Close

Εδώ βγαίνουν οι νέοι Αντετοκούνμπο!

Τελευταία ανανέωση: 24 Νοεμβρίου 2016, 09:13

Το SDNA έζησε μια ξεχωριστή βραδιά δίπλα σε παιδιά μεταναστών που ονειρεύονται να γίνουν οι νέοι Αντετοκούνμπο, χάρη στη βοήθεια ενός συλλόγου, η δράση του οποίου ξεπερνά τα στενά όρια του αθλητισμού.

Δεν έχουν περάσει περισσότεροι από πέντε μήνες, από την ημέρα που τα αδέρφια Αντετοκούνμπο πρωταγωνίστησαν σε ένα φαντασμαγορικό show στα ανοικτά γηπεδάκια της Γκράβας, στο πλαίσιο του «Antetokounbros Streetball Event». Τα αδέρφια επέστρεψαν στη «βάση» τους, την οποία δεν ξεχνούν, αν και πλέον είναι γνωστοί σε όλο τον κόσμο. 

Λίγους μήνες αργότερα, τα σημάδια του event είναι ακόμη σταθερά εκεί. Το νέο παρκέ, τα αυτοκόλλητα στο ταμπλό, η... αύρα, το κίνητρο στις ψυχές των παιδιών. Περνώντας την κεντρική είσοδο για τα γηπεδάκια, δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις. Ως επί το πλείστον, ανθρώπους και μικρά παιδιά που αθλούνται. Κάποια όμως ξεχωρίζουν. Μία πρωτοφανής «λάμψη», αναντίστοιχη όσων «σκοτεινών» μπορεί να συμβαίνουν εκτός των θυρών. 

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Αν τύχει να βρεθείς εκεί, την ώρα που ο Ανταίος έχει προπόνηση, ίσως... σαστίσεις. Θα παραξενευτείς, θα «ψαχτείς». Θα καταλήξεις συγκινημένος και γεμάτος συναισθήματα. Ο Ανταίος είναι ένας σύλλογος που δημιουργήθηκε το 1998 με σκοπό τον εργασιακό αθλητιμό, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια άλλαξε εντελώς την μορφή του, μετατράπηκε σε κάτι καινοτόμο. Ο πρόεδρος, Γιάννης Θωμόπουλος και ο προπονητής που ανακάλυψε τα αδέρφια Αντετοκούνμπο, Σπύρος Βελλινιάτης, αποτελούν τις... κεφαλές ενός αθλητικού συλλόγου, του οποίου η δράση ξεπερνά τα πλαίσια του αθλητισμού, «αγγίζει» κοινωνικές παθογένειες και τις διορθώνει σε ένα βαθμό. 

Ο σύλλογος έχει στις τάξεις του, κυρίως, παιδιά μεταναστών. «Παιδιά ενός... κατώτερου Θεού», γιατί απλώς οι συγκύριες τα έφεραν σε μία τέτοια κατάσταση. Παιδιά με προβλήματα, με δυσκολίες, αλλά με τεράστιο ταλέντο και αστείρευτη «δίψα» για το παιχνίδι. 

Έξω από την Γκράβα και στην ευρύτερη περιοχή μπορεί να υπάρξουν κίνδυνοι για μικρά παιδιά που δεν έχουν ενταχθεί σωστά στο κοινωνικό σύνολο. Ο Ανταίος παίρνει αυτά τα παιδιά, τούς διδάσκει πρώτα τις αρχές της υγιούς κοινωνικοποίησης, γεννά όνειρα στα μυαλά τους και μένει στο πλευρό τους, με... φόντο την πραγματοποίησή τους. Δημιουργεί μια νέα οικογένεια μακριά απο την οικογένεια των παιδιών. Ενα περιβαλλον ασφαλές, αλλά όχι υπερπροστατευτικό. Ενα πεδιο ελεύθερης έκφρασης συναισθημάτων που αποκλείει κάθε τι βίαιο και επικίνδυνο. Εναν τόπο όπου κυριαρχούν τα χαμόγελα, η ξεγνοιασιά, η απόλαυση του απλού, αλλά όχι αυτονόητου.

Φυσικά, όλη η ουσία της υπόθεσης γίνεται κατανοητή, αν βρεθεί κανείς έστω και σε μία προπόνηση της ομάδας που «ζει» και μεγαλώνει μέσα σε προβλήματα. Οι εικόνες είναι ανεκτίμητες, μοναδικές: μικρά παιδιά παίζουν ξεγνοιαστά, περνούν τις τέσσερις γραμμές και αφήνουν ο, τι άσχημο υπάρχει στο μυαλό τους πίσω από αυτές, πιάνουν μία μπάλα και κάθε χτύπημά της ισοδυναμεί με ένα χαμόγελο. Νέοι... Αντετοκούνμπο εν τη γενέσει τους. Μα πάνω απ' όλα παιδιά που κάνουν το κέφι τους. 

Το SDNA παρακολούθησε από κοντά μία προπόνηση του πιο ιδιαίτερου σωματείου της Αθήνας, συνομίλησε με τον Σπύρο Βελλινιάτη και τον Γιάννη Θωμόπουλο και γνώρισε από κοντά μερικά από τα «αστεράκια» της ομάδας που έχουν... ταβάνι τον ουρανό. 

Ο πρόεδρος και ο προπονητής της ομάδας ανέλυσαν το πλάνο και τους στόχους του Ανταίου, τόνισαν τις σημαντικές αντιξοότητες, με πρώτη και καλύτερη αυτή των εγκαταστάσεων και αναφέρθηκαν στην μεγαλύτερη ανταμοιβή που είναι ένα απλό, παιδικό χαμόγελο.

Εδώ βγαίνουν οι νέοι Αντετοκούνμπο!

Ας ξεκινήσουμε από το ερώτημα που είναι και το αυτονόητο. Πώς «γεννήθηκε» αυτή η ιδέα;

Σ.Β. Η ιδέα ξεκίνησε από τον κ. Θωμόπουλο. Υπήρχε, για την ακρίβεια, μία παράλληλη σκέψη. Με τον πρόεδρο έχουμε μία συγγένεια εξ αγχιστείας. Μία μέρα, με πλησίασε ο ξάδερφός μου και μού είπε πως ο θείος του θέλει να φτιάξει μία ομάδα. Εμένα μου άρεσε μία τέτοια ιδέα. Το σκέφτηκα, σιγά-σιγά. Εγώ ήδη είχα 7-8 παιδιά, τα οποία τα μετέφερα από σωματείο σε σωματείο, στα οποία δούλευα. Εκεί κατάλαβα πως υπήρχαν δυσκολίες, γιατί τα συγκεκριμένα σωματεία έδειχναν πως δεν είναι έτοιμα να βάλουν στις τάξεις τους παιδιά από ένα διαφορετικό περιβάλλον. Μία άλλη διάσταση του προβλήματος ήταν πως τα σωματεία ήταν μακριά από την Κυψέλη και δεν μπορούσα να απορροφήσω την ζήτηση που υπήρχε στην περιοχή. Κάπως έτσι, σκέφτηκα πως η κατάσταση θα μπορούσε να λυθεί, αν αυτό το project που "έτρεχα" παντρευόταν με την πρόταση του κ. Θωμόπουλου. Τον πήρα τηλέφωνο και από κοινού ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια. 

Σήμερα, όλοι χαιρόμαστε για τον Γιάννη, αλλά για μία πενταετία υπήρχε μία έντονη αμφισβήτηση ακόμη και από τον ίδιο και την ομάδα

Καλή η αρχή, αλλά το θέμα είναι η πορεία. Πόσες δυσκολίες προκύπτουν στο δρόμο ενός τέτοιου εγχειρήματος;

Σ.Β. Οι αντιξοότητες είναι πάρα πολλές. Αρχικά, σε οργανωτικό κομμάτι. Εμείς είμαστε ουσιαστικά επί ξύλου κρεμάμενοι. Ο μόνος πόρος οικονομικής ενίσχυσης είναι ο πρόεδρος, αλλά δεν θα μπορεί να το κάνει εφ' όρου ζωής, ειδικά σε τέτοιες εποχές. Ακολουθεί μία σειρά προβλημάτων. Το κυριότερο είναι πως εδώ και 1,5 χρόνο δεν μας έχουν δώσει αποθήκες για τον εξοπλισμό της ομάδας μας. Δεν μας παραχωρούνται οι αποθήκες του κλειστού της Γκράβας. Νιώθουμε σαν νομάδες μέσα στην Αθήνα, γιατί χρειάζεται να μεταφέρουμε μπάλες, καρέκλες και ο, τι μπορείς να φανταστείς από τα Δικαστήρια στην Γκράβα καθημερινά. Μία διαδρομή 3-4 χιλιομέτρων, την οποία κάνουμε με τα πόδια, γιατί όπως καταλαβαίνετε δεν υπάρχουν γονείς με αμάξια. 

Έπειτα, υπάρχουν τα προβλήματα που είναι κοινωνικής φύσης. Υπάρχουν παιδιά, των οποίων οι γονείς έχουν φύγει για το εξωτερικό και μεγαλώνουν με φίλους της οικογένειας. Υπάρχουν προβλήματα με γονείς που δεν είναι κοντά στα παιδιά τους λόγω υποχρεώσεων. Είναι προσωπικά δεδομένα και δεν μπορούμε να διεισδύσουμε σε αυτά περαιτέρω. Ωστόσο, υπάρχουν σοβαρά κοινωνικά προβλήματα που μάς υποχρεώνουν να είμαστε προσεκτικοί στην μεταχείριση των παιδιών.

Από την άλλη, είναι και κάποια ερωτήματα που πάντα μπαίνουν στο μυαλό μου. Για παράδειγμα, όταν είδα τον Αντετοκούνμπο, αναρωτήθηκα γιατί να είμαι εγώ ο εκλεκτός που θα τον προωθήσει και θα τον αναδείξει. Τόσοι προπονητές περνούν απ' τα Σεπόλια, κανείς δεν τον είχε δει; Κατάλαβα πως κάποιοι προπονητές δεν θα μπορούσαν να καλύψουν τα προβλήματα τέτοιων παιδιών που δεν έχουν σχέση με το μπάσκετ. Είπα πως "αν δεν είναι αυτοί, πρέπει να είμαι εγώ". Αλλά δεν ήταν εύκολο να αναλάβω αυτή την ευθύνη. Σήμερα, όλοι χαιρόμαστε για τον Γιάννη, αλλά για μία πενταετία υπήρχε μία έντονη αμφισβήτηση ακόμη και από τον ίδιο και την ομάδα. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να έχει μεγάλα ψυχικά αποθέματα, για να διαχειριστεις αυτή την κατάσταση. 

Βλέπεις κι εσύ πως δεν υπάρχει ένας... Γιάννης, αλλά πολλοί Γιάννηδες στην Κυψέλη. Τους βλέπετε εδώ να παίζουν. Ακόμη οι γονείς δεν αντιλαμβάνονται το κοινό όραμα που υπάρχει γι' αυτά τα παιδιά ή έχουν άλλες προτεραιότητες. Η οικογένεια Αντετοκούνμπο, για παράδειγμα, πίστευε πως τα παιδιά θα γίνουν ποδοσφαιριστές. Και τώρα, υπάρχουν εδώ κάποια παιδιά που τα προσεγγίζουν μεγάλα σωματεία, τα οποία όμως δεν ενδείκνυνται γι' αυτά τα παιδιά άμεσα. Δεν μπορούν να καταλάβουν τις ανάγκες τους. Αυτά τα παιδιά δεν έχουν, πολλές φορές, συνέπεια καθώς και οι ίδιοι οι γονείς μπορεί να μην τα πιστεύουν. Τα μεγάλα σωματεία κυνηγούν τον πρωταθλητισμό, την ώρα που οι παίκτες μας έχουν ανάγκη την αίσθηση της οικογένειας. Κάποια παιδιά χρειάζονται στήριξη, γιατί μπορεί να έχουν κακοποιηθεί. Πώς θα τα βάλεις σε ένα ανταγωνιστικό χώρο;

Επομένως, σε έναν δρόμο με τόσες δυσκολίες και λεπτά ζητήματα, τι είναι αυτό που σας δίνει την μεγαλύτερη ικανοποίηση;

Σ.Β. Είναι όλα. Ακόμη και το πού έφτασε ο Γιάννης, για παράδειγμα. Σε μία κοινωνία που μετρά τα πάντα με την οικονομική διάσταση και όταν αυτή τη στιγμή ο Γιάννης παίρνει ένα ποσό που είναι τρεις φορές η πώληση του ΤΡΑΙΝΟΣΕ, τότε είναι μία ικανοποίηση. 

Η άλλη διάσταση της ικανοποίησης έχει να κάνει με το ότι τα παιδιά βρίσκουν έναν δρόμο, νιώθουν αυτοπεποίθηση. Ο Γιάννης, εκτός αυτού, είναι ένα κίνητρο για όλο τον κόσμο. Και τον εκτός Ελλάδας. Εγώ παίρνω μηνύματα από παντού. Θυμάμαι που πρόσφατα είδα μία εκπομπή από τις Φιλιππίνες. Αυτοί είναι τρελοί με το μπάσκετ. Η παρουσιάστρια... φανάτιζε τους τηλεθεατές να στηρίζουν τον Γιάννη, γιατί και αυτός ξεκίνησε από την φτώχεια, όπως και ο λαός του. Συγκινήθηκα, γιατί κατάλαβα πως αυτό το παιδί και όποιο άλλο προκύψει, μπορεί να αποτελέσει κίνητρο για ανθρώπους κάθε εθνικότητας. Ξεπερνά το μπάσκετ.

Δυσκολία είναι πως υπάρχουν μεγάλα σωματεία, τα οποία αντί να στηρίξουν την προσπάθειά μας, πηγαίνουν πισώπλατα να πάρουν τα παιδιά χωρίς να καταλαβαίνουν τις δυσκολίες

Εσείς τι μαθαίνετε από αυτά τα παιδιά;

Σ.Β. Πάνω απ' όλα παίρνεις τη δύναμη για ζωή. Τη χαρά για κάθε τι μικρό. Δουλεύω και με Ελληνόπουλα στο Μαρούσι, αλλά δίνω μία έμφαση στα παιδιά που χαρακτηρίζονται... ενός κατώτερου Θεού, γιατί υπάρχουν ελάχιστοι που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων. Mιλάμε για παιδιά οικογενειών που βρίσκονται εδώ και προσπαθούν να ενταχθούν. Εμείς παίρνουμε αυτά τα παιδιά και κάνουμε τα πάντα για να γεννά το μυαλό τους όνειρα και να τα κρατάμε ζωντανά, μέχρι να τα πετύχουν. 

Αυτή τη στιγμή, δεν έχουμε καμία βοήθεια όμως. Άποψή μου είναι πως κάποιοι θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν μέσω κάποιων προγραμμάτων ΕΣΠΑ, καθώς και κάποιες άλλες μικρότερες ομάδες. 

Υπάρχει κάποιου είδους συνεργασία με άλλους συλλόγους, ώστε τα παιδιά να συνεχίζουν μετά τον Ανταίο;

Σ.Β. Αυτό δεν είναι πολύ δύσκολο να συμβεί. Υπάρχουν γνωριμίες με αθηναϊκές ομάδες, αλλά εκτός αυτού υπάρχει και η πρόθεση να δημιουργηθεί από την επόμενη χρονιά και ανδρικό τμήμα, στο οποίο τα μικρά παιδιά θα αποκτούν πιο ανταγωνιστικές παραστάσεις. 

Δυσκολία είναι πως υπάρχουν μεγάλα σωματεία, τα οποία αντί να στηρίξουν την προσπάθειά μας, πηγαίνουν πισώπλατα να πάρουν τα παιδιά χωρίς να καταλαβαίνουν τις δυσκολίες. Αυτό με στεναχωρεί και με προβληματίζει. Ομάδες που με την πρώτη ευκαιρία προσπαθούν να απορροφήσουν ένα παιδί. Από τη μία χαίρεσαι, γιατί βλέπεις ότι υπάρχει ενδιαφέρον, από την άλλη στεναχωριέσαι βλέποντας τέτοιες προθέσεις. 

Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση

Για να μπει στην κουβέντα και ο πρόεδρος: πόσο περήφανος νιώθετε γι' αυτό που έχετε φτιάξει;

Γ.Θ. Έχουμε φτάσει στο σημείο να φτιάξουμε αυτό το οικοδόμημα και η βάση σε όλο αυτό είναι ξεκάθαρα η αγάπη για τα παιδιά. Το πλάνο μας αναπτύσσεται και υπάρχει όλο και μεγαλύτερη ζήτηση, αλλά έχουμε μεγάλο πρόβλημα με τα γήπεδα. Η περιοχή δεν έχει ακόμη επαρκείς χώρους, για να αθληθούν τα παιδιά. Εμείς υλικά τα βοηθάμε τα παιδιά. Θα συνεχίσουμε αυτή τη προσπάθεια και όπου βγει. 

Ποια είναι η κουβέντα ή η στιγμή που σας κάνει να ξεχνάτε όλες τις δυσκολίες και να νιώθετε περήφανοι γι' αυτό που έχετε χτίσει;

Γ.Θ. Τα χαμόγελα των παιδιών είναι η μόνη ανταμοιβή που θέλουμε. Και όταν βλέπουμε όλα αυτά τα παιδιά να χαίρονται με την ψυχή τους, νιώθουμε υπέροχα για όλο αυτό. Τα μάτια τους τα λένε όλα. Σου λένε "ευχαριστώ" με τα μάτια τους. Τι άλλο να θες μετά απ' αυτό; Η απόλυτη ηθική ικανοποίηση. 

Σ.Β. Συμφωνώ απόλυτα. Όταν βλέπεις αυτά τα παιδιά χαμογελαστά και ανακουφισμένα που έχουν ξεφύγει από όλα τους τα προβλήματα, χτυπώντας μία μπάλα μπάσκετ, καταλαβαίνεις ότι πρέπει να συνεχίσεις. 

O λόγος στα... αστέρια

Την ώρα που οι εμπνευστές του συγκεκριμένου πλάνου κατέθεταν σκέψεις, απόψεις και προβληματισμούς, τα παιδιά είχαν ήδη περάσει τη σιδερένια πόρτα του ανοικτού γηπέδου, είχαν πιάσει τις μπάλες και... άφηναν και την ψυχή τους στο παρκέ. 

Η προπόνηση πια είχε ξεκινήσει με τον κόουτς Σπύρο Βελλινιάτη στις επάλξεις. Φωνές, παρατηρήσεις, πανηγυρισμοί, παράπονα, έντονες αντιδράσεις, χαμόγελα σε κάθε ευκαιρία. Όλα στο ίδιο κάδρο. Και ήρθε η στιγμή που κάποια από αυτά θα έπρεπε να περάσουν την... ψυχρολουσία της συνέντευξης για πρώτη φορά.

Οι κυρίες προηγούνται, ως γνωστόν, και τα πρώτα «αστεράκια» που βρέθηκαν μπροστά στο μαγνητόφωνο και με πολύ απλά λόγια παρουσίασαν σκέψεις και όνειρά τους ήταν η Ιωάννα και η Κάμνι. Θεωρούν την Ελλάδα «σπίτι» τους, βλέπουν τον Γιάννη Αντετοκούνμπο ως ένα πρότυπο, στα χνάρια του οποίου θέλουν να βαδίσουν και έχουν στόχους που ξεπερνούν τα τετριμμένα. Η Ιωάννα θέλει να εξασφαλίσει το μέλλον της οικογένειάς της και η Κάμνι να δείξει πως και οι Ινδές μπορούν να παίξουν μπάσκετ. 

«Το μπάσκετ για μένα είναι το παν και θα συνεχίσω σε αυτόν, γιατί μου αρέσει. Θέλω μέρα με τη μέρα να γίνομαι καλύτερη, για να τα καταφέρω» μας είπε η Ιωάννη πριν απαντήσει για το ίδιο θέμα η Κάμνι: «Για μένα, ο αθλητισμός γενικότερα είναι τα πάντα. Εγώ όταν ξεκίνησα ήμουν πολύ παχουλή και δεν πίστευα ότι θα τα καταφέρω. Όμως, άρχισε να μου αρέσει και περνούσα πολύ όμορφα παίζοντας».

Ο αθλητισμός παίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή και την ψυχική ικανοποίηση των κοριτσιών, τα οποία πάντως νιώθουν χαρούμενα που έχουν αυτή την ευκαιρία στην Ελλάδα: «Η Ελλάδα είναι το σπίτι μας. Εδώ μεγαλώσαμε, εδώ είναι η οικογένειά μας και εδώ μάλλον θα συνεχίσουμε να ζούμε».

Η Κάμνι ήταν εκείνη που πήρε την πρωτοβουλία να απαντήσει, όταν αναφερθήκαμε στον Γιάννη Αντετοκούνμπο: «Όλοι τον θαυμάζουμε, προσπαθούμε να γίνουμε σαν κι αυτόν και να φτάσουμε μέχρι εκεί που έχει φτάσει».

Τα όνειρα συνοδεύουν τα παιδικά μυαλά, γεννούν κίνητρα και επιτρέπουν σε αυτά να δουν το μέλλον με άλλο μάτι. «Εμένα ο στόχος μου είναι να βελτιωθώ, να γίνω πολύ καλή παίκτρια και να μπορώ με αυτό τον τρόπο να φροντίζω όλη την οικογένειά μου» είπε αρχικά η Ιωάννα με το βλέμμα στο μέλλον και η καλή της φίλη έκανε το δικό της σχόλιο. 

«Εγώ θέλω να γίνομαι συνέχεια καλύτερη, να φτάσω σε πιο ψηλό επίπεδο, γιατί στην αρχή δεν το είχα πιστέψει καθόλου. Τώρα όμως πιστεύω πολύ σε μένα. Και θέλω να δείξω κάτι καινούργιο στην Ινδία, να παίξω στην Εθνική της χώρας».

«Δεν αξίζει να ασχολούμαι με τους ρατσιστές»

Τα περισσότερα παιδιά ηταν μαγκωμένα. Συνεσταλμένα, εσωστρεφή στην όψη ενος... μαγνητόφωνου. Ηταν φανερό πως ένιωθαν έξω απ τα νερά τους. Και γι' αυτούς τους νέους... Αντετοκούνμπο, τα νερά τους ηταν λίγο πιο δίπλα, μέσα στις γραμμές, με μια μπάλα στα χέρια τους. 

Ένας ξεχώριζε. Πιο άνετος, πιο «χαβαλές», πιο.... δημοσιογραφικός. Ο Μαντέλα δεν είχε θέμα να μιλήσει, να κανει πλάκα και να... φτύσει κατάμουτρα το ρατσισμό. 

«Ναι, έχω βιώσει ρατσισμό. Ειδικά στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό τα πράγματα ήταν δύσκολα. Τώρα που μεγάλωσα όχι τόσο πολύ. Τους ενοχλούσε που είμαι μαύρος. Το έχω συνηθίσει όμως. Παλιά μπορεί να με πείραζε, να θύμωνα, να έπαιζα λίγο ξύλο. Όσο μεγαλώνεις όμως, ωριμάζεις. Βλέπεις τι αξίζει και τι όχι. Και σίγουρα δεν αξίζει να ασχολούμαι με αυτούς». Σε δυο... αράδες, ο Μαντέλα τα είπε όλα.

Μόνος του ο πιτσιρικάς θέλησε να βγάλει το ρατσισμό εκτός κουβέντας, αφού «δεν αξίζει» και η συζήτηση μεταφέρθηκε στο τι σημαίνει το μπάσκετ για εκείνον. Η απάντηση; «Δεν μπορώ να στο περιγράψω. Άκου. Μπορεί μία μέρα να είμαι στεναχωρημένος για διάφορους λόγους και να νιώθω χάλια. Έρχομαι εδώ, παίζω μπάσκετ και αμέσως γίνομαι χαρούμενος. Αλλάζουν όλα. Το αγαπώ τόσο πολύ, μου δίνει χαρά. Νιώθω ευτυχισμένος».

Όσον αφορά στην Ελλάδα, ο Μαντέλα παραδέχθηκε πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα: «Δεν νιώθω κάτι άσχημο για την Ελλάδα εννοείται, αλλά τα πράγματα εδώ για εμένα είναι μέτρια. Υπάρχουν δυσκολίες και όχι μόνο για αλλοδαπούς».

Η αγαπημένη του συζήτηση πάντως είναι το μπάσκετ, για το οποίο ξέρει πολλά. Μίλησε για τα πρότυπα του και στη συνέχεια έκανε την πρόβλεψη πως οι Τίμπεργουλβς θα γίνουν σύντομα... super team. «Πρότυπό μου είναι Λεμπρόν Τζέιμς. Άμα θες και από πιο μικρούς, μπορώ να σου πω τον Άντριου Ουίγκινς. Παιχταράς! Σαν αυτούς θέλω να γίνω».

«Αν δεν γίνω μπασκετμπολίστας, θα ασχοληθώ με την επιστήμη»

Ο πιο... τσαμπουκάς του παρκέ ήταν ο Φέιβορ. Δεν είναι ο πιο μεγάλος, ούτε ο πιο ψηλός της ομάδας. Είναι όμως μέσα σ' όλα. Οργανώνει, φωνάζει, σκοράρει. Έτοιμος star. 

«Το μπάσκετ είναι η μισή μου ζωή. Όποτε δεν είμαι στο σχολείο ή δε διαβάζω, παίζω μπάσκετ. Μπορεί να πάω με τους φίλους μου στη γειτονιά και μετά να έρθω εδώ για να παίξω με την ομάδα. Κάθε μέρα μπάσκετ» ανέφερε με τεράστιο ενθουσιασμό ο μικρός πριν σταθεί και στον Γιάννη Αντετοκούνμπο.

«Είναι πολύ καλός ο Γιάννης, αλλά οι αγαπημένοι μου είναι ο Ντάμιαν Λίλαρντ και ο Ντέρικ Ρόουζ. Χτυπάω και εγώ συχνά σαν αυτόν, αλλά είναι άλλη ιστορία αυτή (γέλια)».

«Η Έλλαδα είναι το μέρος που ζω. Την εκτιμώ σίγουρα, γιατί εδώ ζω, εδώ μεγαλώνω, εδώ πάω σχολείο, εδώ έχω φίλους. Δεν έχω κανένα πρόβλημα, είναι όλα ωραία εδώ» μας είπε για την Ελλάδα, αλλά... όλα τα λεφτά ήταν η απάντηση του σχετικά με το τί θα κάνει στη ζωή του μελλοντικά.

«Θα σου πω. Στο 90% θέλω να παίξω μπάσκετ, αλλά θέλω και να σπουδάσω. Μου άρεσουν πολύ οι επιστήμες. Είμαι καλος στη Φυσική και τη Χημεία και θέλω να καταφέρω να σπουδάσω».

«Βλέπω την Ελλάδα σαν το καλύτερο μέρος»

Ένα από τα παιδιά με την μεγαλύτερη προοπτική είναι ο Ουίλιαμς. Δυνατό κορμί, αλλά και αλτικό. Καλό σουτ, αλλά και πάθος στην άμυνα. Πρέπει να δουλέψει πολύ, αλλά εχει αυτά που χρειάζεται για να προχωρήσει και οι προπονητές του το ξέρουν.

«Είναι όλα τέλεια όταν έρχομαι εδώ. Για μένα το μπάσκετ είναι η ζωή μου, αλλά πρώτα από όλα πρέπει να είναι το σχολείο. Θέλω όμως πιο πολύ απ' όλα να παίξω μπάσκετ σε μία μεγάλη ομάδα» τόνισε ο Ουίλιαμς που, όπως φαίνεται, έχει ιεραρχήσει σωστά τις υποχρεώσεις του.

Το ιντριγκαδόρικο ερώτημα που τον... τρέλανε ήταν το εξής: «Θα άντεχες αν σου έλεγα, ότι αύριο πρέπει να σταματήσει το μπάσκετ;». «Όχι, όχι. Ούτε να το σκεφτώ δε θέλω. Δε θα μπορούσα. Και αν καμία φορά με βάλουν τιμωρία οι γονείς μου να μην παίξω μπάσκετ για μία βδομάδα, τρελαίνομαι». Ένα παιχνίδι μπάσκετ, όλη του η ζωή.

Και επειδή είπαμε πως ο Ουίλιαμς έχει καλό σουτ, μπορείτε να φανταστείτε και τον αγαπημένο του παίκτη: «Ο Στέφεν Κάρι. Τα βάζει όλα αυτός. Και εμένα μου αρέσουν πιο πολύ τα τρίποντα».

Όσο για την Ελλάδα; Ο μικρός εκτιμά ειλικρινά όσα ζει στη χώρα μας και ξέρει πως είναι ένα καλό περιβάλλον για εκείνον: «Είναι μία όμορφη χώρα και τα πράγματα εδώ είναι καλύτερα για εμάς από ότι ήταν στη Νιγηρία. Εκεί υπάρχουν πολλά προβλήματα. Γι' αυτό βλέπω την Ελλάδα σαν το καλύτερο μέρος. Έχω και φίλους εδώ». 

Ο Φέλιξ ήταν ο πιο... συνεσταλμένος απ' όλους. Ίσως δεν ένιωθε και πολύ άνετα για τα ελληνικά του, αλλά πρόλαβε να δώσει την υπόσχεση πως «σύντομα θα καρφώνω. Και τώρα φτάνω τη στεφάνη χωρίς μπάλα», ενώ πρόσθεσε πως «όνειρό μου είναι να γίνω μπασκετμπολίστα σε μία καλή ομάδα και ο Στεφ Κάρι είναι ο αγαπημένος μου παίκτης».

Παιδιά που στην πλειοψηφία τους έχουν περάσει δυσκολίες, έχουν βρεθεί σε άσχημα μονοπάτια. Κάποια  αναγκασμένα να βιώσουν αντιξοότητες δυσβάσταχτες για μια παιδικη ψυχή που θέλει απλα να απολαύσει τα πρωτα χρόνια της ζωής. Ο Ανταίος τους δίνει αυτή τη δυνατότητα και τα βάζει σε ένα γήπεδο.

Ενα γηπεδο που είναι ο παράδεισος τους...

Close
Εδώ βγαίνουν οι νέοι Αντετοκούνμπο!
Χρόνος ανάγνωσης: 14’