Close

Η λήθη, ο σταυρός του μαρτυρίου και η σκληρή πραγματικότητα

Τελευταία ανανέωση: 25 Νοεμβρίου 2016, 22:37
Χρόνος ανάγνωσης: 4’

Ο Κώστας Μανωλιουδάκης καταμερίζει τις ευθύνες που αναλογούν στη φετινή ομάδα του Παναθηναϊκού για την ευρωπαϊκή κατρακύλα και δεν λησμονεί την ιστορία ούτε και τη σκληρή πραγματικότητα του σήμερα.

Από τον Μάρτιο του 2010, δύο εβδομάδες μετά το διπλό επί της Ρόμα (3-2) με τα «όργια» του Σωτήρη Νίνη και του Τζιμπρίλ Σισέ (τότε που ο Παναθηναϊκός επέλεγε να αφήσει σε δεύτερη μοίρα τα δύο ματς με τη Σταντάρ Λιέγης γνωρίζοντας ισάριθμες ήττες προκειμένου να αφοσιωθεί στην κατάκτηση του νταμπλ), κλείσαμε κοντά έξι χρόνια φαγούρας.

Εξι χρόνια κατηφόρας με τα φρένα σπασμένα, βαριές ήττες από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ (18/08/11), τη Μάριμπορ (20/09/12) και τη Λάτσιο (08/11/12) όλες με 3-0 και μόλις μία νίκη επί των Σλοβένων στο ΟΑΚΑ με 1-0 στις 22/11/12. 

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Τότε επετεύχθη η τελευταία μέχρι σήμερα νίκη σε φάση ομίλων ευρωπαϊκής διοργάνωσης, κι ας βρέθηκαν στο διάβα του ομάδες που προσφέρονταν για να μπει επιτέλους τέλος στον κατήφορο, όπως για παράδειγμα η Εστορίλ από την οποία ηττήθηκε (2-0) στην Πορτογαλία και αναδείχθηκε ισόπαλος (1-1) στη Λεωφόρο. 

Ηρθαν όμως και αποκλεισμοί στα προκριματικά από συλλόγους χαμηλότερου βεληνεκούς, Μακάμπι, Οντένσε, Σταντάρ Λιέγης, Μπριζ, Καμπάλα, παντός είδους ταπεινώσεις, απογοητεύσεις και χουνέρια.  

Προφανώς και δεν φταίει αποκλειστικά ο φετινός Παναθηναϊκός που από το Νοέμβρη του 2012 μέχρι σήμερα, ο σύλλογος που έχει δοξάσει όσο κανείς άλλος την Ελλάδα αγνοεί τη νίκη σε δώδεκα ευρωπαϊκά ματς. 

Στη φετινή ομάδα υπάρχει ξεκάθαρα το μερίδιο ευθύνης που της αναλογεί για τα φετινά πεπραγμένα, όχι όμως συνολικά για τη ντροπιαστική θέση (123) στην ευρωπαϊκή κατάταξη, ούτε για το σύνολο της… κατηφόρας και το γεγονός ότι η τελευταία νίκη έγινε πριν από τέσσερα χρόνια. 

Το πρόβλημα είναι σαφώς βαθύτερο και ως άλλη κατάρα έχει ξεκινήσει από τη «χρεοκοπία» της «πράσινης» ΠΑΕ και τα μνημονιακά χρόνια που ακολούθησαν δίκην μονόδρομου στη συγκεκριμένη χρονική καμπή της ιστορίας που βιώνουμε. 

Στη διάρκεια του χρόνου τα «πάνω» και τα «κάτω» είναι συνεχή, το δε μέλλον απρόβλεπτο.


Η Ιστορία επίσης δεν ξεγράφει όσο κι αν ορισμένοι έχουν βυθιστεί στη λήθη, ούτε φυσικά τα επιτεύγματα σβήνονται προϊόντος του χρόνου: ο Παναθηναϊκός ήταν, είναι και θα είναι η κορυφαία ελληνική ομάδα στην Ευρώπη κι αυτό θα αλλάξει μόνο όταν κάποιος άλλος καταφέρει να φτάσει σε ένα τελικό (1970-71), δύο ημιτελικούς (1984-85 και 1995-96), δύο προημιτελικούς (1991-92 και 2001-02) Τσάμπιονς Λιγκ, και δύο προημιτελικούς κυπέλλου UEFA (1987-88, 2002-03). 

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Η υπάρχουσα πραγματικότητα ωστόσο είναι σκληρή και αδυσώπητη, διαιωνίζεται εξοργιστικά και μοιάζει με σταυρό μαρτυρίου που κουβαλάει ο σύλλογος στην πλάτη του, με το μέλλον να μοιάζει μαύρο και άραχλο από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάτι στον ορίζοντα που να δίνει προοπτική, τροποποιώντας θεαματικά τα υπάρχοντα δεδομένα.

Από αμιγώς ποδοσφαιρικής άποψης το ταβάνι του φετινού Παναθηναϊκού αποδείχθηκε ότι ήταν η πρόκριση/επιστροφή στους ομίλους.

Στην πράξη φάνηκε ότι ο Παναθηναϊκός δεν ήταν έτοιμος ως ομάδα για κάτι παραπάνω και δικαίως αποκλείστηκε από έναν όμιλο «φωτιά» για τα δεδομένα του Γιουρόπα Λιγκ, ένας όμιλος που προέκυψε εξαιτίας του κατρακυλίσματος των τελευταίων ετών. 

Με μόλις δύο ανταγωνιστικές εμφανίσεις (σε Βίγκο και Λιέγη, με συγκομιδή μόλις ένα βαθμό αντί για μίνιμουμ τέσσερις) και κυρίως με ήττες στη Λεωφόρο, δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις και φυσιολογικά εξοργίζεσαι.

Η φετινή ομάδα του Παναθηναϊκού έχει μεν πολύ καλύτερες μονάδες συγκριτικά με τα προηγούμενα/πρόσφατα χρόνια αλλά και ανύπαρκτο «χαρακτήρα» και ξεκάθαρο ψυχολογικό πρόβλημα που μοιάζει μη αναστρέψιμο όταν ένα ματς «στραβώνει».
Εχει σαφές έλλειμμα διαχείρισης της πίεσης, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος των αγώνων του, κουβαλάει στους ώμους του τις αποτυχίες των προηγούμενων ετών και πληρώνει την προετοιμασία που είχε στόχευση την πρόκριση στους ομίλους, τους πολλούς μυϊκούς τραυματισμούς ως απόρροια αυτής, αλλά και (ειδικά στην Ευρώπη) το μέγα λάθος της μη απόκτησης τερματοφύλακα.
Ποιος θα περίμενε το καλοκαίρι, με τόσα τεράστια κενά στο υλικό που έπρεπε να καλυφθούν και τα περισσότερα καλύφθηκαν, ότι ο Στιλ θα ήταν η προσωποποίηση του «ό,τι πάει μέσα γράφει»; 

Ελάχιστοι αν όχι ουδείς. Πλην όμως άπαντες γνωρίζουν ότι για να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων στην Ευρώπη χρειάζεται να διαθέτεις τερματοφύλακα με κλάση, προσωπικότητα και «καρύδια».
Και στην πράξη αποδείχθηκε ότι έγινε τεράστιο λάθος παρότι δεν είναι φυσικά το μοναδικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού ο τερματοφύλακας.

Σε αντίθεση με τα προκριματικά, ο Λουκ Στιλ ήταν συνολικά στον όμιλο η προσωποποίηση της γκέλας, με τον Αγγλο «κίπερ» να μην έχει στο ενεργητικό του ούτε μία απόκρουση στο Αμστερνταμ και να «πνίγει» από το πουθενά το γκολ με το οποίο ο Αγιαξ άνοιξε το σκορ λίγο πριν το τέλος του ημιχρόνου (39’). 


Στην πρώτη ουσιαστικά ευκαιρία των Ολλανδών μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο και ενώ οι «πράσινοι» είχαν τον έλεγχο του αγώνα αλλά και την καλύτερη ευκαιρία στο 26’ στο δοκάρι του Ιμπάρμπο. 

Δίχως να κοντράρει κάπου η μπάλα, δίχως να πάρει τίποτα «τρελά» φάλτσα, ο Στιλ έκανε αναίτια ένα βήμα προς τα δεξιά για να δει τη μπάλα (sic) και βρισκόμενος εκτός θέσης, την είδε να καταλήγει στην αριστερή του γωνία, στο τρίτο γκολ που δέχεται στους ομίλους από απευθείας εκτέλεση φάουλ…

Προφανώς τέτοια γκολ σου «κόβουν τα πόδια» αλλά τα ματς δεν τελειώνουν στο 39’ ούτε στο 50’, λεπτό όπου ο Χουλτ έκανε «δώρο» το 2-0 στον Τέτε και έβαλε τέλος στη σεμνή τελετή.

Ο Παναθηναϊκός του δεύτερου ημιχρόνου, αντί για αντίδραση και πείσμα, εμφανίστηκε ξανά «άδειος» ψυχολογικά, βραχυκυκλωμένος ποδοσφαιρικά, χωρίς εναλλακτικό πλάνο και ανήμπορος να σηκώσει κεφάλι στην οδυνηρή επιστροφή του στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ που ολοκληρώνεται με το ματς εντυπώσεων και μόνο απέναντι στη Θέλτα στη Λεωφόρο. Και όπως στον Στραματσόνι πιστώνεται η επιστροφή στους ομίλους έτσι του χρεώνεται και η αποτυχία σε αυτόν. 


Η πραγματικότητα είναι σκληρή, ταπεινωτική και επώδυνη για κάθε φίλο του Παναθηναϊκού και το ματς της Κυριακής με τον Πανιώνιο στη Νέα Σμύρνη έχει υπαρξιακό χαρακτήρα ως προς την διεκδίκηση των εγχώριων στόχων που έχουν απομείνει.

Close
Η λήθη, ο σταυρός του μαρτυρίου και η σκληρή πραγματικότητα
Χρόνος ανάγνωσης: 4’