Μπορείτε λίγο να βοηθήσετε τον κόσμο που δεν είναι εξοικειωμένος με την ποδηλασία, να εξηγήσετε κάποια πράγματα;

Ζαφείρης Βολικάκης: «Πολλά χρόνια ήμασταν στα αγωνίσματα της ταχύτητας. Το κέιριν, που είναι το αγώνισμα του Χρήστου που έχει φέρει τις περισσότερες διακρίσεις. Το 200άρι, που έχω φέρει εγώ κάποιες διακρίσεις, το ομαδικό σπριντ, το χιλιόμετρο. Αυτά όλα είναι στην κατηγορία της ταχύτητας. Υπάρχουν άλλα τόσα στην κατηγορία της αντοχής, που κάνει τώρα ο Χρήστος. Υπάρχει η ποδηλασία δρόμου που είναι άλλο κομμάτι, η ποδηλασία mountain και η ποδηλασία BMX. Όλα αυτά είναι παρακλάδια»

Χρήστος Βολικακης: «Τόσο χρόνια κάναμε ουσιαστικά σπριντ. Η ποδηλασία πίστας χωρίζεται στα καθαρά σπριντ και σε αυτά που είναι συνδυασμός και σπριντ και αντοχή. Έχει ποδηλασία δρόμου, που είναι καθαρά αντοχή, ποδηλασία mountain bike, ποδηλασία bmx, έχει πολλά είδη. Η ποδηλασία πίστα έχει πολλά αγωνίσματα. Είναι όπως η κολύμβηση και ο στίβος. Τα μισά χωρίζονται στα σπριντ καθαρά, 1000, 200 κεϊριν και ομαδικό σπριντ. Τα υπόλοιπα είναι το όμνιουμ, που ήταν μέχρι αυτή την Ολυμπιάδα έξαθλο, τώρα μετατράπηκε σε τέτραθλο. Ουσιαστικά εγώ από τα καθαρόαιμα σπριντ έχω περάσει σε αυτά. Είναι το elimination, σκρατς, πόντους, τέσσερα χιλιόμετρα και το ομαδικό pursuit, το αντίστοιχο ομαδικό στην ημιαντοχή. Εγώ έχω περάσει αυτό τον τομέα. Από πανευρωπαίκό που έφερα και το μετάλλιο σε αυτά τα αγωνίσματα, είναι ουσιαστικά το πρώτο μετάλλιο σε αυτά τα αγωνίσματα. Στόχος είναι να καταφέρω να φέρω τα μετάλλια που έφερα στο σπριντ. Δεν το έχουν κάνει και πολλοί παγκοσμίως, οπότε ήδη έχω ένα πολύ6 καλό ξεκίνημα, οπότε πιστεύω να έχω μια πολύ καλή πορεία.»

Είναι εύκολη η μετάβαση;

Χρήστος Βολικάκης: «Όχι, είναι πολύ δύσκολη η μετάβαση. Ήρθε και πολύ γρήγορα το αποτέλεσμα. Αυτό εξέπληξε πολύ κόσμο και στο εξωτερικό και προπονητές με πολλή μεγάλη ιστορία τους έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Γιατί ήξεραν ότι στην Ολυμπιάδα ήμουν στο αγώνισμα του κέιριν, που είναι στα σπριντ, οπότε μου έλεγαν πότε πρόλαβα. Φάνηκε ότι έχω αρκετά στοιχεία και σε αυτό οπότε ήρθε μια δεύτερη θέση στο πανευρωπαίκό και μια τέταρτη αρκετά γρήγορα. Τώρα έρχεται και η πρόκριση στο παγκόσμιο και γενικώς είμαι σταθερός οπότε πιστεύω θα πάει πολύ καλά και ο στόχος είναι το Τόκιο φυσικά. Ήδη έχει ξεκινήσει καλά και αυτό μου έδιωξε το άγχος γιατί στο πανευρωπαϊκό ήταν να μην πάω γιατί ήταν πολύ νωρίς. Σκέφτηκα να μην βιαστώ γιατί ήταν ένα πολύ μεγάλο ρίσκο. Αλλά τελικά πήγαν όλα καλά οπότε με έκανε να ανεβάσω τους ρυθμούς πολύ πιο γρήγορα».

Ένα νέο παιδί που ξεκινάει τώρα τον αθλητισμό θα το παροτρύνατε να παραμείνει;

Ζαφείρης Βολικάκης: «Σίγουρα εμείς θα το παροτρύναμε γιατί έχουμε μείνει κι εμείς. Αλλά το θέμα είναι ότι θα επηρεαστεί πάρα πολύ από τους γονείς. Οι γονείς είναι αυτοί που θα πρέπει να μπορέσεις να πείσεις ότι το παιδί σου πρέπει να το αφήσεις να κάνεις αυτό που θέλει. Σίγουρα όταν θα φτάσει στην ηλικία που θα πρέπει να δώσει εξετάσεις, θα πει ο γονιός ότι άσε τον αθλητισμό, δε σου προσφέρει κάτι οπότε κάτσε γράψε εξετάσεις να μπεις σε μια σχολή να εξασφαλίσεις αργότερα τη ζωή σου. Όχι ότι αν πας στο πανεπιστήμιο, πάρεις ένα χαρτί εξασφαλίζεις τη ζωή σου, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα πλέον. Αλλά για τον γονιό ειδικά όταν δεν έχει σχέση με τον αθλητισμό, θα το παροτρύνει προς τα εκεί»

Χρήστος Βολικάκης: «Εγώ γενικότερα παλιά ήμουν της άποψης ότι αν είσαι καλός και δουλέψεις θα πετύχεις και θα έρθουν οι επιτυχίες και όλα καλά. Τώρα όμως δεν μπορώ να πω ψέματα. Αν με ρωτήσει ένα παιδί αν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί δε μπορώ να του πω ψέματα. Αυτή τη στιγμή δεν αξίζει τον κόπο για να κάνει πρωταθλητισμό. Πρέπει να έχει πολύ γερό στομάχι, αρκετά χρήματα να διαθέσει, χωρίς να ξέρει αν τελικά θα φέρει επιτυχία. Γιατί οι συνθήκες είναι πολύ άσχημες. Να πεις ότι οι συνθήκες ήταν καλές να πεις οκ κάνε παίρνεις ένα ρίσκο αλλά αν δουλέψεις θα έρθει η επιτυχία. Τώρα οι συνθήκες είναι άσχημες. Κίνητρα δεν υπάρχουν, το βιοποριστικό σου θέμα μετά είναι στον αέρα. Δεν ξέρεις αν θα φέρεις μια διάκριση και μετά ίσως μπεις στο δήμο, ίσως μπει κάπου, ίσως πάρεις ένα άνευ. Τώρα όλα είναι στον αέρα. Μετά από εκεί και πέρα. Από την άλλη άποψη όταν σε ρωτάνε πιτσιρικάδες που έχουν όνειρα κι όλα αυτά αν τους δώσεις μια τέτοια απάντηση είναι σα να τους τα κόβεις όλα. Αυτό είναι κακό».

Ζσφείρης Βολικάκης: «Το σίγουρο πάντως είναι ότι αν κάνει ο πιτσιρικάς αθλητισμό μόνο κέρδος έχει. Θα φτιάξει δυνατό χαρακτήρα γιατί για να κάνεις αθλητισμό θα πρέπει να είσαι εγωιστής. Αλλιώς δε θα μπορέσεις να κερδίσεις σε κανέναν αγώνα. Θα έχει πειθαρχία, θα βλέπει τη ζωή με διαφορετικό μάτι. Δε θα έχεις το τσιγάρο, τους καφέδες».

Χρήστος Βολικάκης: «Θα αποφύγει πάρα πολύ άσχημα πράγματα, που μπορεί να προκύψουν αργότερα αν ένα παιδί ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Ο πρωταθλητισμός από εκεί και πέρα είναι ένα διαφορετικό κομμάτι. Ο αθλητισμός είναι υγεία, όλα αυτά, ο πρωταθλητισμός είναι καταπόνηση, στερήσεις και ψυχολογικά και σωματικά, τραυματισμοί. Όλοι μπορεί να βλέπουν μια επιτυχία, ότι μπήκες στο στρατό ή μπήκες στο δημόσιο. Για να το καταφέρει όμως ο άλλος μπορεί να μην μπορεί να περπατήσει ή να έχει κάνει χειρουργεία, να είναι τραυματισμένος παντού, να έχει κοίλες στη μέση, να έχει τενοντίτιδες. Αυτά δεν τα ξέρει ο κόσμος. Όταν είσαι μικρός υπάρχουν τρεις δρόμοι. Ο ένας θα είναι στην πενταήμερη όπου θα είναι ο άλλος όλη την ημέρα στην καφετέρια και θα είναι το βράδυ στο κλαμπάκι. Ο άλλος θα είναι προπόνηση, σπίτι, φαΐ, ύπνος, σχολείο δε θα πάει πενταήμερη γιατί δεν θα τον αφήσει ο προπονητής σου και ο τρίτος δρόμος είναι σχολείο, φροντιστήριο, διάβασμα, ξανά διάβασμα. Από εκεί και πέρα διαλέγεις. Σίγουρα ο αθλητισμός θα τον βοηθήσει πολύ στην συνέχεια. Ο πρωταθλητισμός στην Ελλάδα με αυτές τις συνθήκες που υπάρχουν είναι ένα ρίσκο. Πρέπει να είσαι τρελός για να ασχοληθείς, να μην σε νοιάζει τίποτα και να το κάνεις. Τώρα αν μπορείς να έχει και την οικονομική δυνατότητα και να είσαι τόσο άνετος και να φύγεις στο εξωτερικό και να κάνεις προπονήσεις εκεί».

Ζαφείρης Βολικάκης: «Και θα πρέπει να έχεις και το ταλέντο να φέρεις γρήγορα επιτυχία. Γιατί στην Ελλάδα αν δεν φέρεις επιτυχία σε ψιλοσβήνουν. Ενώ όταν φέρεις επιτυχίες από μικρή ηλικία σε υπολογίζουν λίγο παραπάνω».

Χρήστος Βολικάκης: «Στην Ελλάδα είναι αυτό το πράγμα. Φέρε επιτυχία για να σε υπολογίσουμε και πάλι με τα χίλια ζόρια. Δηλαδή θα δούμε, θα σε στείλουμε εσένα επειδή είσαι αυτός που είσαι, επειδή έχεις φέρει τόσα μετάλλια αναγκαστικά θα σε στείλουμε. Α, εσύ δεν έχεις φέρει δε μπορείς να πας. Στο εξωτερικό αυτά δε συζητιούνται καν. Για παράδειγμα δε σκέφτονται στο εξωτερικό έχω ποδήλατο σήμερα; Στην εκδήλωση που έγινε στο ΟΑΚΑ γέμισε το στάδιο πινέζες και είχαμε τέσσερα λάστιχα που κοστίζουν 500 ευρώ. Τα λάστιχα αυτά είναι από την τσέπη μας. Πρέπει να μιλήσεις με την ομοσπονδία για να σου τα δώσουν. Η ουσία είναι ότι πρέπει να έχεις λεφτά και να επενδύεις συνέχεια. Αυτό πάλι για να κάνεις κάποια πράγματα καλύτερα γιατί οι συνθήκες δεν θα είναι ποτε όπως πρέπει. Στο εξωτερικό μπαίνεις στο στάδιο κι έχει μέσα 25 βαθμούς, οι περισσότερες ομάδες αυτή τη στιγμή είναι στο Μαϊάμι και την Αυστραλία. Οι αντίπαλοί μου στο Λος Άντζελες είναι ήδη στην Αμερική, άλλοι είναι στην Κολομβία και άλλοι είναι στην Αυστραλία κι εγώ μένω και κάνω προπόνηση στους μείον πέντε. Στο εξωτερικό οι πιτσιρικάδες έχουν ήδη ξεκινήσει και κάνουν προετοιμασία με τον Εθνικό προπονητή και εδώ δεν έχει γίνει καν ο πρώτος αγώνας. Θέλει πολλή οργάνωση το πράγμα και δεν ξέρουμε αν υπάρχει όρεξη».

Close
Αδελφοί Βολικάκη: «Προπονούμαστε στο ΟΑΚΑ στους μείον πέντε βαθμούς!»
Χρόνος ανάγνωσης: 30’