Close

Πέτυχε, αν και... έτυχε: Οι Κροάτες ξανάρχονται!

Τελευταία ανανέωση: 15 Μαρτίου 2017, 17:35
  • Αποθήκευση άρθρου

Το SDNA επιχειρεί να καταγράψει τις λεπτομέρειες πίσω από τις γεμάτες ταλέντο «φουρνιές» Κροατών που έρχονται στο προσκήνιο και κάνουν τους συμπατριώτες τους να αισιοδοξούν. Στρατηγική και πλάνο ή... ευλογία ενός μπασκετικού Θεού;

Το κροατικό μπάσκετ δεν έχει την αίγλη του παρελθόντος και φέρνει τις επιτυχίες, στις οποίες είχε φτάσει παλαιότερα. Ωστόσο, η νέα γενιά της «χρβάτσκα» έρχεται για να ξεχωρίσει, να καθιερωθεί, να μείνει και να διακριθεί. Ποια είναι η νέα γενιά; Ο Ντάριο Σάριτς (Φιλαδέλφεια Σέβεντι Σίξερς), ο Μάριο Χεζόνια (Ορλάντο Μάτζικ), ο Ντράγκαν Μπέντερ (Φοίνιξ Σανς), ο Ίβιτσα Ζούμπατς (Λος Άντζελες Λέικερς), ο Άντε Ζίζιτς (Νταρουσάφακα) και... όχι μόνο!

Μάλιστα, τα παραπάνω wonderkids του ευρωπαϊκού και δη του κροατικού μπάσκετ έχουν ήδη αρχίσει να... υπογράφουν τις νίκες των ομάδων τους και να φτάνουν στα πρώτα milestone της καριέρας τους. Άλλοι είναι NBAers, άλλοι έχουν θητεία στην Euroleague και άλλοι συγκεντρώνουν τα βλέμματα των scouts όλου του πλανήτη. Όπως και να 'χει, αυτή η φουρνιά έχει κάτι το ξεχωριστό, κάτι το... μαγικό! Η «χρυσόσκονη» που έχει πέσει πάνω της την έχει κάνει λαμπερή.

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Πάμε να δούμε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα του τι έχουν κάνει τον τελευταίο καιρό μερικά από τα κορυφαία κροατικά prospects; Ο Σάριτς αναδείχθηκε κορυφαίος ρούκι του μήνα στο ΝΒΑ και ήδη έχει δείξει πως έχει προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του καλύτερου πρωταθλήματος στον κόσμο. Ο πρώην παίκτης της Αναντολού Εφές έχει 12,2 πόντους, 6,3 ριμπάουντ και 2,2 ασίστ ανά ματς με τους Σίξερς και ήδη θέτει υποψηφιότητα για το βραβείο του ρούκι της χρονιάς, ιδίως μετά τον τραυματισμό του Νο. 1 φαβορί για αυτή τη διάκριση, Τζόελ Εμπίιντ. Μάλιστα, ο Εμπίιντ δήλωσε on camera: «Είναι ο ρούκι της χρονιάς», μετά το career high του Κροάτη (29π. κόντρα στους Λέικερς).

Ο δε Ζίζιτς στην παρθενική του σεζόν στην Euroleague… βγάζει μάτια και μοιάζει με ένα θηρίο που διψάει για αίμα μέσα στη ρακέτα. Ο 20χρονος σέντερ της «Νταρού» υπό τις οδηγίες του Ντέιβιντ Μπλατ έχει 9,7 πόντους και 7,1 ριμπάουντ κατά μέσο όρο ύστερα από δέκα συμμετοχές στην απαιτητικότερη ευρωπαϊκή διοργάνωση, την Euroleague. Ο γεννημένος το 1997 Ζίζιτς πήγε στα μέσα της σεζόν στην Τουρκία, «έδεσε» με μιας και παίζει σαν να είναι εκεί χρόνια. 

Τι κάνει ο Ίβιτσα Ζούμπατς; Καθιερώνεται στον «μαγικό κόσμο» με τη φανέλα των Λος Άντζελες Λέικερς. Απέναντι στους Ντένβερ Νάγκετς ο σέντερ των «λιμανθρώπων» είχε 25 πόντους και 11 ριμπάουντ και έγινε ο πρώτος teenager στην ιστορία του οργανισμού που φτάνει σε double double με 25+ πόντους.

Επιπλέον, από το 2010 μέχρι σήμερα οι «μικρές» εθνικές της Κροατίας έχουν ανέβει επτά φορές στο βάθρο διοργανώσεων της FIBA, κατακτώντας τρία χρυσά μετάλλια, δύο ασημένια και δύο χάλκινα. Οι ταλαντούχες «φουρνιές» συνδυάζονται με διακρίσεις. Τι καλύτερο;

Το sdna.gr απηύθυνε συγκεκριμένα ερωτήματα σε ανθρώπους που γνωρίζουν καλά όσα γίνονται στην «χρβάτσκα» και προσπαθεί να καταγράψει άγνωστες πτυχές του κροατικού πρότζεκτ. Υπάρχει τελικά οργανωμένο πρότζεκτ; Ποιο είναι το «σημείο – κλειδί» στην... εκτόξευση των Κροατών; Πού θα υστερεί η εθνική Κροατίας στους Άνδρες μελλοντικά; Οι πέντε παρακάτω άνθρωποι μας... βάζουν στο κλίμα!

  1. Ρόκο Λένι Ούκιτς (Κροάτης πόιντ γκαρντ της ΑΕΚ με θητεία στο ΝΒΑ).
  2. Άντε Νάζορ (ο προπονητής των επιτυχιών των «μικρών» εθνικών της Κροατίας, νυν κόουτς της ΜΤΖ Σκοπίων).
  3. Άντε Ζίζιτς (Κροάτης σέντερ της Νταρουσάφακα, που ανήκει στο... εν λόγω πρότζεκτ).
  4. Γκόραν Φιλίποβιτς (Κροάτης πόιντ γκαρντ της Σπλιτ, που θεωρείται ως μελλοντικός άσος της εθνικής).
  5. Ντέιβιντ Χέιν (Γερμανός δημοσιογράφος με εξειδίκευση στις νέες γενιές και τις διοργανώσεις της FIBA).

Επτά ενότητες - ερωτήσεις, όσα και τα μετάλλια των «μικρών» εθνικών της Κροατίας...

Νο. 1: Ποιοι είναι οι παίκτες που ξεχωρίζουν;

Αρχικά, λοιπόν, έπρεπε να γίνει η καταγραφή των ελπιδοφόρων Κροατών. Αφετηρία αυτού του... δέντρου αποτελεί ο Ντάριο Σάριτς (1994) και η καταγραφή φτάνει μέχρι το 2000. Οι παίκτες που γεννήθηκαν το 2000 είναι πλέον σχεδόν 17 ετών, οπότε υπάρχει εικόνα γι’ αυτούς, αφού έχουν πάρει μέρος σε διοργανώσεις της FIBA και έχουν δείξει στοιχεία του παιχνιδιού τους. Στην παρακάτω λίστα, όπως μπορείτε να δείτε, βρίσκονται οι Κροατές που ξεχωρίζουν (ή θα ξεχωρίσουν), χωρισμένοι με βάση την χρονολογία γέννησής τους... Μέσα στην παράνθεση, δίπλα από το όνομα του κάθε παίκτη, είναι η θέση στην οποία αγωνίζεται και η ομάδα του.

  • 1994: Ντάριο Σάριτς (PF, Φιλαδέλφεια Σέβεντι Σίξερς).
  • 1995: Μάριο Χεζόνια (SG, Ορλάντο Μάτσικ), Κάρλο Ζγκάνετς (PF/C, Τσεντεβίτα).
  • 1996: Μάρκο Αράποβιτς (PF/C, Τσεντεβίτα), Λούκα Μπόζιτς (PG, ΚΚ Ζάγκρεμπ).
  • 1997: Ντράγκαν Μπέντερ (PF, Φοίνιξ Σανς), Νικ Σλάβιτσα (SG/SF, Τσιμπόνα), Ίβιτσα Ζούμπατς (C, Λος Άντζελες Λέικερς), Άντε Ζίζιτς (C, Νταρουσάφακα), Λόβρο Μάζαλιν (SG/SF, Ζαντάρ).
  • 1998: -
  • 1999: Ντάρκο Μπάγιο (PF, Τσεντεβίτα), Κρέσιμιρ Νίκιτς (C, Τσιμπόνα).
  • 2000: Λούκα Σάμανιτς (PF, Μπαρτσελόνα), Ότον Γιάνκοβιτς (SF, Prolific Prep Academy).

«Η Κροατία είναι η χώρα μου και είμαστε γεμάτοι ταλαντούχους παίκτες. Το τελευταίο διάστημα είχαμε πολλούς παίκτες με ταλέντο, παίκτες που μπορούν να γίνουν πολύ καλοί. Είχαμε και καλά αποτελέσματα στα διεθνή τουρνουά. Πιστεύω πως σε τρία – τέσσερα χρόνια, όταν αυτή η γενιά έρθει στην εθνική Ανδρών, θα είμαστε έτοιμοι για κάποια μεγάλα αποτελέσματα», ανέφερε στο SDNA ο Άντε Ζίζιτς, που από τα πρώτα λόγια του έβαλε στην κουβέντα τη φράση «μεγάλα πράγματα».

Από την μεριά του, ο Ρόκο Λένι Ούκιτς πήρε θέση στο αν μπορούμε να πούμε ποιος έχει τη μεγαλύτερη προοπτική μπροστά του: «Είναι πολύ δύσκολο να πεις ποιος έχει την μεγαλύτερη προοπτική. Μιλάμε για παίκτες σε εντελώς διαφορετικές φάσεις της καριέρας τους, παρά τη μικρή διαφορά ηλικίας μεταξύ τους. Για παράδειγμα, αν συγκρίνεις τον Σάριτς με τον Μπέντερ θα δεις πως έχεις δύο διαφορετικές ιστορίες. Ο Σάριτς είναι έτοιμος παίκτης, έχει πάρει τρόπαια και έχει φτιάξει το όνομά του στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Παρά το γεγονός πως είναι 22 ετών, κάποιον τον θεωρούν... βετεράνο! Έχει δείξει τι αξίζει. Ο Μπέντερ, από την άλλη, είναι ένας παίκτης τρία χρόνια μικρότερος, χωρίς εμπειρία. Το μόνο που ξέρουμε, ακόμα και εγώ, είναι πως πρόκειται για ένα σπουδαίο ταλέντο. Το πόσο μακριά θα φτάσει δεν το ξέρει κανείς. Μπορεί να είναι All Star στο ΝΒΑ. Από την άλλη, υπάρχουν και παραδείγματα παικτών που επιλέχθηκαν ψηλά στο draft, είχαν ταλέντο, αλλά δεν εξελίχθηκαν. Το τι θα γίνει στην καριέρα του είναι κάτι που μένει να το δούμε. Δεν έχουν πολλοί το ταλέντο του Μπέντερ, γι' αυτό ήταν στο Νο. 4 του draft. Ο καθένας έχει τη δική του ιστορία. Ο Ζίζιτς, ο Σλάβιτσα, ο Μάζαλιν, ο Αράποβιτς... Δεν μπορούμε να τους βάλουμε όλους στην ίδια κατηγορία. Για να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα πρέπει να ασχοληθούμε με τον καθένα προσωπικά».

Νο. 2: Ποιες ξεχωριστές ιστορίες βρίσκονται από πίσω τους;

Αφού έγινε η πρώτη, απαραίτητη καταγραφή, σειρά έχουν οι ιστορίες. Αυτές που ξεχωρίζουν, αυτές που έχουν κάτι «μοναδικό» δίπλα τους...

Ποιες ιστορίες βρίσκονται πίσω από τον καθέναν; Ποιος είναι φίλος με ποιον; Ποιο τουρνουά ξεχωρίζει στις επιτυχίες των «μικρών» εθνικών της Κροατίας;

Τα σπασμένα δόντια του Σάριτς και η υπέρβαση με τους Αμερικανούς

Ο Ντέιβιντ Χέιν παρακολουθεί εδώ και χρόνια από κοντά τις διοργανώσεις της FIBA σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Έχει γνωρίσει τους risings stars της Κροατίας, τους έχει δει να αγωνίζονται και να μοχθούν και τους έχει ζήσει από... πρώτο χέρι, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών τουρνουά: «Θα έλεγα πως η Κροατία αν είχε τον Μάζαλιν, τον Μπέντερ και τον Ζίζιτς θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τους Αμερικανούς στην Κρήτη στο Παγκόσμιο το 2015. Ο Μπέντερ ήταν στο διαφημιστικό poster της FIBA και δεν έπαιξε λόγω των παπουτσιών του. Σε εκείνο το τουρνουά, όμως, είδαμε πόσο ξεχωριστός παίκτης είναι ο Αράποβιτς. Τον έχω στην καρδιά μου για εκείνη την διοργάνωση. Στον ημιτελικό κουβάλησε έναν τραυματία συμπαίκτη του εκτός παρκέ. Ήταν σαν να τους λέει: “Σας κουβαλάω ήδη στη διοργάνωση, τώρα σας κουβαλάω και εκτός παρκέ όταν χτυπήσετε”. Αν ο Μπόζιτς έβαζε τη βολή θα νικούσαν. Συμφωνώ πως αυτό το τουρνουά είναι η μεγαλύτερη επιτυχία τους», είπε αρχικά, θέλοντας να σταθεί στον... άθλο που πήγε να συντελεστεί στην Κρήτη, ενώ έπειτα θυμήθηκε το τρομερό σκηνικό με τα σπασμένα δόντια του Σάριτς:

«Μία ιστορία που θυμάμαι; Ο Σάριτς έπαιξε χωρίς έξι δόντια! Αυτό έγινε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014. Έσπασαν έξι δόντια του, μπορείς να το βρεις στο διαδίκτυο. Έπιασε τα πέντε από αυτά και τα άφησε στον πάγκο της Κροατίας και μετά πήγε στην άλλη πλευρά, αστόχησε σε ένα τρίποντο και έπαιξε άμυνα, πριν αποσυρθεί στον πάγκο. Έξι δόντια έφυγαν από το στόμα του, έπιασε τα πέντε και τα άφησε στον πάγκο! Και μετά έπαιξε και επίθεση και άμυνα!».

Μιλώντας για ιστορίες και ξεχωριστά περιστατικά, ο κόουτς Νάζορ έδωσε τις... inside πληροφορίες. Όπως μας είπε, όταν η ομάδα του έπαιζε με τον Σάριτς δεν είχε ουσιαστικό σύστημα, αφού ακολουθούσε το ένστικτο του φόργουορντ των Σέβεντι Σίξερς, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην... τρελή ιστορία του Μπέντερ. «Όλοι αυτοί οι παίκτες είναι πολύ καλοί για τον προπονητή, είναι coachable. Άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο. Ο Σάριτς ακούει πάντα τις οδηγίες του προπονητή και μπορεί να παίξει και στις πέντε θέσεις! Την πρώτη φορά στην ομάδα μου το 2010 στο Βίλνιους παίζαμε χωρίς σύστημα με τον Σάριτς στο παρκέ. Τον βάζαμε έξω από την ρακέτα και σκόραρε, δεν μπορούσε να τον ακολουθήσει ο αντίπαλος. Δεν είχαμε άλλο σύστημα γι' αυτόν. Είναι πάρα πολύ έξυπνος. Μαζί με τον Μπόγιαν Μπογκντάνοβιτς μπορούν να είναι οι ηγέτες της εθνικής. Έχει την ικανότητα να βοηθήσει όλους τους συμπαίκτες του, να έχει ρόλο πόιντ γκαρντ στο παρκέ.

Η πιο ξεχωριστή ιστορία, όμως, είναι με τον Ντράγκαν Μπέντερ στην Κρήτη, όταν δεν μπόρεσε να παίξει στο Παγκόσμιο U19 λόγω των... παπουτσιών του. Είχε δημιουργηθεί ένα θέμα με τους χορηγούς τότε. Ύστερα από τρεις μήνες έπαιξε με την Μακάμπι Τελ Αβίβ και έδειξε πόσο ταλαντούχος είναι. Θα γίνει εξαιρετικός παίκτης, περιμένω να δω πώς θα εξελιχθεί στο ΝΒΑ. Μιλάω με πολλούς από τις ΗΠΑ, προπονητές του στους Σανς και όχι μόνο. Μου λένε ότι δουλεύει σκληρά για να βελτιωθεί. Έχει το ταλέντο, είναι εργασιομανής και μπορεί να γίνει ένας top παίκτης.

Αν έπρεπε να διαλέξω μια στιγμή από τη θητεία μου στις εθνικές Κροατίας θα διάλεγα το τουρνουά της Κρήτης. Ήμασταν εκεί χωρίς βασικούς μας παίκτες, αλλά ανταγωνιστήκαμε τους Αμερικανούς στον τελικό. Χάσαμε μια βολή στο τέλος. Είναι μια εκπληκτική ιστορία. Τους έλεγα πάντα πως οι αλλαγές στο ρόστερ δεν σημαίνουν τίποτα μπροστά στη χημεία της ομάδας, αυτή είναι το πιο σημαντικό στοιχείο, ειδικά στην εθνική ομάδα. Ο ένας πρέπει να παίζει για τον άλλον. Είχαμε πρόβλημα με τον Μπέντερ με τα παπούτσια του, ο Ζίζιτς είχε χτυπήσει, ο Μάζαλιν έσπασε το χέρι του πριν από το τουρνουά. Έμειναν όμως όλοι ενωμένοι και έκαναν την έκπληξη».

Ο Ζίζιτς, από την άλλη, ήταν κάπως πιο μαζεμένος. Πιστός στο «ό,τι γίνεται στα αποδυτήρια, μένει στα αποδυτήρια», στην αθλητική εκδοχή δηλαδή του «What happens in Vegas, stays in Vegas», ήταν λακωνικός και προτίμησε να αναφερθεί μόνο στην προσωπική σχέση που έχει με τον Μπέντερ. «Θέλω να σταθώ στην... μεγάλη ιστορία μου με τον Ντράγκαν Μπέντερ. Γνωριζόμαστε πάρα πολύ καιρό. Είχαμε παίξει μαζί στην Σπλιτ όταν ήμασταν μικροί. Νομίζω γνωριστήκαμε κάποιο καλοκαίρι στις κλήσεις της εθνικής, σε κάποιο καμπ. Η ιστορία μας ξεκίνησε στην Σπλιτ, την πρώην Γιουγκοπλάστικα, η οποία ήταν μία από τις μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Είμαστε φίλοι, παίζουμε μαζί συχνά. Όταν, όμως, παίζουμε στην εθνική είναι διαφορετικά, είμαστε όλοι μια οικογένεια. Έχουμε πολύ καλές μονάδες, αλλά δεν έχει σημασία ποιος θα σκοράρει και ποιος θα πάρει τα ριμπάουντ. Παίζουμε ως ομάδα, αυτό είναι που μετράει. Γενικά, πάντως, περνάω πολύ χρόνο με τον Ντράγκαν».

Νο. 3: Ποια διαδικασία παραγωγής παικτών ακολουθείται στην Κροατία;

Μάθαμε ποιοι ξεχωρίζουν στο κροατικό μπάσκετ του μέλλοντος, είδαμε (βίντεο) και διαβάσαμε και μερικές ιστορίες τους... Σειρά παίρνει η πιο σημαντική ερώτηση, στην οποία όμως δεν δόθηκε μια ανάλογη, σημαντική, μελετημένη και... βαρύγδουπη απάντηση, που ίσως περιμέναμε.

«Τα καταφέραμε με τη βοήθεια του Θεού»!

Στην προσπάθειά μας να βρούμε ποιο πλάνο βρίσκεται πίσω από αυτή την παραγωγή ταλέντων του κροατικού μπάσκετ, ο Ούκιτς μίλησε ρεαλιστικά, κοφτά και ξεκάθαρα: «Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Μέχρι σήμερα το μόνο που έχουμε είναι η ευλογία του Θεού! Δεν είχαμε κάποιο πρόγραμμα για να δημιουργήσουμε αυτό που έχουμε σήμερα στα χέρια μας. Είχαμε μόνο την ευλογία του Θεού, στο ξαναλέω. Ήμασταν τυχεροί να έχουμε ψηλούς με προσόντα και ταλέντο. Υπήρξαν, βέβαια, και κάποιες άλλες περιπτώσεις όπως του Ζίζιτς και του Σάριτς, που είχαν επαγγελματίες παίκτες στην οικογένειά τους και τους ήταν πιο εύκολο να βρουν τον σωστό δρόμο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, όμως, τα καταφέραμε με τη βοήθεια του Θεού... Το άλλο σκέλος είναι ότι στην Κροατία έχουμε ομάδες δίχως χρήματα, που στρέφονται σε νέους παίκτες. Δεν το θέλουν, είναι αναγκασμένες να το κάνουν. Έτσι, οι νέοι παίκτες επωφελούνται από αυτή την κατάσταση».

«Μέχρι σήμερα το μόνο που έχουμε είναι η ευλογία του Θεού», δήλωσε στο SDNA ο έμπειρος παίκτης της ΑΕΚ και η ατάκα του... έπρεπε να αναλυθεί παραπάνω. Ποιος ήταν ο αρμόδιος να μας πει τη γνώμη του για το θέμα; Ο προπονητής αυτών των ομάδων...

«Ήμουν προπονητής στις “μικρές” εθνικές τα τελευταία οκτώ χρόνια και πήραμε επτά μετάλλια. Επτά μετάλλια σε οκτώ χρόνια. Τώρα, αυτοί οι παίκτες, από τον Σάριτς μέχρι τον Ζούμπατς, πηγαίνουν στο ΝΒΑ. Θέλουν χρόνο, αλλά κυρίως θέλουν καλό πρόγραμμα γι' αυτούς. Πάντα χρειάζεται ένα διάστημα τεσσάρων ετών για να βελτιωθείς. Σε αυτό το πρόγραμμα οι παίκτες πρέπει να παίρνουν ματς. Με ένα τέτοιο πρόγραμμα τεσσάρων ετών, αυτοί οι παίκτες θα μπορέσουν να αποτελέσουν βασικά στοιχεία των ομάδων τους», ανέφερε ο Νάζορ, που δεν θέλησε να αναλύσει παραπάνω αν και κατά πόσο υφίσταται οργανωμένο πλάνο από την κροατική ομοσπονδία.

Μπάσκετ δίχως θέσεις!

Μετά την άποψη του παίκτη και εκείνη του προπονητή, πήραμε και αυτήν ενός εξωτερικού παρατηρητή: του δημοσιογράφου Ντέιβιντ Χέιν... «Δεν θα αμφισβητήσω όσα λέει ο Ρόκο. Είχα μια συζήτηση με έναν άνθρωπο το σταφ των "μικρών”"εθνικών της Κροατίας. Αυτό που έλεγε είναι ότι το βασικό τους στοιχείο είναι πως παίζουν μπάσκετ χωρίς θέσεις. Ξέρεις, δεν... κολλούν έναν παίκτη σε μια θέση, αλλά τους αφήνουν όλους να παίζουν σε όλες τις θέσεις. Δίνουν σε όλους τους παίκτες, ανεξάρτητα από το ύψος τους, τις ικανότητες που χρειάζονται για να κατεβάσουν την μπάλα. Υπάρχουν εξαιρέσεις εδώ και εκεί, αλλά σε γενικές γραμμές οι ψηλοί δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά των κοντών. Αυτοί οι ψηλοί, όμως, μπορούν να κάνουν πράγματα. Αν τους δώσεις τα εφόδια, που κάποιοι τα αποκαλούν "βασικές αρχές", όπως την ντρίμπλα και το διάβασμα του παιχνιδιού, δημιουργείς κάτι ενδιαφέρον».

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Συμπερασματικά, το μπάσκετ δίχως θέσεις, οι "βασικές αρχές", που δίνονται στους ψηλούς, το πρόγραμμα με υπομονή και αποτελέσματα σε βάθος χρόνου και τα αγωνιστικά λεπτά των νεαρών παικτών στις ομάδες της χώρας τους, σε συνδυασμό με την... θεία ευλογία, δημιουργούν το κροατικό "μείγμα".

Νο. 4: Πόσο σημαντικό είναι να παίρνουν χρόνο οι παίκτες στις ομάδες τους και να έχουν ξεκάθαρο ρόλο;

Το παραπάνω ερώτημα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως η ερώτηση για το... ένα εκατομμύριο ευρώ, καθώς απασχολεί πολλούς, ειδικά στην Ελλάδα, με αφορμή την περίπτωση του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου και όχι μόνο.

«Είναι φανταστικό ότι οι Κροάτες παίζουν. Υπάρχει το επιχείρημα της αντίθετης πλευράς: "Μαθαίνεις στην προπόνηση δίπλα στον Διαμαντίδη, δίπλα σε άλλους μεγάλους παίκτες". Αλλά μιλάμε μόνο για προπόνηση. Δεν κάνεις τα λάθη, που πρέπει να κάνεις! Στα δικά μου μάτια γι' αυτό βλέπεις αυτά τα παιδιά να οδηγούν σε επιτυχίες τη χώρα τους και μετά να φεύγουν για να παίξουν στις ΗΠΑ», είπε ο Χέιν, που «έριξε» στο τραπέζι και τους «αιώνιους»:

«Μπορείς να βελτιώσεις όλους αυτούς τους παίκτες, αλλά αν δεν τους δώσεις χρόνο θα μείνουν στάσιμοι. Ο Χαραλαμπόπουλος αν έπαιζε επαγγελματικό μπάσκετ σε πιο μικρές ομάδες θα έβρισκε σταδιακά χρόνο. Θα έκανε τα λάθη του. Αν ήμουν αυτός που "έτρεχε" τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό θα έπαιρνα αυτούς τους παίκτες και θα τους έστελνα δανεικούς σε μικρότερες ομάδες. Σε ομάδες που θα σέβομαι τον προπονητή τους. Τα παιδιά πρέπει να παίξουν, να κάνουν λάθη. Αυτό είναι το "κλειδί"».

«Αυτό είναι το πιο σημαντικό για έναν νέο παίκτη»

Ο Ζίζιτς, που βοηθήθηκε αρκετά από αυτή τη διαδικασία και τις ευκαιρίες που του δόθηκαν, σχολίασε: «Όλοι θέλουν ευκαιρίες, θέλουν παιχνίδια. Προσπαθούμε να αποκτήσουμε εμπειρία, αυτό χρειάζονται οι νέοι παίκτες. Είναι δύσκολο να δώσεις σημαντικούς ρόλους σε νέους παίκτες. Γνώμη μου είναι πως κάνεις το σωστό όταν τους δίνεις ρόλους σε μια ομάδα. Όλοι μας σε αυτή τη "φουρνιά" είμαστε σε καλές ομάδες και έχουμε ξεκάθαρους ρόλους. Αυτό είναι το πιο σημαντικό για έναν νέο παίκτη».

Βέβαια, για άλλη μια φορά ο Ούκιτς θέλησε να δώσει μια ξεχωριστή διάσταση, η οποία αποτελεί και τον κατάλληλο επίλογο για την συγκεκριμένη ενότητα: «Κάθε κατάσταση έχει θετική και αρνητική πλευρά. Στην Κροατία δεν έχουμε high level συλλόγους, με εξαίρεση την Τσεντεβίτα, που είναι μια τελείως διαφορετική υπόθεση. Όμως, αν είσαι 17-18 ετών και θες να παίξεις, με το να παίρνεις ματς στην Αδριατική Λίγκα μπορείς να βελτιωθείς και να αναπτυχθείς. Θα σε βοηθήσει αυτή η κατάσταση. Είναι πολύ σημαντικό, λοιπόν, αυτό το πλεονέκτημα των Κροατών παικτών. Παίρνουν αρκετό χρόνο συμμετοχής και μαζεύουν εμπειρίες από νεαρή ηλικία. Έχουν την ευθύνη του αποτελέσματος, γι' αυτό και ωριμάζουν γρηγορότερα. Γίνεται πιο ώριμος μέσα στο παρκέ.

Σε κάθε περίπτωση, όπως ανέφερα νωρίτερα, όλο αυτό δεν είναι μέρος μιας στρατηγικής που έχει το κροατικό μπάσκετ. Οι οικονομικές συνθήκες αναγκάζουν τις ομάδες να στραφούν σε αυτό το πλάνο. Οι νέοι Κροάτες είναι φτηνοί, αλλά ποιοτικοί. Οπότε, γιατί να φέρει μια ομάδα έναν Αμερικανό που θα κοστίσει περισσότερο; Τον νέο παίκτη θα τον εξελίξουν και στη συνέχεια θα κερδίσουν χρήματα μέσω του buy out του. Αυτό ίσως συμβαίνει μόνο στην Σερβία και στην Κροατία. Είμαστε ευλογημένοι που έχουμε τόσα ταλέντα. Και πάλι, βέβαια, υπάρχει τεράστιος χώρος για βελτίωση. Πρέπει όμως οι ομάδες και η ομοσπονδία να δώσουν κι άλλα εφόδια σε αυτά τα παιδιά. Μόλις φύγουν για το ΝΒΑ ή για μια μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα, τα δεδομένα δεν θα είναι πια στα χέρια του κροατικού μπάσκετ. Από εκεί και πέρα, ο καθένας είναι μόνος του».

Νο. 5: Μπορεί το ΝΒΑ να βοηθήσει το κροατικό μπάσκετ του «αύριο»;

Οι Κροάτες που κάνουν το... άλμα για το ΝΒΑ είναι ολοένα και περισσότεροι. Οι πιο πολλοί από αυτούς, μάλιστα, ανήκουν στην γενιά που εξετάζει το αφιέρωμα. Ο Ζίζιτς, που ανήκει στους Μπόστον Σέλτικς και θέλει να παίξει στους "Κέλτες" τη σεζόν 2017-2018, τόνισε: «Θέλω να πάω και εγώ στο ΝΒΑ την επόμενη σεζόν, αυτός είναι ο στόχος μου. Το να παίζεις για την εθνική για μένα είναι κάτι ξεχωριστό. Πάντα θα παίζω για την εθνική, όταν μπορώ. Αν μου δοθεί η ευκαιρία αυτό το καλοκαίρι, θα παίξω. Για όλους μας η εθνική ομάδα είναι στην 1η θέση όσων σκεφτόμαστε. Από την άλλη, δεν γνωρίζω πώς δουλεύουν τα κλαμπ του ΝΒΑ με τους νέους παίκτες. Θα δούμε τι θα γίνει το καλοκαίρι. Θα εκφράσω την επιθυμία μου στους Μπόστον Σέλτικς, θέλω να παίξω στην εθνική».

Ο Ούκιτς, πάντως, προσέθεσε ακόμα μία παράμετρο. Θα αφήνουν οι ομάδες του "μαγικού κόσμου" τους παραπάνω αθλητές να πηγαίνουν τα καλοκαίρια στην εθνική; «Δεν ξέρω αν το ΝΒΑ τους επιτρέψει ή όχι να έρθουν στην εθνική ομάδα. Ο καθένας έχει τη δική του ιστορία, αυτό είναι το σημαντικό. Μπορεί δύο να παίζουν και ο τρίτος να είναι κουρασμένος για να έρθει στην εθνική. Άλλος μπορεί να πάει στο ΝΒΑ στα 19 και να εξελιχθεί. Άλλος ενδέχεται να πάει στην ίδια ηλικία, έχοντας ταλέντο, αλλά να μην δέσει, να έχει μια άσχημη εμπειρία. Δεν μπορείς να είσαι απόλυτος με κάτι τέτοιο. Μπορεί να ακολουθηθεί ο ίδιος δρόμος, αλλά να υπάρχει διαφορετικό αποτέλεσμα σε κάθε περίπτωση».

Σίγουρα, οι υποδομές του ΝΒΑ και το know how του «μαγικού κόσμου» μπορούν να βοηθήσουν κάθε παίκτη, ο οποίος έχει όρεξη για δουλειά και βελτίωση. Από την άλλη, όμως, το ΝΒΑ δεν σου δίνει αυτόματα το... εισιτήριο για την επιτυχία.

Το παράδειγμα του Μάριο Χεζόνια είναι από τα πλέον χαρακτηριστικά, αφού μετά την "εκτόξευση" στην Μπαρτσελόνα και το Νο. 5 στο draft του 2015, ήρθε μια διετία... στασιμότητας στο Ορλάντο.

Νο. 6: Σε αυτή τη γενιά φαίνεται πως λείπει ένας top level πόιντ γκαρντ. Είναι αυτή η μεγαλύτερη έλλειψη του κροατικού πρότζεκτ;

Αν για τους Έλληνες η "ερώτηση του εκατομμυρίου" είναι κατά πόσο οι νέοι παίκτες πρέπει να πάνε δανεικοί, για να πάρουν λεπτά και εμπειρίες, για τους Κροάτες η αντίστοιχη, κρίσιμη ερώτηση είναι άλλη: "Με τον πόιντ γκαρντ τι κάνουμε;".

«Δεν έχουμε έναν γκαρντ σαν τον Τεόντοσιτς ή τον Καλάθη ή τον Διαμαντίδη»

Το sdna.gr δίνει τον λόγο στους πέντε... αναλυτές της εν λόγω έρευνας και "συστήνει" και τον Γκόραν Φιλίποβιτς, που δεν αποκλείεται να πάρει στις πλάτες του μια μεγάλη ευθύνη μελλοντικά.

Και ο διάλογος, που ακολουθεί, γίνεται κάπως έτσι...

- Ρόκο, πόσο λείπει από το κροατικό πρότζεκτ της επόμενης μέρας ένας ποιοτικός πόιντ γκαρντ;

Ρόκο Λένι Ούκιτς: «Άκουσέ με, θα σου πω κάτι και το εννοώ. Πριν από έναν χρόνο έλεγα πως δεν είναι απλά το θέμα ότι δεν έχουμε top level πόιντ γκαρντ. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχαμε καν έναν πόιντ γκαρντ να έρχεται από πίσω! Φέτος, όμως, δύο παίκτες από την πόλη μου, το Σπλιτ, παίζουν πολύ καλά. Ο ένας είναι ο Γκόραν Φιλίποβιτς, γεννημένος το 1996 και ο άλλος ο Μάτε Καλάιζιτς, γεννημένος το 1998. Κανείς από τους δύο δεν είναι nba prospect, ίσως κανείς από τους δύο να μην είναι στο ίδιο επίπεδο με όσους είπαμε νωρίτερα. Όμως, είναι καλές περιπτώσεις. Ακόμα και τώρα πολλοί στην Κροατία δεν το αναγνωρίζουν αυτό. Αυτοί οι δύο παίκτες μπορούν να καλύψουν το κενό. Πολλοί, δυστυχώς, δεν το βλέπουν. Δεν μπορείς να έχεις παίκτες από το ΝΒΑ και στις πέντε θέσεις. Σιγά – σιγά μπορούν να βελτιωθούν. Βέβαια, οι πόιντ γκαρντ θέλουν τον χρόνο τους, να ωριμάσουν.

Για τους ψηλούς τα πράγματα είναι ευκολότερα, μπορείς από πιο νωρίς να τους... ρίξεις στη φωτιά. Για έναν πλέι μέικερ τα πράγματα είναι δυσκολότερα. Ίσως όχι σε δύο χρόνια, αλλά σε τέσσερα – πέντε χρόνια, όταν αυτά τα παιδιά ωριμάσουν, να έχουμε δύο πλέι μέικερ που θα κάνουν καλά τη δουλειά. Στην Κροατία ακόμα έχουν αμφιβολίες. Αλλά, παίζω σε αυτή τη θέση, ακολουθώ τα βήματά τους, βλέπω τι γίνεται και παρακολουθώ τις εξελίξεις. Νομίζω πως με αυτούς τους δύο το κροατικό μπάσκετ τα επόμενα χρόνια θα έχει μια λιγότερη έγνοια».

- Άντε, ως παίκτης αυτής της... φουρνιάς, εντοπίζεις το κενό στο «1»;

Άντε Ζίζιτς: «Υπάρχει ένα κενό εκεί, αυτό είναι το βασικό μας πρόβλημα. Όμως, έχουμε παίκτες όπως ο Ντάριο Σάριτς και ο Ντράγκαν Μπέντερ, που μπορούν να δημιουργήσουν. Γεγονός είναι πως δεν έχουμε έναν γκαρντ σαν τον Τεόντοσιτς ή τον Καλάθη ή τον Διαμαντίδη».

- Ντέιβιντ, έχοντας κάνει το... scouting των Κροατών, συμφωνείς με την παραπάνω διαπίστωση για το πρόβλημα στη θέση του πλέι μέικερ;

Ντέιβιντ Χέιν: «Πιθανότατα εκεί πρέπει να πας, στο πρόβλημά τους στο "1". Η Κροατία “παράγει" παίκτες 2+ μέτρων, που ντριμπλάρουν και τα κάνουν όλα. Θέλουν να κάνουν τον Μάζαλιν πόιντ γκαρντ. Μπορείς να πάρεις αυτούς τους top level ψηλούς και να τους δώσεις τις βασικές αρχές, που θες, αλλά ο πόιντ γκαρντ είναι ένα διαφορετικό κομμάτι του παζλ. Δεν υπάρχουν πολλοί γκαρντ για την Κροατία. Από την άλλη, βέβαια, πρέπει απαραίτητα να είσαι ένα nba prospect για να γίνεις ηγέτης της εθνικής σου; Δες τον Μάρκοβιτς στην Σέρβια για παράδειγμα. Εντάξει, έχουν και τον Τεόντοσιτς, αλλά και ο Μάρκοβιτς είναι φανταστικός. Όμως, όλα τα υπόλοιπα κομμάτια είναι εκεί για την Κροατία. Ίσως ελπίζουν πως θα έχουν και έναν ικανοποιητικό πόιντ γκαρντ, που στα χρήσιμα θα σκεφτεί κάτι για να αξιοποιήσει τους "πλάγιους" ή τον πόιντ φόργουορντ Σάριτς».

- Γκόραν, ο Ούκιτς... προειδοποιεί πως είσαι ο επόμενος πόιντ γκαρντ της “χρβάτσκα”. Πώς το αντιμετωπίζεις όλο αυτό;

Γκόραν Φιλίποβιτς: «Δεν το βλέπω όλο αυτό σαν μια έξτρα πίεση. Αντιθέτως, το αντιμετωπίζω σαν μια μεγάλη ευκαιρία, μια πρόκληση. Για εμένα, το να παίζω στην εθνική είναι πάντα κάτι πολύ τιμητικό. Είμαι σίγουρος πως αν μου δοθεί η ευκαιρία να παίξω στην Ανδρών στο μέλλον θα νιώσω πάρα πολύ χαρούμενος. Πρέπει να δουλέψω σκληρά και να βελτιώσω το παιχνίδι μου. Θέλω να ωριμάσω ως παίκτης και να βάλω το όνομά μου στο υψηλότερο επίπεδο. Αυτό σκέφτομαι μόνο».

- Κόουτς, μπορεί να αναλάβει ο Φιλίποβιτς να... τρέξει την εθνική Ανδρών και να φτιάξει το παιχνίδι της;

Άντε Νάζορ: «Ήμουν αυτός που επέλεξε τον Φιλίποβιτς όταν ήμουν στην Σπλιτ. Έγινε στη συνέχεια ο πόιντ γκαρντ μου στην εθνική. Τον πιστεύω απόλυτα, έχει τεράστια καρδία. Παίζει καλή άμυνα, δεν κάνει λάθη στην επίθεση και έχει αξιόπιστο σουτ. Έχει όλα όσα χρειάζονται γι' αυτή τη θέση. Ο κόσμος στα Βαλκάνια πάντα θέλει να στέκεται στα αρνητικά... Ο Γκόραν μπορεί να παίξει. Είναι πολύ σημαντικός για το κροατικό μπάσκετ, δεν έχουμε άλλους πόιντ γκαρντ».

Νο. 7: Τι ρόλο έχουν σε αυτό το πλάνο οι «ζωντανοί θρύλοι» της Κροατίας;

Το καλοκαίρι του 2016 οργανώθηκε μια... γενική συστράτευση των living legends των Κροατών, γύρω από την εθνική. Ο Στόγιαν Βράνκοβιτς ανέλαβε πρόεδρος στην κροατική ομοσπονδία και ο Τόνι Κούκοτς βρισκόταν στο πλευρό της εθνικής Ανδρών. Ο αδελφός του Ντράζεν Πέτροβιτς, Αλεξάντερ, ήταν στο... τιμόνι της εθνικής, ύστερα από επιλογή μίας ομάδας ανθρώπων υπεύθυνης για την εύρεση του νέου ομοσπονδιακού προπονητή, η οποία είχε ως ηγέτη τον Ντίνο Ράτζα (αφού βέβαια πρώτα ο Νέβεν Σπάχια αρνήθηκε την πρόταση για την συγκεκριμένη θέση). Βράνκοβιτς, Κούκοτς, Πέτροβιτς, Ράτζα... Όλοι μαζί σε μία πρόταση, όλοι μαζί δίπλα στην εθνική ομάδα.

Το πρώτο αποτέλεσμα; Η πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, μέσω του προολυμπιακού του Τορίνο, με την εθνική Κροατίας να βγάζει νοκ - άουτ την Ελλάδα και την Ιταλία.

«Ο Παπαλουκάς έβλεπε τον Γιαννάκη, ο Μπέντερ τον Κούκοτς»

«Το προηγούμενο καλοκαίρι ήταν το πρώτο που οι «θρύλοι» μας επέστρεψαν στην εθνική και είχαν μεγάλη συνεισφορά. Όμως, τίποτα δεν μπορεί να συμβεί με ένα meeting ή μόνο ένα τουρνουά το καλοκαίρι. Χρειαζόμαστε μερικά χρόνια. Το καλό είναι πως όλοι τους φαίνεται ότι θέλουν να συνεισφέρουν στο πρότζεκτ. Οι παίκτες είναι ακόμα νέοι και είναι πολύ σημαντικό πως θα μεγαλώσουν και θα ωριμάσουν έχοντας δίπλα τους αυτούς τους legends. Για να φτάσουν στο σημείο να επηρεάσουν τις καριέρες τους, πάντως, δεν θα χρειαστούν ένα ή δύο καλοκαίρι, αλλά τουλάχιστον πέντε χρόνια», είπε ο Ούκιτς, δίνοντας... πάσα στη νέα γενιά, που θα χρειαστεί τους παραπάνω «θρύλους» και τα επόμενα καλοκαίρια.

«Είναι άνθρωποι που μπορούν να μας βοηθήσουν και σε ατομικό και σε ομαδικό επίπεδο. Ειδικά σε κάποιες λεπτομέρειες, που μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που σκεφτόμαστε και να μας βοηθήσουν να μπούμε ακόμα καλύτερα σε κάθε σύστημα του προπονητή. Οι συμβουλές τους και οι εμπειρίες τους είναι πολύτιμες για τους νέους παίκτες», συμπλήρωσε ο Φιλίποβιτς, ενώ ο Ζίζιτς προσέθεσε: «Ο Βράνκοβιτς είναι ο πρόεδρος της ομοσπονδίας. Ο Ράτζα και ο Κούκοτς δουλεύουν στην εθνική, την βοηθούν με τις εμπειρίες τους. Δεν έχω δουλέψει ακόμα μαζί τους, τους γνωρίζω μόνο από τις εφημερίδες και την τηλεόραση. Δεν είχα την ευκαιρία να κάνουμε μαζί workouts. Είναι σίγουρο πως θα μας βοηθήσουν πολύ».

Υπέρ αυτής της... συστράτευσης, βέβαια, ήταν και ο Άντε Νάζορ, που δήλωσε: «Αυτό είναι το πιο σημαντικό στοιχείο, πίστεψέ με. Έχουμε τεράστιες φιγούρες του ευρωπαϊκού μπάσκετ, όπως ο Κούκοτς, ο Ράτζα και ο Βράνκοβιτς. Με αυτούς δίπλα τους οι νέοι παίκτες συμπεριφέρονται εντελώς διαφορετικά, γιατί τους σέβονται. Είναι πολύ σημαντικό να βρίσκονται αυτοί κάθε καλοκαίρι δίπλα στην εθνική και να μιλούν στους παίκτες. Ελπίζω να γίνει αυτό σε μόνιμο επίπεδο. Γνωρίζουν τα πάντα για το μπάσκετ, έχουν πάρει μετάλλια στο παρελθόν στις ομάδες τους. Έχουν το “know how”. Μπορούν να δώσουν κάτι ξεχωριστό».

Τέλος, ο Χέιν μας έκανε να καταλάβουμε με τον καλύτερο τρόπο τι σημαίνει ο Κούκοτς για τον Μπέντερ και όχι μόνο... «Το ίνδαλμα του Μπέντερ ήταν ο Κούκοτς. Οι νέοι παίκτες έχουν δει τα ινδάλματά τους μόνο σε βίντεο. Ο Μπέντερ έβλεπε βίντεο του Κούκοτς συνέχεια. Είναι όπως η γενιά του Παπαλουκά, που έβλεπε τι έκαναν οι Έλληνες το 1987, τι έκανε ο Γιαννάκης. Αυτό είναι σημαντικό, το ποιοι αποτελούν τα ινδάλματα αυτών των παιδιών. Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικός ο παράγοντας της βοήθειας αυτών των παικτών. Με τη βοήθεια των "θρύλων" οι νεαροί μπορούν να περάσουν στο επόμενο στάδιο», επισήμανε, κλείνοντας τον... κύκλο των αναλύσεων - σχολίων στο SDNA.

Θα πάρουν χρυσά μετάλλια οι Κροάτες; Θα μας κάνουν να μιλάμε για εκείνους τα επόμενα χρόνια; Αυτό είναι κάτι που κάνεις δεν μπορεί να προβλέψει και ο μόνος που μπορεί να το πει με σιγουριά είναι ένας... ανώτερος, μπασκετικός Θεός.

Αν αυτός ο Θεός, όμως, είναι ο ίδιος, ο οποίος έδωσε την «ευλογία», που ανέφερε ο Ρόκο Λένι Ούκιτς, τότε οι Κροάτες μπορούν να έχουν και την τύχη με το μέρος τους. Τι ρόλο παίζει η τύχη; Σε μία χώρα δίχως το κατάλληλο πρότζεκτ και τις σωστές υποδομές έχουν «βγει» μέσα σε μια επταετία παίκτες με βλέψεις για το ΝΒΑ. Μάλλον θα παίζει και η τύχη τον ρόλο της...

Σάριτς, Χεζόνια, Μπέντερ, Ζίζιτς, Ζούμπατς και όχι μόνο: οι Κροάτες μπορούν να γίνουν η πιο «fun to watch» εθνική ομάδα της Ευρώπης τα επόμενα χρόνια και να ανέβουν αρκετές φορές στο βάθρο των διοργανώσεων στις οποίες θα πάρουν μέρος...

  • Dislikes0
Close
Πέτυχε, αν και... έτυχε: Οι Κροάτες ξανάρχονται!
Χρόνος ανάγνωσης: 23’